noun · femininethird declension
improbitās
improbitās f (genitive improbitātis)
Meaning
- wickedness, dishonesty, improbity
- shamelessness, depravity
Latīnē defined in Latin in our graded readers
audācia sine pudōreimprobitās -ātis (f) — in Epistulae, ch. 13
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | improbitās | improbitātēs inprobitātēs |
| genitive | improbitātis inprobitātis | improbitātum inprobitātum |
| dative | improbitātī inprobitātī | improbitātibus inprobitātibus |
| accusative | improbitātem inprobitātem | improbitātēs inprobitātēs |
| ablative | improbitāte inprobitāte | improbitātibus inprobitātibus |
| vocative | improbitās | improbitātēs inprobitātēs |
imprŏbĭtas (inpr-), ātis, f. improbus,
I. badness, wickedness, depravity, dishonesty, improbity (freq. and class.):
cum te alicujus improbitas perversitasque commoverit, Cic. Q. Fr. 1, 13, 38: amicorum neglectio improbitatem coarguit, id. Mur. 4, 9; id. Att. 1, 16, 7: in hac causa improbitatem et gratiam cum inopia et veritate contendere, id. Quint. 27, 84; id. Brut. 62, 224: cum me improbitatis patrocinium suscipere vultis, id. Rep. 3, 5: judici invisa est, Quint. 6, 4, 15: cordis humani, Plin. 2, 23, 21, § 87; Ov. A. A. 1, 676: prodiga corruptoris, Juv. 10, 305: illo admirabilis aevo, i. e. rare, id. 13, 53.—II. Transf., of bad, troublesome animals, impudence, boldness, audacity:
simiae Dodoneae, Cic. Div. 2, 32, 69: muscae, Plin. 29, 1, 8, § 28: alitum semina depascentium, id. 19, 6, 34, § 116.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
improbitās (inpr-) ātis, f
improbus, wickedness, depravity, dishonesty: singularis: calumniae: illo admirabilis aevo, i. e. rare, Iu.: simiae, roguishness.
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tas Latin improbitās From improbus (“wicked, immoral, shameless”) + -tas (“-ness, -ity”).
Descendants
- Frenchimprobité
- Spanishimprobidad