LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

incommodō

incommodō (present infinitive incommodāre, perfect active incommodāvī, supine incommodātum)
Classical[ɪŋˈkɔm.mɔ.doː]Ecclesiastical[iŋˈkɔm.mo.do]

Meaning

  1. to inconvenience

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incommodōincommodābamincommodābōincommodāvīincommodāveramincommodāverō
incommodārō
2nd sg.incommodāsincommodābāsincommodābisincommodāvistī
incommodāstī
incommodāverās
incommodārās
incommodāveris
3rd sg.incommodatincommodābatincommodābitincommodāvitincommodāverat
incommodārat
incommodāverit
incommodārit
1st pl.incommodāmusincommodābāmusincommodābimusincommodāvimusincommodāverāmusincommodāverimus
incommodārimus
2nd pl.incommodātisincommodābātisincommodābitisincommodāvistis
incommodāstis
incommodāverātis
incommodārātis
incommodāveritis
incommodāritis
3rd pl.incommodantincommodābantincommodābuntincommodāvērunt
incommodāvēre, incommodārunt
incommodāverant
incommodārant
incommodāverint
incommodārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incommodemincommodāremincommodāverim
incommodārim
incommodāvissem
incommodāssem
2nd sg.incommodēsincommodārēsincommodāverīsincommodāvissēs
incommodāssēs
3rd sg.incommodetincommodāretincommodāverit
incommodārit
incommodāvisset
incommodāsset
1st pl.incommodēmusincommodārēmusincommodāverīmus
incommodārīmus
incommodāvissēmus
incommodāssēmus
2nd pl.incommodētisincommodārētisincommodāverītis
incommodārītis
incommodāvissētis
incommodāssētis
3rd pl.incommodentincommodārentincommodāverint
incommodārint
incommodāvissent
incommodāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incommodorincommodābarincommodābor
2nd sg.incommodāris
incommodāre
incommodābāris
incommodābāre
incommodāberis
incommodābere
3rd sg.incommodāturincommodābāturincommodābitur
1st pl.incommodāmurincommodābāmurincommodābimur
2nd pl.incommodāminīincommodābāminīincommodābiminī
3rd pl.incommodanturincommodābanturincommodābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incommoderincommodārer
2nd sg.incommodēris
incommodēre
incommodārēris
incommodārēre
3rd sg.incommodēturincommodārētur
1st pl.incommodēmurincommodārēmur
2nd pl.incommodēminīincommodārēminī
3rd pl.incommodenturincommodārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incommodāincommodāre
pres. 2nd pl.incommodāteincommodāminī
fut. 2nd sg.incommodātōincommodātor
fut. 3rd sg.incommodātōincommodātor
fut. 2nd pl.incommodātōte—
fut. 3rd pl.incommodantōincommodantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincommodāreincommodārī
perfect infinitiveincommodāvisse
incommodāsse
incommodātum esse
future infinitiveincommodātūrum esseincommodātum īrī
present participleincommodāns—
perfect participle—incommodātus
incommodāta, incommodātā, incommodātae, incommodātam, incommodātārum, incommodātās, incommodātī, incommodātōrum, incommodātōs
future participleincommodātūrus
incommodātūra, incommodātūrā, incommodātūrae, incommodātūram, incommodātūrārum, incommodātūrās, incommodātūre, incommodātūrī, incommodātūrīs, incommodātūrō, incommodātūrōrum, incommodātūrōs, incommodātūrum
incommodandus
incommodanda, incommodandā, incommodandae, incommodandam, incommodandārum, incommodandās, incommodande, incommodandīs, incommodandōrum, incommodandōs
gerundincommodandī, incommodandō, incommodandumsupineincommodātum, incommodātū

incommŏdo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [id.].
I. Neutr., to occasion inconvenience or trouble to any one, to be inconvenient, troublesome, annoying (rare): alicui, Ter. And. 1, 1, 135: alicui nihil, Cic. Quint. 16, 51; id. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10: ipsa scientia, etiam si incommodatura sit, gaudeant, id. Fin. 5, 19, 50; App. Mag. 8, p. 202, 10.— Pass. impers.: obnoxium eum dici, cui quid ab eo, cui esse obnoxius dicitur, incommodari et noceri potest, Gell. 7, 17, 3.—
II. Act., to render inconvenient or troublesome, to incommode (post-class.): si quid aliud fiat, quod navigationem incommodet, difficiliorem faciat, vel prorsus impediat, Dig. 43, 12, 1, § 15: si incommodatur ad usum manus, ib. 21, 1, 14, § 6: usum, ib. 43, 21, 1, § 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincommodō

Latin commodō Latin incommodō From in- + commodō.

Descendants
  • Catalanincomodar
  • Englishincommode
  • Englishincommodate
  • Frenchincommoder
  • Italianincomodare
  • Portugueseincomodar
  • Spanishincomodar
  • Galicianincomodar

Quick answers

What does incommodō mean in Latin?
incommodō, a verb, means “to inconvenience”.
What are the principal parts of incommodō?
incommodō, incommodāre, incommodāvī, incommodātum (first conjugation).
How do you pronounce incommodō?
In classical Latin, [ɪŋˈkɔm.mɔ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkɔm.mo.do].
Where does incommodō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incommodō.