LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ingignō

ingignō (present infinitive ingignere, perfect active ingenuī, supine ingenitum)
Classical[ɪŋˈɡɪŋ.noː]Ecclesiastical[in̠ʲˈd͡ʒiɲ.ɲo]

Meaning

  1. to implant or engender

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ingignōingignēbamingignamingenuīingenueramingenuerō
2nd sg.ingignisingignēbāsingignēsingenuistīingenuerāsingenueris
3rd sg.ingignitingignēbatingignetingenuitingenueratingenuerit
1st pl.ingignimusingignēbāmusingignēmusingenuimusingenuerāmusingenuerimus
2nd pl.ingignitisingignēbātisingignētisingenuistisingenuerātisingenueritis
3rd pl.ingignuntingignēbantingignentingenuērunt
ingenuēre
ingenuerantingenuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ingignamingigneremingenuerimingenuissem
2nd sg.ingignāsingignerēsingenuerīsingenuissēs
3rd sg.ingignatingigneretingenueritingenuisset
1st pl.ingignāmusingignerēmusingenuerīmusingenuissēmus
2nd pl.ingignātisingignerētisingenuerītisingenuissētis
3rd pl.ingignantingignerentingenuerintingenuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ingignoringignēbaringignar
2nd sg.ingigneris
ingignere
ingignēbāris
ingignēbāre
ingignēris
ingignēre
3rd sg.ingignituringignēbāturingignētur
1st pl.ingignimuringignēbāmuringignēmur
2nd pl.ingigniminīingignēbāminīingignēminī
3rd pl.ingignunturingignēbanturingignentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ingignaringignerer
2nd sg.ingignāris
ingignāre
ingignerēris
ingignerēre
3rd sg.ingignāturingignerētur
1st pl.ingignāmuringignerēmur
2nd pl.ingignāminīingignerēminī
3rd pl.ingignanturingignerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ingigneingignere
pres. 2nd pl.ingigniteingigniminī
fut. 2nd sg.ingignitōingignitor
fut. 3rd sg.ingignitōingignitor
fut. 2nd pl.ingignitōte—
fut. 3rd pl.ingignuntōingignuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveingignereingignī
perfect infinitiveingenuisseingenitum esse
future infinitiveingenitūrum esseingenitum īrī
present participleingignēns—
perfect participle—ingenitus
ingenita, ingenitā, ingenitae, ingenitam, ingenitārum, ingenitās, ingenite, ingenitī, ingenitīs, ingenitō, ingenitōrum, ingenitōs
future participleingenitūrus
ingenitūra, ingenitūrā, ingenitūrae, ingenitūram, ingenitūrārum, ingenitūrās, ingenitūre, ingenitūrī, ingenitūrīs, ingenitūrō, ingenitūrōrum, ingenitūrōs, ingenitūrum
ingignendus
ingignundus, ingignenda, ingignendā, ingignendae, ingignendam, ingignendārum, ingignendās, ingignende, ingignendīs, ingignendōrum, ingignendōs
gerundingignendī, ingignendō, ingignendumsupineingenitum, ingenitū

in-gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3, v. a.,
I. to instil by birth or nature, to implant, engender.
I. Lit.: herbasque nocentes rupibus ingenuit tellus, Luc. 6, 439: vites ingenita sterilitate, Col. 3, 7, 3.—
II. Trop.: natura cupiditatem nomini ingenuit, Cic. Fin. 2, 14, 46: tantam ingenuit animantibus conservandi sui natura custodiam, id. N. D. 2, 48, 124: vitia ingenita, inborn, Suet. Ner. 1: cum sic hominis natura generata sit, ut habeat quiddam ingenitum quasi civile atque populare, innate, Cic. Fin. 5, 23, 66.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latiningignō

Latin gigno Latin ingignō From in- + gigno (“to beget”).

Quick answers

What does ingignō mean in Latin?
ingignō, a verb, means “to implant or engender”.
What are the principal parts of ingignō?
ingignō, ingignere, ingenuī, ingenitum (third conjugation).
How do you pronounce ingignō?
In classical Latin, [ɪŋˈɡɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈd͡ʒiɲ.ɲo].
Where does ingignō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin ingignō.