proper noun · femininefirst declension
Īnarimē
Īnarimē f sg (genitive Īnarimēs)
Classical[iːˈna.rɪ.meː]Ecclesiastical[iˈnaː.ri.me]
Meaning
- poeticsynonym of Aenāria (island and dormant volcano)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Īnarimē | — |
| genitive | Īnarimēs | — |
| dative | Īnarimae | — |
| accusative | Īnarimēn | — |
| ablative | Īnarimē | — |
| vocative | Īnarimē | — |
Īnărĭmē, ēs, f., = εἰν Ἀρίμοις (Hom. Il. 2, 783),
I. an island in the Tyrrhene Sea, on the coast of Campania, now Ischia, Plin. 3, 6, 12, § 82; Verg. A. 9, 716 Heyne; Ov. M. 14, 89; Val. Fl. 3, 208; Stat. S. 2, 2, 76; Sil. 12, 148; Luc. 5, 101:
Inarime a Graecis dicta Pithecusa, Mart. Cap. 6, § 644.Origins
From Ancient Greek εἰν Ᾰ̓ρῐ́μοις (ein Ărĭ́mois), the name of an island mentioned by Homer and Hesiod.