verbfirst conjugation
increpō
increpō (present infinitive increpāre, perfect active increpuī or increpāvī, supine increpitum or increpātum)
Classical[ˈɪŋ.krɛ.poː]Ecclesiastical[ˈiŋ.kre.po]
Meaning
- to rattle, twang or make a similar noise; to cause to give forth a sound, sound, resound
[…] nunc vērō, mē tōtam esse in metū propter ūnum tē; quicquid increpuerit, Catilīnam timērī, […].
[…] but now truly, that I am entirely afraid on account of you alone; that whatever makes a noise, Catiline is to be feared, […] .63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.18annuit Alcīdēs increpuitque lyram
Alcides nodded assent and sounded [his] lyre. (Alcides: Alternate name for Hercules. The extant text of Ovid’s Fasti (poem) includes only the first six months of the Roman year; this is the final line for June.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.812 - to rebuke, chide, protest, complain
- poeticto exhort, stimulate, urge
Latīnē defined in Latin in our graded readers
verbīs culpōincrepō -āre — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 14
vōce castīgōincrepō -āre — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 22
obiūrgō, reprehendōincrepō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 14, 18
verbīs obiūrgōincrepō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 13, 15, 16
verbīs dūrīs accūsōincrepō -āre — in Metamorphoses I, ch. 11
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpō | increpābam | increpābō | increpuī increpāvī | increpueram increpāveram | increpuerō increpāverō, increpārō |
| 2nd sg. | increpās | increpābās | increpābis | increpuistī increpāvistī, increpāstī | increpuerās increpāverās, increpārās | increpueris increpāveris |
| 3rd sg. | increpat | increpābat | increpābit | increpuit increpāvit | increpuerat increpāverat, increpārat | increpuerit increpāverit, increpārit |
| 1st pl. | increpāmus | increpābāmus | increpābimus | increpuimus increpāvimus | increpuerāmus increpāverāmus | increpuerimus increpāverimus, increpārimus |
| 2nd pl. | increpātis | increpābātis | increpābitis | increpuistis increpāvistis, increpāstis | increpuerātis increpāverātis, increpārātis | increpueritis increpāveritis, increpāritis |
| 3rd pl. | increpant | increpābant | increpābunt | increpuērunt increpuēre, increpāvērunt, increpāvēre, increpārunt | increpuerant increpāverant, increpārant | increpuerint increpāverint, increpārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpem | increpārem | increpuerim increpāverim, increpārim | increpuissem increpāvissem, increpāssem |
| 2nd sg. | increpēs | increpārēs | increpuerīs increpāverīs | increpuissēs increpāvissēs, increpāssēs |
| 3rd sg. | increpet | increpāret | increpuerit increpāverit, increpārit | increpuisset increpāvisset, increpāsset |
| 1st pl. | increpēmus | increpārēmus | increpuerīmus increpāverīmus, increpārīmus | increpuissēmus increpāvissēmus, increpāssēmus |
| 2nd pl. | increpētis | increpārētis | increpuerītis increpāverītis, increpārītis | increpuissētis increpāvissētis, increpāssētis |
| 3rd pl. | increpent | increpārent | increpuerint increpāverint, increpārint | increpuissent increpāvissent, increpāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpor | increpābar | increpābor |
| 2nd sg. | increpāris increpāre | increpābāris increpābāre | increpāberis increpābere |
| 3rd sg. | increpātur | increpābātur | increpābitur |
| 1st pl. | increpāmur | increpābāmur | increpābimur |
| 2nd pl. | increpāminī | increpābāminī | increpābiminī |
| 3rd pl. | increpantur | increpābantur | increpābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | increper | increpārer |
| 2nd sg. | increpēris increpēre | increpārēris increpārēre |
| 3rd sg. | increpētur | increpārētur |
| 1st pl. | increpēmur | increpārēmur |
| 2nd pl. | increpēminī | increpārēminī |
| 3rd pl. | increpentur | increpārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | increpā | increpāre |
| pres. 2nd pl. | increpāte | increpāminī |
| fut. 2nd sg. | increpātō | increpātor |
| fut. 3rd sg. | increpātō | increpātor |
| fut. 2nd pl. | increpātōte | — |
| fut. 3rd pl. | increpantō | increpantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | increpāre | increpārī |
| perfect infinitive | increpuisse increpāvisse, increpāsse | increpitum esse increpātum esse |
| future infinitive | increpitūrum esse increpātūrum esse | increpitum īrī increpātum īrī |
| present participle | increpāns | — |
| perfect participle | — | increpitus increpātus, increpita, increpitā, increpitae, increpitam, increpitārum, increpitās, increpite, increpitī, increpitīs, increpitō, increpitōrum, increpitōs |
| future participle | increpitūrus increpātūrus, increpitūra, increpitūrā, increpitūrae, increpitūram, increpitūrārum, increpitūrās, increpitūre, increpitūrī, increpitūrīs, increpitūrō, increpitūrōrum, increpitūrōs, increpitūrum | increpandus increpanda, increpandā, increpandae, increpandam, increpandārum, increpandās, increpande, increpandīs, increpandōrum, increpandōs |
gerundincrepandī, increpandō, increpandumsupineincrepitum, increpitū
in-crĕpo, ŭi, ĭtum (increpavi, Plaut. Most. 3, 2, 63; Vulg. Psa. 9, 6; Suet. Tib. 52:
I.
increpatus, Just. 11, 4, 5; Prud. 7, 195; Liv. 24, 17, 7 Cod.), 1, v. n. and a., to make a noise, sound, resound, to rush, rustle, patter, rattle, whiz (class.). I. Lit.
A. Neutr.:
simul ut discus increpuit, Cic. de Or. 2, 5, 21: corvorum increpuit densis exercitus alis, Verg. G. 1, 382.—2. Transf., to make a noise, be noised abroad:
increpui hibernum et fluctus movi maritumos, Plaut. Rud. prol. 69: quicquid increpuerit, Catilinam timeri, Cic. Cat. 1, 7, 18: simul atque increpuit suspicio tumultus, id. Mur. 10, 22: si quid increparet terroris, Liv. 4, 43, 10: haec indigna miserandaque auditu cum apud timentes ... increpuissent, id. 6, 37, 1.— B. Act., to utter aloud, produce, give forth (poet.):
saevas increpat aura minas, Prop. 1, 17, 6: tuba terribilem sonitum. Verg. A. 9, 504.—2. To cause to give forth a sound:
cum Juppiter atras increpuit nubes, Ov. M. 12, 52: increpuit unda latus, id. Tr. 1, 4, 24; cf.: vincor ut credam miser Sabella pectus increpare carmina, disturb, confuse, Hor. Epod. 17, 28.—3. To make a noise at a person, thunder at:
timeo totus, ita me increpuit Juppiter, Plaut. Am. 5, 1, 25.—II. Transf.
A. To exclaim loudly against a person, to blame or upbraid loudly, to chide, rebuke, reprove.— With acc.:
numquid increpavit filium? Plaut. Most. 3, 2, 63: maledictis omnes bonos, Sall. C. 21, 4: gravibus probris, Liv. 23, 45, 5: etiam deos verbis ferocioribus, id. 45, 23, 19: cunctantes arma capere, id. 10, 35, 8: increpat ultro Cunctantes socios, Verg. A. 10, 830.—With ad and acc.: dictator ad contionem advocatam increpuit, spoke angrily, Liv. 4, 32, 2.—Absol.: ultro animos tollit dictis, atque increpat ultro, Verg. A. 9, 127.—B. To accuse a person of any thing:
avaritiae singulos, Suet. Cal. 39: saevitiae populum, id. Galb. 15.— C. With an abstract object, to reprove, censure, inveigh against any reprehensible quality or act of a person:
illis versibus increpant eorum arrogantiam, Cic. Ac. 2, 23, 74: illius in me perfidiam, id. Q. Fr. 2, 3, 3: fugam, id. de Or. 2, 48, 199 al.—Hence, incrĕ-pĭtus, a, um, Part. A. Chided, reproved:
praefecti navium graviter increpiti, Liv. 23, 26, 4; 24, 17, 7.—B. Accused:
ignaviae, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 17.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-crepō uī, itus, āre,
to sound, resound, rustle, patter, rattle, whiz: discus increpuit: Corvorum in<*>repuit exercitus alis, V.: Increpuit mālis (canis), <*>napped, V.: tuba terribilem sonitum Increpuit, V. —To transpire, be noised abroad: increpuit suspitio tumultūs: si quid increparet terroris, L.—To cause to resound, make crash: cum Iuppiter atras Increpuit nubīs, O.: ut credam pectus increpare carmina, disturb, H.—To upbraid, chide, scold, rebuke, reprove: gravioribus probris, L.: Caesarem: maledictis omnīs bonos, S.: equos ictu Verberis, O.: me lyrā, Ne, etc., H.: cunctantīs arma capere, urged, L.: ad contionem, to speak angrily, L.: praefecti graviter increpiti, rebuked, L.—To censure, inveigh against: viri discessum: fugam.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinincrepō
Latin crepō Latin increpō From in- + crepō.
Descendants
- Catalanincrepar
- Englishincrepate
- Italianincrepare
- Spanishincrepar
- Old Frenchencreper