LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective (non-i-stem)

impūbēs

impūbēs (genitive impūberis or impūbis)
Classical[ɪmˈpuː.beːs]Ecclesiastical[imˈpuː.bes]

Meaning

  1. one terminationyouthful
  2. one terminationbeardless
  3. one terminationcelibate, chaste

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūbēs
inpūbes
impūbēs
inpūbes
impūbēs
inpūbes
genitiveimpūberis
impūbis, inpūberis
impūberis
impūbis, inpūberis
impūberis
impūbis, inpūberis
dativeimpūberī
impūbī, inpūberī
impūberī
impūbī, inpūberī
impūberī
impūbī, inpūberī
accusativeimpūberem
impūbem, inpūberem
impūberem
impūbem, inpūberem
impūbēs
inpūbes
ablativeimpūbere
impūbī, impūbe, inpūbere, inpūberī
impūbere
impūbī, impūbe, inpūbere, inpūberī
impūbere
impūbī, impūbe, inpūbere, inpūberī
vocativeimpūbēs
inpūbes
impūbēs
inpūbes
impūbēs
inpūbes
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūberēs
impūbēs, inpūberēs
impūberēs
impūbēs, inpūberēs
impūbera
impūbia, inpūberia
genitiveimpūberum
impūbium, impūberium, inpūberium
impūberum
impūbium, impūberium, inpūberium
impūberum
impūbium, impūberium, inpūberium
dativeimpūberibus
impūbibus, inpūberibus
impūberibus
impūbibus, inpūberibus
impūberibus
impūbibus, inpūberibus
accusativeimpūberīs
impūberēs, impūbīs, impūbēs, inpūberēs, inpūberīs
impūberīs
impūberēs, impūbīs, impūbēs, inpūberēs, inpūberīs
impūbera
impūbia, inpūberia
ablativeimpūberibus
impūbibus, inpūberibus
impūberibus
impūbibus, inpūberibus
impūberibus
impūbibus, inpūberibus
vocativeimpūberēs
impūbēs, inpūberēs
impūberēs
impūbēs, inpūberēs
impūbera
impūbia, inpūberia

impūbes (inp-), ĕris, and (more freq., but not in Cic. or Cæs.) impūbis, is (form -es, Cic. Cat. 4, 6, 13; Caes. B. G. 6, 21; Val. Max. 6, 9, 9; Suet. Dom. 10; Ov. F. 2, 239;
I. form -is, Hor. Epod. 5, 13; id. C. 2, 9, 15; Tac. H. 3, 25; 4, 14; Ov. M. 3, 417; 9, 416; Lucr. 5, 673; Liv. 9, 14, 11; 2, 13, 10; Verg. A. 9, 751; 7, 382; Plin. 23, 7, 64, § 130; Suet. Claud. 43 al.), adj. 2. in-pubes, not having attained to manhood, below the age of puberty, under age, youthful, beardless: filium ejus impuberem in carcere necatum esse dixit, Cic. Cat. 4, 6, 13: qui de servis liberisque omnibus ad impuberes supplicium sumit, Caes. B. C. 3, 14 fin.; Suet. Claud. 27; id. Ner. 35; id. Dom. 10: puer, Ov. F. 2, 239: comitemque impubis luli, Verg. A. 5, 546: nec impubem parentes Troïlon Flevere semper, Hor. C. 2, 9, 15: capillus impubium impositus, Plin. 28, 4, 9, § 41.— Esp. subst.: impūbes, is, com.: productis omnibus elegisse impubes dicitur, Liv. 2, 13, 10.—Freq. as leg. t. t., a person under years of discretion: impuberes quidem in tutela esse omnium civitatum jure contingit, Gai. Inst. 1, 189: an impubes rem alienam amovendo furtum faciat, id. ib. 3, 208.—
B. Transf., of things: corpus, Hor. Epod. 5, 13: malae, Verg. A. 9, 751: anni, Ov. M. 9, 417.—
II. In partic., celibate, virgin, chaste: qui diutissime impuberes permanserunt, maximam inter suos ferunt laudem, Caes. B. G. 6, 21, 4.

Origins

From in- + pūbēs.

Descendants
  • Spanishimpúber

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does impūbēs mean in Latin?
impūbēs, a adjective, means “youthful; beardless; celibate, chaste”.
How do you pronounce impūbēs?
In classical Latin, [ɪmˈpuː.beːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpuː.bes].