adjectivefirst/second-declension adjective
indoctus
indoctus (feminine indocta, neuter indoctum)
Classical[ɪnˈdɔk.tʊs]Ecclesiastical[inˈdɔk.tus]
Meaning
- adjectiveuntaught
- adjectiveunlearned, ignorant, untrained
Indocti discant, et ament meminisse periti.
Let the unlearned learn and let the learned delight to remember.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indoctus | indocta | indoctum |
| genitive | indoctī | indoctae | indoctī |
| dative | indoctō | indoctae | indoctō |
| accusative | indoctum | indoctam | indoctum |
| ablative | indoctō | indoctā | indoctō |
| vocative | indocte | indocta | indoctum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indoctī | indoctae | indocta |
| genitive | indoctōrum | indoctārum | indoctōrum |
| dative | indoctīs | indoctīs | indoctīs |
| accusative | indoctōs | indoctās | indocta |
| ablative | indoctīs | indoctīs | indoctīs |
| vocative | indoctī | indoctae | indocta |
in-doctus, a, um, adj.,
I. untaught, unlearned, uninstructed, ignorant, unskilful.
I. Of persons (class.):
homo, Auct. Her. 4, 46, 59: (Juventius) nec indoctus, et magna cum juris civilis intellegentia, Cic. Brut. 48, 178: est habitus indoctior, id. Tusc. 1, 2, 4. — As subst.: doctus indoctum superabit, Quint. 2, 17, 43: indocti, the ignorant, id. 3, 8, 51; 4, 2, 37; Juv. 2, 4; 13, 181.—With inf. (poet.): Cantabrum indoctum juga ferre nostra, Hor. C. 2, 6, 2.—With gen.: Tiro haudquaquam rerum veterum indoctus, Gell. 7, 3, 8: pilae discive trochive, Hor. A. P. 380. — With acc. (post-class.): homo pleraque alia non indoctus, Gell. 9, 10, 5. — II. Of inanimate and abstract things (poet. and in post - Aug. prose):
indoctae rusticaeve manus, Quint. 1, 11, 16: brevitas, id. 4, 2, 46: mores, Plaut. Bacch. 5, 1, 3 Fleck. (Ritschl, moribus moris): canet indoctum, i. e. sine arte, naturā tantum duce, artless, Hor. Ep. 2, 2, 9.— Hence, adv.: in-doctē, unlearnedly, ignorantly, unskilfully (class.): verba haud indocte fecit, Plaut. Pers. 4, 4, 14: non indocte solum, verum etiam impie facere, Cic. N. D. 2, 16, 44.— Comp.: dicere indoctius, etc., Gell. 12, 5, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-doctus adj.
with comp, untaught, unlearned, uninstructed, ignorant, unskilful: multitudo: habitus indoctior: Cantabrum indoctum iuga ferre nostra, H.: pilae discive trochive, H.— Neut. adverb: canet indoctum, without skill, H.— As subst m.: non apud indoctos loquor: Non tu, indocte, solebas, etc., V.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindoctus
Latin doctus Latin indoctus From in- + doctus.