noun · femininefirst declension
indigentia
indigentia f (genitive indigentiae)
Classical[ɪn.dɪˈɡɛn.ti.a]Ecclesiastical[in.diˈd͡ʒɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineneed, want, lack, indigence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | indigentia | indigentiae |
| genitive | indigentiae | indigentiārum |
| dative | indigentiae | indigentiīs |
| accusative | indigentiam | indigentiās |
| ablative | indigentiā | indigentiīs |
| vocative | indigentia | indigentiae |
indĭgentĭa, ae, f. indigeo.
I. Need, want, indigence (rare;
mostly Ciceron.): a natura mihi videtur potius, quam ab indigentia orta amicitia, Cic. Lael. 8, 27: quid est malitia nisi indigentia boni? Ambros. de Isaac. 7, § 60. — II. Insatiableness, insatiable desire (Ciceron.):
indigentia est libido inexplebilis, Cic. Tusc. 4, 9, 21: indigentia, desiderium, id. ib. 4, 7, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
indigentia ae, f
indigens, need, want, indigence: ab indigentiā orta amicitia.—Insatiableness, insatiable desire: est libido inexplebilis.
Origins
Derived from indigēns (“needing, requiring”) + -ia.
Descendants
- Englishindigencefrom Old French indigence
- Frenchindigencefrom Old French indigence
- Italianindigenza
- Portugueseindigência
- Spanishindigencia