LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

impotēns

impotēns (genitive impotentis, superlative impotentissimus, adverb impotenter)
Classical[ˈɪm.pɔ.tẽːs]Ecclesiastical[ˈim.po.tens]

Meaning

  1. one terminationPowerless, weak, feeble, impotent, helpless, puny.
  2. one terminationUnable to control, having no power over; incapable of.
  3. one terminationUnbridled, unrestrained, headstrong, wild, violent, excessive.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpotēnsimpotēnsimpotēns
genitiveimpotentis
inpotentis
impotentis
inpotentis
impotentis
inpotentis
dativeimpotentī
inpotentī
impotentī
inpotentī
impotentī
inpotentī
accusativeimpotentem
inpotentem
impotentem
inpotentem
impotēns
ablativeimpotentī
impotente, inpotente, inpotentī
impotentī
impotente, inpotente, inpotentī
impotentī
impotente, inpotente, inpotentī
vocativeimpotēnsimpotēnsimpotēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpotentēs
inpotentēs
impotentēs
inpotentēs
impotentia
inpotentia
genitiveimpotentium
inpotentium
impotentium
inpotentium
impotentium
inpotentium
dativeimpotentibus
inpotentibus
impotentibus
inpotentibus
impotentibus
inpotentibus
accusativeimpotentīs
impotentēs, inpotentēs, inpotentīs
impotentīs
impotentēs, inpotentēs, inpotentīs
impotentia
inpotentia
ablativeimpotentibus
inpotentibus
impotentibus
inpotentibus
impotentibus
inpotentibus
vocativeimpotentēs
inpotentēs
impotentēs
inpotentēs
impotentia
inpotentia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

homo impotens sui
a man of no self-control, self-indulgent.
dominatio impotens
despotic, tyrannous rule.

impŏtens (inp-), entis, adj. 2. in-potens,
I. powerless, impotent, weak, feeble (class.).
I. In gen.
(a). Absol.: neque homini infanti aut impotenti injuste facta conducunt, Cic. Fin. 1, 16, 52: ad opem impotentium, id. Mur. 28, 59; cf. Sall. Or. Licin.: (Juno) inulta cesserat impotens Tellure, Hor. C. 2, 1, 26.—
(b). With gen., having no power over, not master of, unable to control: gens impotens rerum suarum, Liv. 9, 14, 5; cf.: equi impotentes regendi, id. 35, 11, 10: ob sitim impotentes sui, Curt. 4, 7: impotens irae, Liv. 29, 9, 9: laetitiae, id. 30, 42, 17: amoris, Tac. H. 4, 44: doloris, Val. Max. 4, 6, 2: animi, Curt. 8, 1 fin. al. —
II. In partic., that is not master of himself, unbridled, headstrong, violent, insolent, immoderate, excessive, furious (syn.: effrenatus, infrenus).
A. Of animated beings: mea (amica) est impotens, procax, Ter. Heaut. 2, 1, 15: victoria eos ipsos ferociores impotentioresque reddit, Cic. Fam. 4, 9, 3: impotens, iracundus, etc., id. Phil. 5, 9, 24: homo impotentissim us, ardens odio, id. ib. 5, 16, 42: confidens, impotens, etc., id. ib. 11, 7, 16: Marius immodicus gloriae, insatiabilis, impotens, Vell. 2, 11, 1: si contra impotentem suscepta est causa, Quint. 6, 1, 12: ferox atque impotens mulier, Suet. Ner. 28: inimici, id. Claud. 15: militibus impotens, violent, despotic towards the soldiers, Just. 26, 3.—
(b). Poet. with inf.: (regina) quidlibet impotens Sperare, Hor. C. 1, 37, 10.—
B. Of inanim. and abstr. things: quae effrenatio impotentis animi! Cic. Phil. 5, 8, 22; cf.: aut nullos animi motus aut non tam impotentes fuisse, id. Part. Or. 35, 119: laetitia, id. Tusc. 5, 7, 17: impotentissimus dominatus, id. Fam. 10, 27, 1: in multo impotentiorem subito rabiem accensi, Liv. 29, 9, 6: impotentissimae cogitationes (invidiae, avaritiae, etc.), Quint. 12, 1, 6: actiones, id. 5, 13, 21: superstitio (with saeva), Curt. 4, 10: postulatum, Liv. 7, 41, 8: jussa mulierum (with pervicacia), Tac. A. 3, 33: injuria, Liv. 38, 56, 11: amor, Cat. 35, 12: Aquilo, Hor. C. 3, 30, 3; cf. freta, Cat. 4, 18.— Hence, adv.: impŏtenter.
1. (Acc. to I.) Powerlessly, weakly (very rare): elephantos impotentius regi, Liv. 27, 48, 11.— More freq., but perh. not anteAug.,
2. (Acc. to II.) Passionately, violently, intemperately: aliquid facere, Quint. 1, 3, 13: dicere aliquid, id. 6, 3, 83: uti magna potentia, Sen. Ep. 42: flagitare divisionem agrorum divitum, Just. 16, 4: regnare, Auct. B. Alex. 33. — Sup.: quae impotentissime fecit, Sen. Ben. 4, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpotēns

Proto-Indo-European *pótis Proto-Italic *potis Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Italic *-ējō Proto-Indo-European *-éh₁tiinflu. Proto-Italic *-ēō Proto-Italic *potēō Proto-Italic *potēnts Latin potēns Latin impotēns From in- (“un-”) + potēns (“strong, powerful”).

Descendants
  • Catalanimpotent
  • Englishimpotent
  • Frenchimpotent
  • Italianimpotente
  • Portugueseimpotente
  • Romanianimpotent
  • Spanishimpotente
  • Galicianimpotente

Quick answers

What does impotēns mean in Latin?
impotēns, a adjective, means “Powerless, weak, feeble, impotent, helpless, puny.; Unable to control, having no power over; incapable of.”.
How do you pronounce impotēns?
In classical Latin, [ˈɪm.pɔ.tẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.po.tens].
Where does impotēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impotēns.