LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incelebrātus

incelebrātus (feminine incelebrāta, neuter incelebrātum)
Classical[ɪŋ.kɛ.ɫɛˈbraː.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲ.t͡ʃe.leˈbraː.tus]

Meaning

  1. adjectivenot made known, not spread abroad

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincelebrātusincelebrātaincelebrātum
genitiveincelebrātīincelebrātaeincelebrātī
dativeincelebrātōincelebrātaeincelebrātō
accusativeincelebrātumincelebrātamincelebrātum
ablativeincelebrātōincelebrātāincelebrātō
vocativeincelebrāteincelebrātaincelebrātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincelebrātīincelebrātaeincelebrāta
genitiveincelebrātōrumincelebrātārumincelebrātōrum
dativeincelebrātīsincelebrātīsincelebrātīs
accusativeincelebrātōsincelebrātāsincelebrāta
ablativeincelebrātīsincelebrātīsincelebrātīs
vocativeincelebrātīincelebrātaeincelebrāta

in-cĕlebrātus, a, um, adj.,
I. not made known, not spread abroad (post-Aug.): ab aliis incelebrata (opp. digna cognitu), Tac. A. 6, 7 fin.: multa per invidiam scriptorum incelebrata sunt, Sall. H. Fragm. 1, 57 Kritz (dub.; Dietsch reads celata).

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincelebrātus

Latin celebrātus Latin incelebrātus From in- + celebrātus (“proclaimed”).

Quick answers

What does incelebrātus mean in Latin?
incelebrātus, a adjective, means “not made known, not spread abroad”.
How do you pronounce incelebrātus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɛ.ɫɛˈbraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲ.t͡ʃe.leˈbraː.tus].
Where does incelebrātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incelebrātus.