LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

indō

indō (present infinitive indere, perfect active indidī, supine inditum)
Classical[ˈɪn.doː]Ecclesiastical[ˈin.do]

Meaning

  1. to put, set or place into or upon; insert, instill, introduce
  2. figurativelyto introduce
  3. figurativelyto impart or give to, apply to, impose on, attach to
  4. figurativelyto name after or for, bestow

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indōindēbamindamindidīindideramindiderō
2nd sg.indisindēbāsindēsindidistīindiderāsindideris
3rd sg.inditindēbatindetindiditindideratindiderit
1st pl.indimusindēbāmusindēmusindidimusindiderāmusindiderimus
2nd pl.inditisindēbātisindētisindidistisindiderātisindideritis
3rd pl.induntindēbantindentindidērunt
indidēre
indiderantindiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indaminderemindiderimindidissem
2nd sg.indāsinderēsindiderīsindidissēs
3rd sg.indatinderetindideritindidisset
1st pl.indāmusinderēmusindiderīmusindidissēmus
2nd pl.indātisinderētisindiderītisindidissētis
3rd pl.indantinderentindiderintindidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.indorindēbarindar
2nd sg.inderis
indere
indēbāris
indēbāre
indēris
indēre
3rd sg.inditurindēbāturindētur
1st pl.indimurindēbāmurindēmur
2nd pl.indiminīindēbāminīindēminī
3rd pl.indunturindēbanturindentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.indarinderer
2nd sg.indāris
indāre
inderēris
inderēre
3rd sg.indāturinderētur
1st pl.indāmurinderēmur
2nd pl.indāminīinderēminī
3rd pl.indanturinderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indeindere
pres. 2nd pl.inditeindiminī
fut. 2nd sg.inditōinditor
fut. 3rd sg.inditōinditor
fut. 2nd pl.inditōte—
fut. 3rd pl.induntōinduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindereindī
perfect infinitiveindidisseinditum esse
future infinitiveinditūrum esseinditum īrī
present participleindēns—
perfect participle—inditus
indita, inditā, inditae, inditam, inditārum, inditās, inditī, inditōrum, inditōs
future participleinditūrus
inditūra, inditūrā, inditūrae, inditūram, inditūrārum, inditūrās, inditūre, inditūrī, inditūrīs, inditūrō, inditūrōrum, inditūrōs, inditūrum
indendus
indundus, indenda, indendā, indendae, indendam, indendārum, indendās, indende, indendīs, indendōrum, indendōs
gerundindendī, indendō, indendumsupineinditum, inditū

in-do, dĭdi, dĭtum, 3, v. a. in-, 2. do,
I. to put, set, or place into or upon (mostly anteclass. and post-Aug.).
I. Lit.
(a). With in and acc.: coronam in focum, Cato, R. R. 143, 2: in urnam, id. ib. 143, 23: ignem in aram, Plaut. Mil. 2, 5, 1: in aquam salem, id. Merc. 1, 2, 92: vini guttam in os, id. Cas. 2, 3, 31.—
(b). With in and abl.: effigiem in statua, Tac. A. 1, 74. —
(g). Aliquid alicui: compedes servis, Plaut. Men. 1, 1, 4: aliquem lecticae, Tac. A. 3, 14: vinclo fasciae cervicem, id. ib. 15, 57.—
(d). With acc. only: fenestras, Plaut. Rud. 1, 1, 6. — *
II. Trop.
A. To introduce: novos ritus, Tac. H. 5, 4.—
B. To impart or give to, apply to, impose on, attach to, etc.: pavorem suis, alacritatem hostibus, Tac. H. 4, 34 fin.: odium alicui, id. A. 12, 3: alicui vocabulum, id. ib. 2, 56: propterea huic urbi nomen Epidamnum inditum'st, Plaut. Men. 2, 1, 37: vernaculis artificibus ... nomen histrionibus inditum, Liv. 7, 2, 6: unde Aspero inditum est cognomen, id. 3, 65, 4; 2, 13, 1; 4, 29, 6; 21, 31, 4: quae nomina sceleri indidit, Sall. H. 1, 41, 24: hoc nomen beluis, Curt. 9, 1, 5. — Esp.,
2. To name after or for: nomen indere, with ab or ex and abl.: ab Erythro rege (mari) nomen est inditum, Curt. 8, 9, 14: a celeritate Tigri nomen, id. 4, 9, 16: ab inopia Egerio, Liv. 1, 34, 3: quod illi nomen indiderant ex nomine urbis, Tac. A. 2, 56: quibus nomen ex re inditum, Sall. J. 78, 1. —indĭtus, a, um, P. a., put or placed into, put, set, laid, or thrown upon.
A. Lit.: utrum deus extrinsecus (operi suo) circumfusus sit, an toti inditus, Sen. Ot. Sap. 31 (Dial. 8, 4, 2): venenum potioni, Curt. 10, 10, 17: vincula, put on, Tac. A. 11, 2: pontes, thrown over, id. ib. 12, 57: lecticae, laid upon, id. ib. 3, 14: ferrum visceribus ustis, Sen. Troad. 585.—
B. Trop., imposed, appointed, given: custodes, Tac. A. 3, 28.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinindō

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Latin -dō Latin indō From in- (“in, on”) + -dō (“put”).

Quick answers

What does indō mean in Latin?
indō, a verb, means “to put, set or place into or upon; insert, instill, introduce; to introduce”.
What are the principal parts of indō?
indō, indere, indidī, inditum (third conjugation).
How do you pronounce indō?
In classical Latin, [ˈɪn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.do].
Where does indō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin indō.