verbfirst conjugation
increpitō
increpitō (present infinitive increpitāre, perfect active increpitāvī, supine increpitātum)
Classical[ɪŋˈkrɛ.pɪ.toː]Ecclesiastical[iŋˈkrɛː.pi.to]
Meaning
- to call or cry out
- to chide or reproach
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpitō | increpitābam | increpitābō | increpitāvī | increpitāveram | increpitāverō increpitārō |
| 2nd sg. | increpitās | increpitābās | increpitābis | increpitāvistī increpitāstī | increpitāverās increpitārās | increpitāveris |
| 3rd sg. | increpitat | increpitābat | increpitābit | increpitāvit | increpitāverat increpitārat | increpitāverit increpitārit |
| 1st pl. | increpitāmus | increpitābāmus | increpitābimus | increpitāvimus | increpitāverāmus | increpitāverimus increpitārimus |
| 2nd pl. | increpitātis | increpitābātis | increpitābitis | increpitāvistis increpitāstis | increpitāverātis increpitārātis | increpitāveritis increpitāritis |
| 3rd pl. | increpitant | increpitābant | increpitābunt | increpitāvērunt increpitāvēre, increpitārunt | increpitāverant increpitārant | increpitāverint increpitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpitem | increpitārem | increpitāverim increpitārim | increpitāvissem increpitāssem |
| 2nd sg. | increpitēs | increpitārēs | increpitāverīs | increpitāvissēs increpitāssēs |
| 3rd sg. | increpitet | increpitāret | increpitāverit increpitārit | increpitāvisset increpitāsset |
| 1st pl. | increpitēmus | increpitārēmus | increpitāverīmus increpitārīmus | increpitāvissēmus increpitāssēmus |
| 2nd pl. | increpitētis | increpitārētis | increpitāverītis increpitārītis | increpitāvissētis increpitāssētis |
| 3rd pl. | increpitent | increpitārent | increpitāverint increpitārint | increpitāvissent increpitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | increpitor | increpitābar | increpitābor |
| 2nd sg. | increpitāris increpitāre | increpitābāris increpitābāre | increpitāberis increpitābere |
| 3rd sg. | increpitātur | increpitābātur | increpitābitur |
| 1st pl. | increpitāmur | increpitābāmur | increpitābimur |
| 2nd pl. | increpitāminī | increpitābāminī | increpitābiminī |
| 3rd pl. | increpitantur | increpitābantur | increpitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | increpiter | increpitārer |
| 2nd sg. | increpitēris increpitēre | increpitārēris increpitārēre |
| 3rd sg. | increpitētur | increpitārētur |
| 1st pl. | increpitēmur | increpitārēmur |
| 2nd pl. | increpitēminī | increpitārēminī |
| 3rd pl. | increpitentur | increpitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | increpitā | increpitāre |
| pres. 2nd pl. | increpitāte | increpitāminī |
| fut. 2nd sg. | increpitātō | increpitātor |
| fut. 3rd sg. | increpitātō | increpitātor |
| fut. 2nd pl. | increpitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | increpitantō | increpitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | increpitāre | increpitārī |
| perfect infinitive | increpitāvisse increpitāsse | increpitātum esse |
| future infinitive | increpitātūrum esse | increpitātum īrī |
| present participle | increpitāns increpitante, increpitantem, increpitantēs, increpitantī, increpitantia, increpitantibus, increpitantis, increpitantīs, increpitantium | — |
| perfect participle | — | increpitātus increpitāta, increpitātā, increpitātae, increpitātam, increpitātārum, increpitātās, increpitātī, increpitātōrum, increpitātōs |
| future participle | increpitātūrus increpitātūra, increpitātūrā, increpitātūrae, increpitātūram, increpitātūrārum, increpitātūrās, increpitātūre, increpitātūrī, increpitātūrīs, increpitātūrō, increpitātūrōrum, increpitātūrōs, increpitātūrum | increpitandus increpitanda, increpitandā, increpitandae, increpitandam, increpitandārum, increpitandās, increpitande, increpitandīs, increpitandōrum, increpitandōs |
gerundincrepitandī, increpitandō, increpitandumsupineincrepitātum, increpitātū
incrĕpĭto, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. [id.].
I. To call or cry out to one (class.).
A. Encouragingly, to call upon, challenge (only in Verg.):
tum Bitiae dedit increpitans, Verg. A. 1, 738.—B. Reprovingly, to chide, blame, rebuke:
increpitare atque incusare Belgas, Caes. B. G. 2, 15, 5: irridere ex muro atque increpitare vocibus, id. ib. 2, 30, 3: verbis quoque increpitans, Liv. 1, 7, 2: hostis amare, quid increpitas, mortemque minaris? Verg. A. 10, 900: aestatem seram, id. G. 4, 138: ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15: aliquem segnitiae, to accuse, Sil. 9, 6; cf.: ignaviam alicui, to cast up to one, reproach one with, Val. Max. 3, 3, 2 fin.—II. Transf., to beat, strike (very rare):
languentia pectora dextrā, Stat. Th. 10, 132.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
increpitō —, —, āre, freq.
increpo, to keep chiding, urge, scold, nag, harass with words: quid increpitas? V.: vocibus, Cs.: verbis, L.: Belgas, Cs.: aestatem seram, mock at, V.—To urge, encourage: tum Bitiae dedit increpitans, V.
Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin increpitō From increpō + -itō.