noun · masculinefirst declension
īnfanticīda
īnfanticīda m (genitive īnfanticīdae)
Classical[ĩː.fan.tɪˈkiː.da]Ecclesiastical[iɱ.fan.tiˈt͡ʃiː.da]
Meaning
- Late Latina child-murderer, an infanticide
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnfanticīda | īnfanticīdae |
| genitive | īnfanticīdae | īnfanticīdārum |
| dative | īnfanticīdae | īnfanticīdīs |
| accusative | īnfanticīdam | īnfanticīdās |
| ablative | īnfanticīdā | īnfanticīdīs |
| vocative | īnfanticīda | īnfanticīdae |
infantĭcīda, ae, m. and f. infans-caedo,
I. a child-murderer, an infanticide (late Lat.), Tert. Apol. 4; id. ad Nat. 1, 15.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnfanticīda
Latin fāns Latin īnfāns Proto-Indo-European *kh₂eyd- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kh₂éydeti Proto-Italic *kaidō Latin caedō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-eh₂ Proto-Italic *-ā Latin -a Latin -cīda Latin īnfanticīda From īnfāns (“infant”) + -cīda.