adjectivefirst/second-declension adjective
ingeniātus
ingeniātus (feminine ingeniāta, neuter ingeniātum)
Classical[ɪŋ.ɡɛ.niˈaː.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲ.d͡ʒe.niˈaː.tus]
Meaning
- adjectivenaturally constituted, disposed or inclined
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ingeniātus | ingeniāta | ingeniātum |
| genitive | ingeniātī | ingeniātae | ingeniātī |
| dative | ingeniātō | ingeniātae | ingeniātō |
| accusative | ingeniātum | ingeniātam | ingeniātum |
| ablative | ingeniātō | ingeniātā | ingeniātō |
| vocative | ingeniāte | ingeniāta | ingeniātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ingeniātī | ingeniātae | ingeniāta |
| genitive | ingeniātōrum | ingeniātārum | ingeniātōrum |
| dative | ingeniātīs | ingeniātīs | ingeniātīs |
| accusative | ingeniātōs | ingeniātās | ingeniāta |
| ablative | ingeniātīs | ingeniātīs | ingeniātīs |
| vocative | ingeniātī | ingeniātae | ingeniāta |
ingĕnĭātus (ingĕnŭāt-), a, um, adj. ingenium,
I. naturally constituted, disposed or apt by nature:
lepide ingeniatus, Plaut. Mil. 3, 1, 136: primordia, Gell. 12, 1, 17: ad astutiam, App. Flor. n. 18, p. 360, 20.