LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

indulcō

indulcō (present infinitive indulcāre, perfect active indulcāvī, supine indulcātum)
Classical[ɪnˈdʊɫ.koː]Ecclesiastical[inˈdul.ko]

Meaning

  1. Late Latinto sweeten

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indulcōindulcābamindulcābōindulcāvīindulcāveramindulcāverō
indulcārō
2nd sg.indulcāsindulcābāsindulcābisindulcāvistī
indulcāstī
indulcāverās
indulcārās
indulcāveris
3rd sg.indulcatindulcābatindulcābitindulcāvitindulcāverat
indulcārat
indulcāverit
indulcārit
1st pl.indulcāmusindulcābāmusindulcābimusindulcāvimusindulcāverāmusindulcāverimus
indulcārimus
2nd pl.indulcātisindulcābātisindulcābitisindulcāvistis
indulcāstis
indulcāverātis
indulcārātis
indulcāveritis
indulcāritis
3rd pl.indulcantindulcābantindulcābuntindulcāvērunt
indulcāvēre, indulcārunt
indulcāverant
indulcārant
indulcāverint
indulcārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indulcemindulcāremindulcāverim
indulcārim
indulcāvissem
indulcāssem
2nd sg.indulcēsindulcārēsindulcāverīsindulcāvissēs
indulcāssēs
3rd sg.indulcetindulcāretindulcāverit
indulcārit
indulcāvisset
indulcāsset
1st pl.indulcēmusindulcārēmusindulcāverīmus
indulcārīmus
indulcāvissēmus
indulcāssēmus
2nd pl.indulcētisindulcārētisindulcāverītis
indulcārītis
indulcāvissētis
indulcāssētis
3rd pl.indulcentindulcārentindulcāverint
indulcārint
indulcāvissent
indulcāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.indulcorindulcābarindulcābor
2nd sg.indulcāris
indulcāre
indulcābāris
indulcābāre
indulcāberis
indulcābere
3rd sg.indulcāturindulcābāturindulcābitur
1st pl.indulcāmurindulcābāmurindulcābimur
2nd pl.indulcāminīindulcābāminīindulcābiminī
3rd pl.indulcanturindulcābanturindulcābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.indulcerindulcārer
2nd sg.indulcēris
indulcēre
indulcārēris
indulcārēre
3rd sg.indulcēturindulcārētur
1st pl.indulcēmurindulcārēmur
2nd pl.indulcēminīindulcārēminī
3rd pl.indulcenturindulcārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indulcāindulcāre
pres. 2nd pl.indulcāteindulcāminī
fut. 2nd sg.indulcātōindulcātor
fut. 3rd sg.indulcātōindulcātor
fut. 2nd pl.indulcātōte—
fut. 3rd pl.indulcantōindulcantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindulcāreindulcārī
perfect infinitiveindulcāvisse
indulcāsse
indulcātum esse
future infinitiveindulcātūrum esseindulcātum īrī
present participleindulcāns—
perfect participle—indulcātus
indulcāta, indulcātā, indulcātae, indulcātam, indulcātārum, indulcātās, indulcātī, indulcātōrum, indulcātōs
future participleindulcātūrus
indulcātūra, indulcātūrā, indulcātūrae, indulcātūram, indulcātūrārum, indulcātūrās, indulcātūre, indulcātūrī, indulcātūrīs, indulcātūrō, indulcātūrōrum, indulcātūrōs, indulcātūrum
indulcandus
indulcanda, indulcandā, indulcandae, indulcandam, indulcandārum, indulcandās, indulcande, indulcandīs, indulcandōrum, indulcandōs
gerundindulcandī, indulcandō, indulcandumsupineindulcātum, indulcātū

in-dulco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to make sweet, to sweeten (late Lat.).
I. Lit.: aquam amaram, Tert. adv. Jud. 13; Vulg. Sirach, 38, 5.—
II. Trop., to speak sweetly, Vulg. Sirach, 12, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinindulcō

Latin dulcō Latin indulcō From in- + dulcō.

Insular Romance
  • Sardinianindurcare
  • Sardinianindurcai
  • Sardinianindrucare
  • Sardinianindrucai
Italo-Romance
  • Italianindolcare

Quick answers

What does indulcō mean in Latin?
indulcō, a verb, means “to sweeten”.
What are the principal parts of indulcō?
indulcō, indulcāre, indulcāvī, indulcātum (first conjugation).
How do you pronounce indulcō?
In classical Latin, [ɪnˈdʊɫ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdul.ko].
Where does indulcō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin indulcō.