verbthird conjugation
ingignō
ingignō (present infinitive ingignere, perfect active ingenuī, supine ingenitum)
Classical[ɪŋˈɡɪŋ.noː]Ecclesiastical[in̠ʲˈd͡ʒiɲ.ɲo]
Meaning
- to implant or engender
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingignō | ingignēbam | ingignam | ingenuī | ingenueram | ingenuerō |
| 2nd sg. | ingignis | ingignēbās | ingignēs | ingenuistī | ingenuerās | ingenueris |
| 3rd sg. | ingignit | ingignēbat | ingignet | ingenuit | ingenuerat | ingenuerit |
| 1st pl. | ingignimus | ingignēbāmus | ingignēmus | ingenuimus | ingenuerāmus | ingenuerimus |
| 2nd pl. | ingignitis | ingignēbātis | ingignētis | ingenuistis | ingenuerātis | ingenueritis |
| 3rd pl. | ingignunt | ingignēbant | ingignent | ingenuērunt ingenuēre | ingenuerant | ingenuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingignam | ingignerem | ingenuerim | ingenuissem |
| 2nd sg. | ingignās | ingignerēs | ingenuerīs | ingenuissēs |
| 3rd sg. | ingignat | ingigneret | ingenuerit | ingenuisset |
| 1st pl. | ingignāmus | ingignerēmus | ingenuerīmus | ingenuissēmus |
| 2nd pl. | ingignātis | ingignerētis | ingenuerītis | ingenuissētis |
| 3rd pl. | ingignant | ingignerent | ingenuerint | ingenuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingignor | ingignēbar | ingignar |
| 2nd sg. | ingigneris ingignere | ingignēbāris ingignēbāre | ingignēris ingignēre |
| 3rd sg. | ingignitur | ingignēbātur | ingignētur |
| 1st pl. | ingignimur | ingignēbāmur | ingignēmur |
| 2nd pl. | ingigniminī | ingignēbāminī | ingignēminī |
| 3rd pl. | ingignuntur | ingignēbantur | ingignentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ingignar | ingignerer |
| 2nd sg. | ingignāris ingignāre | ingignerēris ingignerēre |
| 3rd sg. | ingignātur | ingignerētur |
| 1st pl. | ingignāmur | ingignerēmur |
| 2nd pl. | ingignāminī | ingignerēminī |
| 3rd pl. | ingignantur | ingignerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ingigne | ingignere |
| pres. 2nd pl. | ingignite | ingigniminī |
| fut. 2nd sg. | ingignitō | ingignitor |
| fut. 3rd sg. | ingignitō | ingignitor |
| fut. 2nd pl. | ingignitōte | — |
| fut. 3rd pl. | ingignuntō | ingignuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ingignere | ingignī |
| perfect infinitive | ingenuisse | ingenitum esse |
| future infinitive | ingenitūrum esse | ingenitum īrī |
| present participle | ingignēns | — |
| perfect participle | — | ingenitus ingenita, ingenitā, ingenitae, ingenitam, ingenitārum, ingenitās, ingenite, ingenitī, ingenitīs, ingenitō, ingenitōrum, ingenitōs |
| future participle | ingenitūrus ingenitūra, ingenitūrā, ingenitūrae, ingenitūram, ingenitūrārum, ingenitūrās, ingenitūre, ingenitūrī, ingenitūrīs, ingenitūrō, ingenitūrōrum, ingenitūrōs, ingenitūrum | ingignendus ingignundus, ingignenda, ingignendā, ingignendae, ingignendam, ingignendārum, ingignendās, ingignende, ingignendīs, ingignendōrum, ingignendōs |
gerundingignendī, ingignendō, ingignendumsupineingenitum, ingenitū
in-gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3, v. a.,
I. to instil by birth or nature, to implant, engender.
I. Lit.:
herbasque nocentes rupibus ingenuit tellus, Luc. 6, 439: vites ingenita sterilitate, Col. 3, 7, 3.—II. Trop.:
natura cupiditatem nomini ingenuit, Cic. Fin. 2, 14, 46: tantam ingenuit animantibus conservandi sui natura custodiam, id. N. D. 2, 48, 124: vitia ingenita, inborn, Suet. Ner. 1: cum sic hominis natura generata sit, ut habeat quiddam ingenitum quasi civile atque populare, innate, Cic. Fin. 5, 23, 66.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(in-gīgnō) genuī, genitus, ere,
to implant, engender: cupiditatem homini: animantibus conservandi sui custodiam.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latiningignō
Latin gigno Latin ingignō From in- + gigno (“to beget”).