LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

improperō

improperō (present infinitive improperāre, perfect active improperāvī, supine improperātum)
Classical[ɪmˈprɔ.pɛ.roː]Ecclesiastical[imˈprɔː.pe.ro]

Meaning

  1. intransitiveliterallyto enter hastily upon
  2. intransitiveto reproach, outrage, or insult
  3. transitiveto impute (something to someone), to ascribe (something blameworthy to someone)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.improperōimproperābamimproperābōimproperāvīimproperāveramimproperāverō
improperārō
2nd sg.improperāsimproperābāsimproperābisimproperāvistī
improperāstī
improperāverās
improperārās
improperāveris
3rd sg.improperatimproperābatimproperābitimproperāvitimproperāverat
improperārat
improperāverit
improperārit
1st pl.improperāmusimproperābāmusimproperābimusimproperāvimusimproperāverāmusimproperāverimus
improperārimus
2nd pl.improperātisimproperābātisimproperābitisimproperāvistis
improperāstis
improperāverātis
improperārātis
improperāveritis
improperāritis
3rd pl.improperantimproperābantimproperābuntimproperāvērunt
improperāvēre, improperārunt
improperāverant
improperārant
improperāverint
improperārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.improperemimproperāremimproperāverim
improperārim
improperāvissem
improperāssem
2nd sg.improperēsimproperārēsimproperāverīsimproperāvissēs
improperāssēs
3rd sg.improperetimproperāretimproperāverit
improperārit
improperāvisset
improperāsset
1st pl.improperēmusimproperārēmusimproperāverīmus
improperārīmus
improperāvissēmus
improperāssēmus
2nd pl.improperētisimproperārētisimproperāverītis
improperārītis
improperāvissētis
improperāssētis
3rd pl.improperentimproperārentimproperāverint
improperārint
improperāvissent
improperāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.improperorimproperābarimproperābor
2nd sg.improperāris
improperāre
improperābāris
improperābāre
improperāberis
improperābere
3rd sg.improperāturimproperābāturimproperābitur
1st pl.improperāmurimproperābāmurimproperābimur
2nd pl.improperāminīimproperābāminīimproperābiminī
3rd pl.improperanturimproperābanturimproperābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impropererimproperārer
2nd sg.improperēris
improperēre
improperārēris
improperārēre
3rd sg.improperēturimproperārētur
1st pl.improperēmurimproperārēmur
2nd pl.improperēminīimproperārēminī
3rd pl.improperenturimproperārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.improperāimproperāre
pres. 2nd pl.improperāteimproperāminī
fut. 2nd sg.improperātōimproperātor
fut. 3rd sg.improperātōimproperātor
fut. 2nd pl.improperātōte—
fut. 3rd pl.improperantōimproperantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimproperāreimproperārī
perfect infinitiveimproperāvisse
improperāsse
improperātum esse
future infinitiveimproperātūrum esseimproperātum īrī
present participleimproperāns—
perfect participle—improperātus
improperāta, improperātā, improperātae, improperātam, improperātārum, improperātās, improperātī, improperātōrum, improperātōs
future participleimproperātūrus
improperātūra, improperātūrā, improperātūrae, improperātūram, improperātūrārum, improperātūrās, improperātūre, improperātūrī, improperātūrīs, improperātūrō, improperātūrōrum, improperātūrōs, improperātūrum
improperandus
improperanda, improperandā, improperandae, improperandam, improperandārum, improperandās, improperande, improperandīs, improperandōrum, improperandōs
gerundimproperandī, improperandō, improperandumsupineimproperātum, improperātū

imprŏpĕro (inpr-), āre, v. n. in-propero,
I. to hasten into, enter hastily: quo si quis improperet, Varr. ap. Plin. 36, 13, 19, § 91.
imprŏpĕro (inpr-), āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [corrupt. for improbro; from in - probrum], to cast as a reproach upon one, to reproach, taunt, upbraid (post-Aug., and very rare): impropero ὀνειδιζω, Gloss. Philox.: non impropero illi, Petr. 38: improperia improperantium, Vulg. Rom. 15, 3: latrones improperabant ei, id. Matt. 27, 44.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimproperō

Latin properō Latin improperō From in- + properō.

Quick answers

What does improperō mean in Latin?
improperō, a verb, means “to enter hastily upon; to reproach, outrage, or insult; to impute (something to someone), to ascribe (something blameworthy to someone)”.
What are the principal parts of improperō?
improperō, improperāre, improperāvī, improperātum (first conjugation).
How do you pronounce improperō?
In classical Latin, [ɪmˈprɔ.pɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈprɔː.pe.ro].
Where does improperō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin improperō.