adjectivethird-declension one-termination adjective
indecēns
indecēns (genitive indecentis)
Classical[ˈɪn.dɛ.kẽːs]Ecclesiastical[ˈin.de.t͡ʃens]
Meaning
- one terminationunseemly, unbecoming
Quōmodo nix in aestāte, et pluviae in messe, sīc indecēns est stultō glōria. As snow in summer, and rain in harvest, so glory is not seemly for a fool. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)
c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.26.1 - one terminationindecent, improper
- one terminationunsightly, ugly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indecēns | indecēns | indecēns |
| genitive | indecentis | indecentis | indecentis |
| dative | indecentī | indecentī | indecentī |
| accusative | indecentem | indecentem | indecēns |
| ablative | indecentī indecente | indecentī indecente | indecentī indecente |
| vocative | indecēns | indecēns | indecēns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indecentēs | indecentēs | indecentia |
| genitive | indecentium | indecentium | indecentium |
| dative | indecentibus | indecentibus | indecentibus |
| accusative | indecentīs indecentēs | indecentīs indecentēs | indecentia |
| ablative | indecentibus | indecentibus | indecentibus |
| vocative | indecentēs | indecentēs | indecentia |
in-dĕcens, tis, adj.,
I. unseemly, unbecoming, indecent, improper, unsightly, ugly (post-Aug. and poet.).
II. Of things:
nasus, Mart. 2, 11, 4: morbus, id. 11, 61, 13: risus, Suet. Claud. 30: morae, Quint. 11, 3, 158: nihil est tam indecens quam, etc., id. 10, 2, 19; cf. 11, 1, 82.—Hence, indĕcenter, adv., unbecomingly, indecently, disgracefully (post-Aug. and poet.): non indecenter efferri, Quint. 1, 5, 64: lusca, Mart. 12, 22, 1. — Comp.: numquam vidi hominem beatum indecentius, Sen. Ep. 27.—Sup.: intersistere indecentissime, Quint. 8, 3, 45.