LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

improbitās

improbitās f (genitive improbitātis)

Meaning

  1. wickedness, dishonesty, improbity
  2. shamelessness, depravity

Latīnē defined in Latin in our graded readers

audācia sine pudōre
improbitās -ātis (f) — in Epistulae, ch. 13

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimprobitāsimprobitātēs
inprobitātēs
genitiveimprobitātis
inprobitātis
improbitātum
inprobitātum
dativeimprobitātī
inprobitātī
improbitātibus
inprobitātibus
accusativeimprobitātem
inprobitātem
improbitātēs
inprobitātēs
ablativeimprobitāte
inprobitāte
improbitātibus
inprobitātibus
vocativeimprobitāsimprobitātēs
inprobitātēs

imprŏbĭtas (inpr-), ātis, f. improbus,
I. badness, wickedness, depravity, dishonesty, improbity (freq. and class.): cum te alicujus improbitas perversitasque commoverit, Cic. Q. Fr. 1, 13, 38: amicorum neglectio improbitatem coarguit, id. Mur. 4, 9; id. Att. 1, 16, 7: in hac causa improbitatem et gratiam cum inopia et veritate contendere, id. Quint. 27, 84; id. Brut. 62, 224: cum me improbitatis patrocinium suscipere vultis, id. Rep. 3, 5: judici invisa est, Quint. 6, 4, 15: cordis humani, Plin. 2, 23, 21, § 87; Ov. A. A. 1, 676: prodiga corruptoris, Juv. 10, 305: illo admirabilis aevo, i. e. rare, id. 13, 53.—
II. Transf., of bad, troublesome animals, impudence, boldness, audacity: simiae Dodoneae, Cic. Div. 2, 32, 69: muscae, Plin. 29, 1, 8, § 28: alitum semina depascentium, id. 19, 6, 34, § 116.

Origins

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tas Latin improbitās From improbus (“wicked, immoral, shameless”) + -tas (“-ness, -ity”).

Descendants
  • Frenchimprobité
  • Spanishimprobidad

Quick answers

What does improbitās mean in Latin?
improbitās, a noun, means “wickedness, dishonesty, improbity; shamelessness, depravity”.
What is the genitive of improbitās?
The genitive singular is improbitātis. improbitās is feminine, third declension.