LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnflētus

īnflētus (feminine īnflēta, neuter īnflētum)
Classical[ĩːˈfɫeː.tʊs]Ecclesiastical[iɱˈflɛː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunlamented

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnflētusīnflētaīnflētum
genitiveīnflētīīnflētaeīnflētī
dativeīnflētōīnflētaeīnflētō
accusativeīnflētumīnflētamīnflētum
ablativeīnflētōīnflētāīnflētō
vocativeīnflēteīnflētaīnflētum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnflētīīnflētaeīnflēta
genitiveīnflētōrumīnflētārumīnflētōrum
dativeīnflētīsīnflētīsīnflētīs
accusativeīnflētōsīnflētāsīnflēta
ablativeīnflētīsīnflētīsīnflētīs
vocativeīnflētīīnflētaeīnflēta

in-flētus, a, um, adj.,
I. unwept, unlamented (poet.): animae viles, inhumata infletaque turba, Verg. A. 11, 372; Val. Fl. 6, 651.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnflētus

Latin flētus Latin īnflētus From in- + flētus (“wept for, lamented”).

Quick answers

What does īnflētus mean in Latin?
īnflētus, a adjective, means “unlamented”.
How do you pronounce īnflētus?
In classical Latin, [ĩːˈfɫeː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈflɛː.tus].
Where does īnflētus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnflētus.