LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indoctus

indoctus (feminine indocta, neuter indoctum)
Classical[ɪnˈdɔk.tʊs]Ecclesiastical[inˈdɔk.tus]

Meaning

  1. adjectiveuntaught
  2. adjectiveunlearned, ignorant, untrained
    Indocti discant, et ament meminisse periti.Let the unlearned learn and let the learned delight to remember.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindoctusindoctaindoctum
genitiveindoctīindoctaeindoctī
dativeindoctōindoctaeindoctō
accusativeindoctumindoctamindoctum
ablativeindoctōindoctāindoctō
vocativeindocteindoctaindoctum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindoctīindoctaeindocta
genitiveindoctōrumindoctārumindoctōrum
dativeindoctīsindoctīsindoctīs
accusativeindoctōsindoctāsindocta
ablativeindoctīsindoctīsindoctīs
vocativeindoctīindoctaeindocta

in-doctus, a, um, adj.,
I. untaught, unlearned, uninstructed, ignorant, unskilful.
I. Of persons (class.): homo, Auct. Her. 4, 46, 59: (Juventius) nec indoctus, et magna cum juris civilis intellegentia, Cic. Brut. 48, 178: est habitus indoctior, id. Tusc. 1, 2, 4. — As subst.: doctus indoctum superabit, Quint. 2, 17, 43: indocti, the ignorant, id. 3, 8, 51; 4, 2, 37; Juv. 2, 4; 13, 181.—With inf. (poet.): Cantabrum indoctum juga ferre nostra, Hor. C. 2, 6, 2.—With gen.: Tiro haudquaquam rerum veterum indoctus, Gell. 7, 3, 8: pilae discive trochive, Hor. A. P. 380. — With acc. (post-class.): homo pleraque alia non indoctus, Gell. 9, 10, 5. —
II. Of inanimate and abstract things (poet. and in post - Aug. prose): indoctae rusticaeve manus, Quint. 1, 11, 16: brevitas, id. 4, 2, 46: mores, Plaut. Bacch. 5, 1, 3 Fleck. (Ritschl, moribus moris): canet indoctum, i. e. sine arte, naturā tantum duce, artless, Hor. Ep. 2, 2, 9.— Hence, adv.: in-doctē, unlearnedly, ignorantly, unskilfully (class.): verba haud indocte fecit, Plaut. Pers. 4, 4, 14: non indocte solum, verum etiam impie facere, Cic. N. D. 2, 16, 44.— Comp.: dicere indoctius, etc., Gell. 12, 5, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindoctus

Latin doctus Latin indoctus From in- + doctus.

Quick answers

What does indoctus mean in Latin?
indoctus, a adjective, means “untaught; unlearned, ignorant, untrained”.
How do you pronounce indoctus?
In classical Latin, [ɪnˈdɔk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdɔk.tus].
Where does indoctus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indoctus.