LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inculpābilis

inculpābilis (neuter inculpābile)
Classical[ɪŋ.kʊɫˈpaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iŋ.kulˈpaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationblameless

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinculpābilisinculpābilisinculpābile
genitiveinculpābilisinculpābilisinculpābilis
dativeinculpābilīinculpābilīinculpābilī
accusativeinculpābileminculpābileminculpābile
ablativeinculpābilīinculpābilīinculpābilī
vocativeinculpābilisinculpābilisinculpābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinculpābilēsinculpābilēsinculpābilia
genitiveinculpābiliuminculpābiliuminculpābilium
dativeinculpābilibusinculpābilibusinculpābilibus
accusativeinculpābilīs
inculpābilēs
inculpābilīs
inculpābilēs
inculpābilia
ablativeinculpābilibusinculpābilibusinculpābilibus
vocativeinculpābilēsinculpābilēsinculpābilia

in-culpābĭlis, e, adj.,
I. unblamable, blameless (post-class.): numen, Prud. Apoth. 1015: mores, Avien. Arat. 28: lapis, i. e. faultless, without a flaw, Sol. 30. —Adv.: inculpābĭlĭter, without blame, Cassiod. Var. 5, 27; 11, 18 sq.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininculpābilis

Latin culpābilis Latin inculpābilis From in- + culpābilis.

Quick answers

What does inculpābilis mean in Latin?
inculpābilis, a adjective, means “blameless”.
How do you pronounce inculpābilis?
In classical Latin, [ɪŋ.kʊɫˈpaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kulˈpaː.bi.lis].
Where does inculpābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inculpābilis.