noun · femininethird declension
incarnātiō
incarnātiō f (genitive incarnātiōnis)
Classical[ɪŋ.karˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[iŋ.karˈnat.t͡si.o]
Meaning
- incarnation
- EcclesiasticalLatinthe Incarnation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incarnātiō | incarnātiōnēs |
| genitive | incarnātiōnis | incarnātiōnum |
| dative | incarnātiōnī | incarnātiōnibus |
| accusative | incarnātiōnem | incarnātiōnēs |
| ablative | incarnātiōne | incarnātiōnibus |
| vocative | incarnātiō | incarnātiōnēs |
Origins
Found in Ecclesiastical Latin, from incarnō (“to become incarnate”) + -tiō.
Descendants
- Catalanencarnació
- Englishincarnation
- Frenchincarnation
- Italianincarnazione
- Portugueseencarnação
- Romanianincarnație
- Spanishencarnación
- Friulianincarnazion