LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

increpitō

increpitō (present infinitive increpitāre, perfect active increpitāvī, supine increpitātum)
Classical[ɪŋˈkrɛ.pɪ.toː]Ecclesiastical[iŋˈkrɛː.pi.to]

Meaning

  1. to call or cry out
  2. to chide or reproach

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.increpitōincrepitābamincrepitābōincrepitāvīincrepitāveramincrepitāverō
increpitārō
2nd sg.increpitāsincrepitābāsincrepitābisincrepitāvistī
increpitāstī
increpitāverās
increpitārās
increpitāveris
3rd sg.increpitatincrepitābatincrepitābitincrepitāvitincrepitāverat
increpitārat
increpitāverit
increpitārit
1st pl.increpitāmusincrepitābāmusincrepitābimusincrepitāvimusincrepitāverāmusincrepitāverimus
increpitārimus
2nd pl.increpitātisincrepitābātisincrepitābitisincrepitāvistis
increpitāstis
increpitāverātis
increpitārātis
increpitāveritis
increpitāritis
3rd pl.increpitantincrepitābantincrepitābuntincrepitāvērunt
increpitāvēre, increpitārunt
increpitāverant
increpitārant
increpitāverint
increpitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.increpitemincrepitāremincrepitāverim
increpitārim
increpitāvissem
increpitāssem
2nd sg.increpitēsincrepitārēsincrepitāverīsincrepitāvissēs
increpitāssēs
3rd sg.increpitetincrepitāretincrepitāverit
increpitārit
increpitāvisset
increpitāsset
1st pl.increpitēmusincrepitārēmusincrepitāverīmus
increpitārīmus
increpitāvissēmus
increpitāssēmus
2nd pl.increpitētisincrepitārētisincrepitāverītis
increpitārītis
increpitāvissētis
increpitāssētis
3rd pl.increpitentincrepitārentincrepitāverint
increpitārint
increpitāvissent
increpitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.increpitorincrepitābarincrepitābor
2nd sg.increpitāris
increpitāre
increpitābāris
increpitābāre
increpitāberis
increpitābere
3rd sg.increpitāturincrepitābāturincrepitābitur
1st pl.increpitāmurincrepitābāmurincrepitābimur
2nd pl.increpitāminīincrepitābāminīincrepitābiminī
3rd pl.increpitanturincrepitābanturincrepitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.increpiterincrepitārer
2nd sg.increpitēris
increpitēre
increpitārēris
increpitārēre
3rd sg.increpitēturincrepitārētur
1st pl.increpitēmurincrepitārēmur
2nd pl.increpitēminīincrepitārēminī
3rd pl.increpitenturincrepitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.increpitāincrepitāre
pres. 2nd pl.increpitāteincrepitāminī
fut. 2nd sg.increpitātōincrepitātor
fut. 3rd sg.increpitātōincrepitātor
fut. 2nd pl.increpitātōte—
fut. 3rd pl.increpitantōincrepitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincrepitāreincrepitārī
perfect infinitiveincrepitāvisse
increpitāsse
increpitātum esse
future infinitiveincrepitātūrum esseincrepitātum īrī
present participleincrepitāns
increpitante, increpitantem, increpitantēs, increpitantī, increpitantia, increpitantibus, increpitantis, increpitantīs, increpitantium
—
perfect participle—increpitātus
increpitāta, increpitātā, increpitātae, increpitātam, increpitātārum, increpitātās, increpitātī, increpitātōrum, increpitātōs
future participleincrepitātūrus
increpitātūra, increpitātūrā, increpitātūrae, increpitātūram, increpitātūrārum, increpitātūrās, increpitātūre, increpitātūrī, increpitātūrīs, increpitātūrō, increpitātūrōrum, increpitātūrōs, increpitātūrum
increpitandus
increpitanda, increpitandā, increpitandae, increpitandam, increpitandārum, increpitandās, increpitande, increpitandīs, increpitandōrum, increpitandōs
gerundincrepitandī, increpitandō, increpitandumsupineincrepitātum, increpitātū

incrĕpĭto, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. [id.].
I. To call or cry out to one (class.).
A. Encouragingly, to call upon, challenge (only in Verg.): tum Bitiae dedit increpitans, Verg. A. 1, 738.—
B. Reprovingly, to chide, blame, rebuke: increpitare atque incusare Belgas, Caes. B. G. 2, 15, 5: irridere ex muro atque increpitare vocibus, id. ib. 2, 30, 3: verbis quoque increpitans, Liv. 1, 7, 2: hostis amare, quid increpitas, mortemque minaris? Verg. A. 10, 900: aestatem seram, id. G. 4, 138: ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15: aliquem segnitiae, to accuse, Sil. 9, 6; cf.: ignaviam alicui, to cast up to one, reproach one with, Val. Max. 3, 3, 2 fin.—
II. Transf., to beat, strike (very rare): languentia pectora dextrā, Stat. Th. 10, 132.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin increpitō From increpō + -itō.

Quick answers

What does increpitō mean in Latin?
increpitō, a verb, means “to call or cry out; to chide or reproach”.
What are the principal parts of increpitō?
increpitō, increpitāre, increpitāvī, increpitātum (first conjugation).
How do you pronounce increpitō?
In classical Latin, [ɪŋˈkrɛ.pɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkrɛː.pi.to].