LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

increpō

increpō (present infinitive increpāre, perfect active increpuī or increpāvī, supine increpitum or increpātum)
Classical[ˈɪŋ.krɛ.poː]Ecclesiastical[ˈiŋ.kre.po]

Meaning

  1. to rattle, twang or make a similar noise; to cause to give forth a sound, sound, resound
    […] nunc vērō, mē tōtam esse in metū propter ūnum tē; quicquid increpuerit, Catilīnam timērī, […].[…] but now truly, that I am entirely afraid on account of you alone; that whatever makes a noise, Catiline is to be feared, […] .63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.18
    annuit Alcīdēs increpuitque lyramAlcides nodded assent and sounded [his] lyre. (Alcides: Alternate name for Hercules. The extant text of Ovid’s Fasti (poem) includes only the first six months of the Roman year; this is the final line for June.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.812
  2. to rebuke, chide, protest, complain
  3. poeticto exhort, stimulate, urge

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.increpōincrepābamincrepābōincrepuī
increpāvī
increpueram
increpāveram
increpuerō
increpāverō, increpārō
2nd sg.increpāsincrepābāsincrepābisincrepuistī
increpāvistī, increpāstī
increpuerās
increpāverās, increpārās
increpueris
increpāveris
3rd sg.increpatincrepābatincrepābitincrepuit
increpāvit
increpuerat
increpāverat, increpārat
increpuerit
increpāverit, increpārit
1st pl.increpāmusincrepābāmusincrepābimusincrepuimus
increpāvimus
increpuerāmus
increpāverāmus
increpuerimus
increpāverimus, increpārimus
2nd pl.increpātisincrepābātisincrepābitisincrepuistis
increpāvistis, increpāstis
increpuerātis
increpāverātis, increpārātis
increpueritis
increpāveritis, increpāritis
3rd pl.increpantincrepābantincrepābuntincrepuērunt
increpuēre, increpāvērunt, increpāvēre, increpārunt
increpuerant
increpāverant, increpārant
increpuerint
increpāverint, increpārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.increpemincrepāremincrepuerim
increpāverim, increpārim
increpuissem
increpāvissem, increpāssem
2nd sg.increpēsincrepārēsincrepuerīs
increpāverīs
increpuissēs
increpāvissēs, increpāssēs
3rd sg.increpetincrepāretincrepuerit
increpāverit, increpārit
increpuisset
increpāvisset, increpāsset
1st pl.increpēmusincrepārēmusincrepuerīmus
increpāverīmus, increpārīmus
increpuissēmus
increpāvissēmus, increpāssēmus
2nd pl.increpētisincrepārētisincrepuerītis
increpāverītis, increpārītis
increpuissētis
increpāvissētis, increpāssētis
3rd pl.increpentincrepārentincrepuerint
increpāverint, increpārint
increpuissent
increpāvissent, increpāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.increporincrepābarincrepābor
2nd sg.increpāris
increpāre
increpābāris
increpābāre
increpāberis
increpābere
3rd sg.increpāturincrepābāturincrepābitur
1st pl.increpāmurincrepābāmurincrepābimur
2nd pl.increpāminīincrepābāminīincrepābiminī
3rd pl.increpanturincrepābanturincrepābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.increperincrepārer
2nd sg.increpēris
increpēre
increpārēris
increpārēre
3rd sg.increpēturincrepārētur
1st pl.increpēmurincrepārēmur
2nd pl.increpēminīincrepārēminī
3rd pl.increpenturincrepārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.increpāincrepāre
pres. 2nd pl.increpāteincrepāminī
fut. 2nd sg.increpātōincrepātor
fut. 3rd sg.increpātōincrepātor
fut. 2nd pl.increpātōte—
fut. 3rd pl.increpantōincrepantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincrepāreincrepārī
perfect infinitiveincrepuisse
increpāvisse, increpāsse
increpitum esse
increpātum esse
future infinitiveincrepitūrum esse
increpātūrum esse
increpitum īrī
increpātum īrī
present participleincrepāns—
perfect participle—increpitus
increpātus, increpita, increpitā, increpitae, increpitam, increpitārum, increpitās, increpite, increpitī, increpitīs, increpitō, increpitōrum, increpitōs
future participleincrepitūrus
increpātūrus, increpitūra, increpitūrā, increpitūrae, increpitūram, increpitūrārum, increpitūrās, increpitūre, increpitūrī, increpitūrīs, increpitūrō, increpitūrōrum, increpitūrōs, increpitūrum
increpandus
increpanda, increpandā, increpandae, increpandam, increpandārum, increpandās, increpande, increpandīs, increpandōrum, increpandōs
gerundincrepandī, increpandō, increpandumsupineincrepitum, increpitū

in-crĕpo, ŭi, ĭtum (increpavi, Plaut. Most. 3, 2, 63; Vulg. Psa. 9, 6; Suet. Tib. 52:
I. increpatus, Just. 11, 4, 5; Prud. 7, 195; Liv. 24, 17, 7 Cod.), 1, v. n. and a., to make a noise, sound, resound, to rush, rustle, patter, rattle, whiz (class.).
I. Lit.
A. Neutr.: simul ut discus increpuit, Cic. de Or. 2, 5, 21: corvorum increpuit densis exercitus alis, Verg. G. 1, 382.—
2. Transf., to make a noise, be noised abroad: increpui hibernum et fluctus movi maritumos, Plaut. Rud. prol. 69: quicquid increpuerit, Catilinam timeri, Cic. Cat. 1, 7, 18: simul atque increpuit suspicio tumultus, id. Mur. 10, 22: si quid increparet terroris, Liv. 4, 43, 10: haec indigna miserandaque auditu cum apud timentes ... increpuissent, id. 6, 37, 1.—
B. Act., to utter aloud, produce, give forth (poet.): saevas increpat aura minas, Prop. 1, 17, 6: tuba terribilem sonitum. Verg. A. 9, 504.—
2. To cause to give forth a sound: cum Juppiter atras increpuit nubes, Ov. M. 12, 52: increpuit unda latus, id. Tr. 1, 4, 24; cf.: vincor ut credam miser Sabella pectus increpare carmina, disturb, confuse, Hor. Epod. 17, 28.—
3. To make a noise at a person, thunder at: timeo totus, ita me increpuit Juppiter, Plaut. Am. 5, 1, 25.—
II. Transf.
A. To exclaim loudly against a person, to blame or upbraid loudly, to chide, rebuke, reprove.— With acc.: numquid increpavit filium? Plaut. Most. 3, 2, 63: maledictis omnes bonos, Sall. C. 21, 4: gravibus probris, Liv. 23, 45, 5: etiam deos verbis ferocioribus, id. 45, 23, 19: cunctantes arma capere, id. 10, 35, 8: increpat ultro Cunctantes socios, Verg. A. 10, 830.—With ad and acc.: dictator ad contionem advocatam increpuit, spoke angrily, Liv. 4, 32, 2.—Absol.: ultro animos tollit dictis, atque increpat ultro, Verg. A. 9, 127.—
B. To accuse a person of any thing: avaritiae singulos, Suet. Cal. 39: saevitiae populum, id. Galb. 15.—
C. With an abstract object, to reprove, censure, inveigh against any reprehensible quality or act of a person: illis versibus increpant eorum arrogantiam, Cic. Ac. 2, 23, 74: illius in me perfidiam, id. Q. Fr. 2, 3, 3: fugam, id. de Or. 2, 48, 199 al.—Hence, incrĕ-pĭtus, a, um, Part.
A. Chided, reproved: praefecti navium graviter increpiti, Liv. 23, 26, 4; 24, 17, 7.—
B. Accused: ignaviae, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincrepō

Latin crepō Latin increpō From in- + crepō.

Descendants
  • Catalanincrepar
  • Englishincrepate
  • Italianincrepare
  • Spanishincrepar
  • Old Frenchencreper

Quick answers

What does increpō mean in Latin?
increpō, a verb, means “to rattle, twang or make a similar noise; to cause to give forth a sound, sound, resound; to rebuke, chide, protest, complain”.
What are the principal parts of increpō?
increpō, increpāre, increpuī, increpitum (first conjugation).
How do you pronounce increpō?
In classical Latin, [ˈɪŋ.krɛ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiŋ.kre.po].
Where does increpō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin increpō.