LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

innītor

innītor (present infinitive innītī, perfect active innīxus sum or innīsus sum)
Classical[ɪnˈniː.tɔr]Ecclesiastical[inˈniː.tor]

Meaning

  1. deponentto lean or rest upon
  2. deponentto be supported by

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.innītorinnītēbarinnītar———
2nd sg.innīteris
innītere
innītēbāris
innītēbāre
innītēris
innītēre
———
3rd sg.innītiturinnītēbāturinnītētur———
1st pl.innītimurinnītēbāmurinnītēmur———
2nd pl.innītiminīinnītēbāminīinnītēminī———
3rd pl.innītunturinnītēbanturinnītentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.innītarinnīterer——
2nd sg.innītāris
innītāre
innīterēris
innīterēre
——
3rd sg.innītāturinnīterētur——
1st pl.innītāmurinnīterēmur——
2nd pl.innītāminīinnīterēminī——
3rd pl.innītanturinnīterentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.innītere—
pres. 2nd pl.innītiminī—
fut. 2nd sg.innītitor—
fut. 3rd sg.innītitor—
fut. 3rd pl.innītuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinnītī—
perfect infinitiveinnīxum esse
innīsum esse
—
future infinitiveinnīxūrum esse
innīsūrum esse
—
present participleinnītēns—
perfect participleinnīxus
innīsus, innīxa, innīxā, innīxae, innīxam, innīxārum, innīxās, innīxe, innīxī, innīxīs, innīxō, innīxōrum, innīxōs
—
future participleinnīxūrus
innīsūrus, innīxūra, innīxūrā, innīxūrae, innīxūram, innīxūrārum, innīxūrās, innīxūre, innīxūrī, innīxūrīs, innīxūrō, innīxūrōrum, innīxūrōs, innīxūrum
innītendus
innītundus, innītenda, innītendā, innītendae, innītendam, innītendārum, innītendās, innītende, innītendīs, innītendōrum, innītendōs
gerundinnītendī, innītendō, innītendumsupineinnīxum, innīxū

in-nītor, nixus or nīsus, 3, v. dep.,
I. to lean or rest upon, to support one's self by any thing.
I. Lit.
A. In gen.: vineis breves ad innitendum cannas circumdare, Plin. 17, 22, 35, § 185.
(a). With dat. and abl.: innititur hastae, Ov. M. 14, 655: fractae hastae, Stat. Th. 12, 144: scutis innixi, Caes. B. G. 2, 27: templa vastis innixa columnis, Ov. P. 3, 2, 49: arbores radicibus innixae, Plin. 16, 31, 56, § 127: hasta innixus, Liv. 4, 19, 4: moderamine navis, Ov. M. 15, 726.—
(b). With in and acc.: in Pansam fratrem innixus, Plin. 7, 53, 54, § 182.—
B. In partic., to lean upon in order to press down, to press or bear upon: elephantus lixam genu innixus, Hirt. B. Afr. 84.—
II. Trop.
A. In gen.: praecipuus, cui secreta imperatorum inniterentur, Tac. A. 3, 30: salutem suam incolumitati Pisonis, id. ib. 15, 60: omnia curae tutelaeque unius innixa, Quint. 6, 1, 35: tuis promissis freti et innixi, Plin. Pan. 66, 5.—
B. In partic., to end, terminate: syllabae nostrae in b litteram et d innituntur, Quint. 12, 10, 32.—
C. Innixum sidus, i. q. En gonasi, Avien. Arat. 205.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininnītor

Latin nītor Latin innītor From in- + nītor.

Quick answers

What does innītor mean in Latin?
innītor, a verb, means “to lean or rest upon; to be supported by”.
What are the principal parts of innītor?
innītor, innītī, innīxus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce innītor?
In classical Latin, [ɪnˈniː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈniː.tor].
Where does innītor come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin innītor.