verbthird conjugation, deponent
innītor
innītor (present infinitive innītī, perfect active innīxus sum or innīsus sum)
Classical[ɪnˈniː.tɔr]Ecclesiastical[inˈniː.tor]
Meaning
- deponentto lean or rest upon
- deponentto be supported by
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in alterum incumbēnsinnīxus -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 14
mē appodiō, sustineorinnītor -nītī — in Metamorphoses I, ch. 15
Conjugation conjugation 3 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | innītor | innītēbar | innītar | — | — | — |
| 2nd sg. | innīteris innītere | innītēbāris innītēbāre | innītēris innītēre | — | — | — |
| 3rd sg. | innītitur | innītēbātur | innītētur | — | — | — |
| 1st pl. | innītimur | innītēbāmur | innītēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | innītiminī | innītēbāminī | innītēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | innītuntur | innītēbantur | innītentur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | innītar | innīterer | — | — |
| 2nd sg. | innītāris innītāre | innīterēris innīterēre | — | — |
| 3rd sg. | innītātur | innīterētur | — | — |
| 1st pl. | innītāmur | innīterēmur | — | — |
| 2nd pl. | innītāminī | innīterēminī | — | — |
| 3rd pl. | innītantur | innīterentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | innītere | — |
| pres. 2nd pl. | innītiminī | — |
| fut. 2nd sg. | innītitor | — |
| fut. 3rd sg. | innītitor | — |
| fut. 3rd pl. | innītuntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | innītī | — |
| perfect infinitive | innīxum esse innīsum esse | — |
| future infinitive | innīxūrum esse innīsūrum esse | — |
| present participle | innītēns | — |
| perfect participle | innīxus innīsus, innīxa, innīxā, innīxae, innīxam, innīxārum, innīxās, innīxe, innīxī, innīxīs, innīxō, innīxōrum, innīxōs | — |
| future participle | innīxūrus innīsūrus, innīxūra, innīxūrā, innīxūrae, innīxūram, innīxūrārum, innīxūrās, innīxūre, innīxūrī, innīxūrīs, innīxūrō, innīxūrōrum, innīxūrōs, innīxūrum | innītendus innītundus, innītenda, innītendā, innītendae, innītendam, innītendārum, innītendās, innītende, innītendīs, innītendōrum, innītendōs |
gerundinnītendī, innītendō, innītendumsupineinnīxum, innīxū
in-nītor, nixus or nīsus, 3, v. dep.,
I. to lean or rest upon, to support one's self by any thing.
I. Lit.
A. In gen.:
vineis breves ad innitendum cannas circumdare, Plin. 17, 22, 35, § 185. (a). With dat. and abl.:
innititur hastae, Ov. M. 14, 655: fractae hastae, Stat. Th. 12, 144: scutis innixi, Caes. B. G. 2, 27: templa vastis innixa columnis, Ov. P. 3, 2, 49: arbores radicibus innixae, Plin. 16, 31, 56, § 127: hasta innixus, Liv. 4, 19, 4: moderamine navis, Ov. M. 15, 726.—(b). With in and acc.:
in Pansam fratrem innixus, Plin. 7, 53, 54, § 182.— B. In partic., to lean upon in order to press down, to press or bear upon:
elephantus lixam genu innixus, Hirt. B. Afr. 84.—II. Trop.
A. In gen.:
praecipuus, cui secreta imperatorum inniterentur, Tac. A. 3, 30: salutem suam incolumitati Pisonis, id. ib. 15, 60: omnia curae tutelaeque unius innixa, Quint. 6, 1, 35: tuis promissis freti et innixi, Plin. Pan. 66, 5.—B. In partic., to end, terminate: syllabae nostrae in b litteram et d innituntur, Quint. 12, 10, 32.—
C. Innixum sidus, i. q. En gonasi, Avien. Arat. 205.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-nītor nīxus (-nīsus, Ta.), ī, dep.,
to lean upon, support oneself by: innititur hastae, O.: moli, O.: scutis innixi, Cs.: hastā innixus, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininnītor
Latin nītor Latin innītor From in- + nītor.