LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imprōmptus

imprōmptus (feminine imprōmpta, neuter imprōmptum)
Classical[ɪmˈproːmp.tʊs]Ecclesiastical[imˈprɔmp.tus]

Meaning

  1. adjectiverareunready, hesitating
    Quia infacundior sit et linguā impromptus;27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 7.4.5
    inprompto iam Arminio ob continua pericula,c. 117 CE, Tacitus, Annales 2.21

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimprōmptusimprōmpta
inprōmpta
imprōmptum
inprōmptum
genitiveimprōmptī
inprōmptī
imprōmptae
inprōmptae
imprōmptī
inprōmptī
dativeimprōmptō
inprōmptō
imprōmptae
inprōmptae
imprōmptō
inprōmptō
accusativeimprōmptum
inprōmptum
imprōmptam
inprōmptam
imprōmptum
inprōmptum
ablativeimprōmptō
inprōmptō
imprōmptā
inprōmptā
imprōmptō
inprōmptō
vocativeimprōmpte
inprōmpte
imprōmpta
inprōmpta
imprōmptum
inprōmptum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimprōmptī
inprōmptī
imprōmptae
inprōmptae
imprōmpta
inprōmpta
genitiveimprōmptōrum
inprōmptōrum
imprōmptārum
inprōmptārum
imprōmptōrum
inprōmptōrum
dativeimprōmptīs
inprōmptīs
imprōmptīs
inprōmptīs
imprōmptīs
inprōmptīs
accusativeimprōmptōs
inprōmptōs
imprōmptās
inprōmptās
imprōmpta
inprōmpta
ablativeimprōmptīs
inprōmptīs
imprōmptīs
inprōmptīs
imprōmptīs
inprōmptīs
vocativeimprōmptī
inprōmptī
imprōmptae
inprōmptae
imprōmpta
inprōmpta

impromptus (inpr-), a, um. adj. 2. in-promptus,
I. not ready, not quick (rare): infacundior et lingua impromptus, Liv. 7, 4, 5: imprompto jam Arminio ob continua pericla, Tac. A. 2, 21: sermone impromptus Latio, Aus. Idyll. 2, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimprōmptus

Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *pér Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *pró Proto-Indo-European *pro- Proto-Italic *pro- Latin prō- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin prōmō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin prōmptus Latin imprōmptus From im- (“un-”) + prōmptus (“ready”).

Quick answers

What does imprōmptus mean in Latin?
imprōmptus, a adjective, means “unready, hesitating”.
How do you pronounce imprōmptus?
In classical Latin, [ɪmˈproːmp.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈprɔmp.tus].
Where does imprōmptus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin imprōmptus.