LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

inacēscō

inacēscō (present infinitive inacēscere, perfect active inacuī)
Classical[ɪ.naˈkeːs.koː]Ecclesiastical[i.naˈt͡ʃɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto turn sour at
    Ac si tibi etiam, ut par est, inacuit nostra contumelia, consilium validum requiramus ambae.c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 5.10

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inacēscōinacēscēbaminacēscaminacuīinacueraminacuerō
2nd sg.inacēscisinacēscēbāsinacēscēsinacuistīinacuerāsinacueris
3rd sg.inacēscitinacēscēbatinacēscetinacuitinacueratinacuerit
1st pl.inacēscimusinacēscēbāmusinacēscēmusinacuimusinacuerāmusinacuerimus
2nd pl.inacēscitisinacēscēbātisinacēscētisinacuistisinacuerātisinacueritis
3rd pl.inacēscuntinacēscēbantinacēscentinacuērunt
inacuēre
inacuerantinacuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inacēscaminacēscereminacueriminacuissem
2nd sg.inacēscāsinacēscerēsinacuerīsinacuissēs
3rd sg.inacēscatinacēsceretinacueritinacuisset
1st pl.inacēscāmusinacēscerēmusinacuerīmusinacuissēmus
2nd pl.inacēscātisinacēscerētisinacuerītisinacuissētis
3rd pl.inacēscantinacēscerentinacuerintinacuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inacēsce—
pres. 2nd pl.inacēscite—
fut. 2nd sg.inacēscitō—
fut. 3rd sg.inacēscitō—
fut. 2nd pl.inacēscitōte—
fut. 3rd pl.inacēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinacēscere—
perfect infinitiveinacuisse—
present participleinacēscēns—
gerundinacēscendī, inacēscendō, inacēscendum

ĭn-ăcesco (also inăcisco), ăcŭi, 3,
I. v. inch. n., to become sour in any thing, to turn sour (perh. not ante-Aug.).
I. Lit.: lac, Plin. 28, 9, 36, § 135: quibus frequenter inacescit cibus, Scrib. Comp. 104. —
II. Trop.: haec tibi per totos inacescant omnia sensus, let them sour. i. e. imbitter you, Ov. R. A. 307; cf.: si tibi inacuit nostra contumelia, App. M. 5, p. 163, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininacēscō

Latin acēscō Latin inacēscō From in- + acēscō (“to turn sour”).

Quick answers

What does inacēscō mean in Latin?
inacēscō, a verb, means “to turn sour at”.
What are the principal parts of inacēscō?
inacēscō, inacēscere, inacuī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce inacēscō?
In classical Latin, [ɪ.naˈkeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.naˈt͡ʃɛs.ko].
Where does inacēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inacēscō.