LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

incentor

incentor m (genitive incentōris)
Classical[ɪŋˈkɛn.tɔr]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛn.tor]

Meaning

  1. masculineprecentor

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincentorincentōrēs
genitiveincentōrisincentōrum
dativeincentōrīincentōribus
accusativeincentōremincentōrēs
ablativeincentōreincentōribus
vocativeincentorincentōrēs

incentor, ōris, m. id.,
I. one who sets the tune or begins to sing, a precentor, singer (post-class.).
I. Lit.: carminis, Paul. Nol. Carm. 15, 32: incentore canam Phoebo Musisque magistris, Avien. Perieg. 895; Isid. 6, 9, 13.—
II. Trop., an inciter, exciter: igneus turbarum, Amm. 15, 1, 2: civilis belli, Oros. 5, 19: rebellionis totius, id. 6, 11.

Quick answers

What does incentor mean in Latin?
incentor, a noun, means “precentor”.
What is the genitive of incentor?
The genitive singular is incentōris. incentor is masculine, third declension.
How do you pronounce incentor?
In classical Latin, [ɪŋˈkɛn.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃɛn.tor].