LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

innōdō

innōdō (present infinitive innōdāre, perfect active innōdāvī, supine innōdātum)
Classical[ɪnˈnoː.doː]Ecclesiastical[inˈnɔː.do]

Meaning

  1. to bind, knot, tie in a knot

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.innōdōinnōdābaminnōdābōinnōdāvīinnōdāveraminnōdāverō
2nd sg.innōdāsinnōdābāsinnōdābisinnōdāvistīinnōdāverāsinnōdāveris
3rd sg.innōdatinnōdābatinnōdābitinnōdāvitinnōdāveratinnōdāverit
1st pl.innōdāmusinnōdābāmusinnōdābimusinnōdāvimusinnōdāverāmusinnōdāverimus
2nd pl.innōdātisinnōdābātisinnōdābitisinnōdāvistisinnōdāverātisinnōdāveritis
3rd pl.innōdantinnōdābantinnōdābuntinnōdāvērunt
innōdāvēre
innōdāverantinnōdāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.innōdeminnōdāreminnōdāveriminnōdāvissem
2nd sg.innōdēsinnōdārēsinnōdāverīsinnōdāvissēs
3rd sg.innōdetinnōdāretinnōdāveritinnōdāvisset
1st pl.innōdēmusinnōdārēmusinnōdāverīmusinnōdāvissēmus
2nd pl.innōdētisinnōdārētisinnōdāverītisinnōdāvissētis
3rd pl.innōdentinnōdārentinnōdāverintinnōdāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.innōdorinnōdābarinnōdābor
2nd sg.innōdāris
innōdāre
innōdābāris
innōdābāre
innōdāberis
innōdābere
3rd sg.innōdāturinnōdābāturinnōdābitur
1st pl.innōdāmurinnōdābāmurinnōdābimur
2nd pl.innōdāminīinnōdābāminīinnōdābiminī
3rd pl.innōdanturinnōdābanturinnōdābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.innōderinnōdārer
2nd sg.innōdēris
innōdēre
innōdārēris
innōdārēre
3rd sg.innōdēturinnōdārētur
1st pl.innōdēmurinnōdārēmur
2nd pl.innōdēminīinnōdārēminī
3rd pl.innōdenturinnōdārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.innōdāinnōdāre
pres. 2nd pl.innōdāteinnōdāminī
fut. 2nd sg.innōdātōinnōdātor
fut. 3rd sg.innōdātōinnōdātor
fut. 2nd pl.innōdātōte—
fut. 3rd pl.innōdantōinnōdantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinnōdāreinnōdārī
perfect infinitiveinnōdāvisseinnōdātum esse
future infinitiveinnōdātūrum esseinnōdātum īrī
present participleinnōdāns—
perfect participle—innōdātus
future participleinnōdātūrusinnōdandus
gerundinnōdandī, innōdandō, innōdandumsupineinnōdātum, innōdātū

in-nōdo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to fasten with a knot.
I. Lit.: innodato gutture laquei nexibus, Amm. 28, 6, 27: altis cervicibus cito laqueus innodatur, Ambros. in Psa. 118, Serm. 8, § 44.—
II. Trop., to entangle, implicate: spiris categoricis lubricas quaestiones innodare, Sid. Ep. 9, 9 fin.: causa non multis ambagibus innodata, Cod. Just. 5, 31, 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininnōdō

Latin nōdō Latin innōdō From in- + nōdō.

Descendants
  • Italianannodare
  • Portugueseenodar
  • Romanianînnoda, înnodare
  • Spanishañudar
  • Spanishanudar
  • Catalanennuegarfrom Vulgar Latin *innōdicō
  • Asturianañudar
  • Asturianañuedar
  • Asturiananuedar
  • Aromaniananod, anudari

Quick answers

What does innōdō mean in Latin?
innōdō, a verb, means “to bind, knot, tie in a knot”.
What are the principal parts of innōdō?
innōdō, innōdāre, innōdāvī, innōdātum (first conjugation).
How do you pronounce innōdō?
In classical Latin, [ɪnˈnoː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈnɔː.do].
Where does innōdō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin innōdō.