LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

incarnātiō

incarnātiō f (genitive incarnātiōnis)
Classical[ɪŋ.karˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[iŋ.karˈnat.t͡si.o]

Meaning

  1. incarnation
  2. EcclesiasticalLatinthe Incarnation

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincarnātiōincarnātiōnēs
genitiveincarnātiōnisincarnātiōnum
dativeincarnātiōnīincarnātiōnibus
accusativeincarnātiōnemincarnātiōnēs
ablativeincarnātiōneincarnātiōnibus
vocativeincarnātiōincarnātiōnēs

Origins

Found in Ecclesiastical Latin, from incarnō (“to become incarnate”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanencarnació
  • Englishincarnation
  • Frenchincarnation
  • Italianincarnazione
  • Portugueseencarnação
  • Romanianincarnație
  • Spanishencarnación
  • Friulianincarnazion

Quick answers

What does incarnātiō mean in Latin?
incarnātiō, a noun, means “incarnation; the Incarnation”.
What is the genitive of incarnātiō?
The genitive singular is incarnātiōnis. incarnātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce incarnātiō?
In classical Latin, [ɪŋ.karˈnaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.karˈnat.t͡si.o].