LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incommodus

incommodus (feminine incommoda, neuter incommodum, superlative incommodissimus)
Classical[ɪŋˈkɔm.mɔ.dʊs]Ecclesiastical[iŋˈkɔm.mo.dus]

Meaning

  1. adjectiveinconvenient, unsuitable, unfit, unseasonable
  2. adjectivetroublesome, disagreeable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincommodusincommodaincommodum
genitiveincommodīincommodaeincommodī
dativeincommodōincommodaeincommodō
accusativeincommodumincommodamincommodum
ablativeincommodōincommodāincommodō
vocativeincommodeincommodaincommodum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincommodīincommodaeincommoda
genitiveincommodōrumincommodārumincommodōrum
dativeincommodīsincommodīsincommodīs
accusativeincommodōsincommodāsincommoda
ablativeincommodīsincommodīsincommodīs
vocativeincommodīincommodaeincommoda

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incommodis mederi
to relieve a difficulty.
incommodo afficere aliquem
to inconvenience, injure a person.
ex eo navium concursu magnum incommodum est acceptum
much damage was done by this collision.

in-commŏdus, a, um, adj.,
I. inconvenient, unsuitable, unfit, unseasonable, troublesome, disagreeable.
I. Adj.
A. Of things (class. and freq.): iter, Ter. Hec. 3, 4, 1: res, id. ib. 4, 2, 27: valetudo, Cic. Brut. 34, 130: colloquium pro re nata non incommodum, id. Att. 14, 6, 1: ne voce quidem incommodā, Liv. 3, 14, 6: severitas morum, id. 27, 31, 7: conflictatio turbae, Quint. 3, 8, 29; 1, 7, 16: eorum controversiam non incommodum videtur cum utrorumque ratione exponere, Cic. Inv. 1, 34, 57: naves propugnatoribus incommodae, Liv. 30, 10, 15.—Comp.: ut actori incommodior esset exhibitio, Dig. 10, 4, 11: incommodioris condicionis homines, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 3, 1. — Sup.: in rebus ejus incommodissimis, Cic. Clu. 59, 161. —
B. Of persons, troublesome (rare but class.): aliquid huic responde, commode, ne incommodus nobis sit, Plaut. Poen. 1, 2, 189 (but not in Bacch. 3, 2, 17; v. Ritschl ad h. l.): idem facilem et liberalem patrem incommodum esse amanti filio disputat, Cic. N. D. 3, 29, 73.—
II. Subst.: incommŏdum, i, n., inconvenience, trouble, disadvantage, detriment, injury, misfortune (freq. and class.): quom ejus incommodum tam aegre feras, Plaut. Capt. 1, 2, 43: nostro incommodo detrimentoque, si est ita necesse, doleamus, Cic. Brut. 1, 4: qui locus est talis, ut plus habeat adjumenti quam incommodi, id. de Or. 2, 24, 102: non modo incommodi nihil ceperunt, sed etiam ... in quaestu sunt versati, Cic. Verr. 2, 3, 46, § 109: timet, ne ipse aliquo afficiatur incommodo, id. Off. 1, 7, 24: accidit repentinum incommodum: tanta enim tempestas cooritur, ut, etc., Caes. B. C. 1, 48, 1: ab officio abduci incommodo, Cic. Lael. 2, 8; cf. ellipt.: nec id incommodo tuo (sc. feceris), id. Att. 12, 47, 1: quae res magnum nostris attulit incommodum, Caes. B. C. 3, 63, 5: quid iniquitas loci habeat incommodi, id. B. G. 7, 45, 9: si quid importetur nobis incommodi, Cic. Off. 2, 5, 18: ex eo concursu navium magnum esse incommodum acceptum, Caes. B. G. 5, 10 fin.; cf.: ut acceptum incommodum virtute sarciretur (shortly before: detrimentum acceptum), id. B. C. 3, 73, 4: reiciendi, deminuendi, devitandive incommodi causa, Cic. Inv. 2, 5, 18: incommodum inter eos (socios) commune est, loss (opp. lucrum), Gai. Inst. 3, 150.—Rarely with gen. rei: commoveri incommodo valetudinis, Cic. Att. 7, 7, 3; cf. morbi, id. Mur. 23, 47.—In plur.: multis incommodis difficultatibusque affectus, id. Div. in Caecil. 3, 8; id. N. D. 1, 9 fin.; id. Lael. 13, 48: tot incommodis conflictati, Caes. B. G. 5, 35, 5; id. B. C. 3, 10, 6.— With gen.: corporum, i. e. diseases, Plin. 24, 17, 102, § 162: pulmonum, id. 28, 7, 21, § 75: vesicae, id. 27, 12, 101, § 126: ferre incommoda vitae, Juv. 13, 21. —
III. Adv.: incommŏdē, inconveniently, incommodiously, unfortunately, unseasonably: fores Hae sonitu suo moram mihi obiciunt incommode, Plaut. Trin. 5, 1, 8; Ter. Eun. 2, 3, 37: posse pro re nata te non incommode ad me in Albanum venire, Cic. Att. 7, 8, 2: accidit, Caes. B. G. 5, 33, 4: adversari, Liv. 4, 8, 6.—Comp.: cum illo quidem actum optime est: mecum incommodius, Cic. Lael. 4, 15.— Sup.: incommodissime navigare, Cic. Att. 5, 9, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincommodus

Proto-Indo-European *ḱe? Proto-Indo-European *ḱóm Proto-Italic *kom Proto-Italic *kom- Latin com- Proto-Indo-European *med- Proto-Indo-European *-os Proto-Italic *medos Latin modus Latin commodus Latin incommodus From in- + commodus.

Descendants
  • Catalanincòmode
  • Occitanincomòde
  • Portugueseincómodo
  • Romanianincomod
  • Spanishincómodo
  • Galicianincómodo

Quick answers

What does incommodus mean in Latin?
incommodus, a adjective, means “inconvenient, unsuitable, unfit, unseasonable; troublesome, disagreeable”.
How do you pronounce incommodus?
In classical Latin, [ɪŋˈkɔm.mɔ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkɔm.mo.dus].
Where does incommodus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incommodus.