LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

indigentia

indigentia f (genitive indigentiae)
Classical[ɪn.dɪˈɡɛn.ti.a]Ecclesiastical[in.diˈd͡ʒɛn.t͡si.a]

Meaning

  1. feminineneed, want, lack, indigence

Declension

declension
formsingularplural
nominativeindigentiaindigentiae
genitiveindigentiaeindigentiārum
dativeindigentiaeindigentiīs
accusativeindigentiamindigentiās
ablativeindigentiāindigentiīs
vocativeindigentiaindigentiae

indĭgentĭa, ae, f. indigeo.
I. Need, want, indigence (rare; mostly Ciceron.): a natura mihi videtur potius, quam ab indigentia orta amicitia, Cic. Lael. 8, 27: quid est malitia nisi indigentia boni? Ambros. de Isaac. 7, § 60. —
II. Insatiableness, insatiable desire (Ciceron.): indigentia est libido inexplebilis, Cic. Tusc. 4, 9, 21: indigentia, desiderium, id. ib. 4, 7, 16.

Origins

Derived from indigēns (“needing, requiring”) + -ia.

Descendants
  • Englishindigencefrom Old French indigence
  • Frenchindigencefrom Old French indigence
  • Italianindigenza
  • Portugueseindigência
  • Spanishindigencia

Quick answers

What does indigentia mean in Latin?
indigentia, a noun, means “need, want, lack, indigence”.
What is the genitive of indigentia?
The genitive singular is indigentiae. indigentia is feminine, first declension.
How do you pronounce indigentia?
In classical Latin, [ɪn.dɪˈɡɛn.ti.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.diˈd͡ʒɛn.t͡si.a].