noun · masculinethird declension
incentor
incentor m (genitive incentōris)
Classical[ɪŋˈkɛn.tɔr]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛn.tor]
Meaning
- masculineprecentor
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī aliōs incitatincentor -ōris (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incentor | incentōrēs |
| genitive | incentōris | incentōrum |
| dative | incentōrī | incentōribus |
| accusative | incentōrem | incentōrēs |
| ablative | incentōre | incentōribus |
| vocative | incentor | incentōrēs |
incentor, ōris, m. id.,
I. one who sets the tune or begins to sing, a precentor, singer (post-class.).
I. Lit.:
carminis, Paul. Nol. Carm. 15, 32: incentore canam Phoebo Musisque magistris, Avien. Perieg. 895; Isid. 6, 9, 13.—II. Trop., an inciter, exciter:
igneus turbarum, Amm. 15, 1, 2: civilis belli, Oros. 5, 19: rebellionis totius, id. 6, 11.