LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imperfectus

imperfectus (feminine imperfecta, neuter imperfectum, comparative imperfectior)
Classical[ɪm.pɛrˈfɛk.tʊs]Ecclesiastical[im.perˈfɛk.tus]

Meaning

  1. adjectiveunfinished, incomplete
  2. adjectiveimperfect
  3. adjectiveimperfect

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōn cōnfectus
imperfectus -a -um — in Epistulae, ch. 20

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperfectus
inperfectus
imperfecta
inperfecta
imperfectum
inperfectum
genitiveimperfectī
inperfectī
imperfectae
inperfectae
imperfectī
inperfectī
dativeimperfectō
inperfectō
imperfectae
inperfectae
imperfectō
inperfectō
accusativeimperfectum
inperfectum
imperfectam
inperfectam
imperfectum
inperfectum
ablativeimperfectō
inperfectō
imperfectā
inperfectā
imperfectō
inperfectō
vocativeimperfecte
inperfecte
imperfecta
inperfecta
imperfectum
inperfectum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperfectī
inperfectī
imperfectae
inperfectae
imperfecta
inperfecta
genitiveimperfectōrum
inperfectōrum
imperfectārum
inperfectārum
imperfectōrum
inperfectōrum
dativeimperfectīs
inperfectīs
imperfectīs
inperfectīs
imperfectīs
inperfectīs
accusativeimperfectōs
inperfectōs
imperfectās
inperfectās
imperfecta
inperfecta
ablativeimperfectīs
inperfectīs
imperfectīs
inperfectīs
imperfectīs
inperfectīs
vocativeimperfectī
inperfectī
imperfectae
inperfectae
imperfecta
inperfecta

imperfectus (inp-), a, um, adj. 2. inperfectus,
I. unfinished, incomplete, imperfect (not freq. till after the Aug. per.): quidam homines in capite meo solum elaborarunt, reliquum corpus imperfectum ac rude reliquerunt, Cic. Fam. 1, 9, 15: quaedam (animalia), Ov. M. 1, 427; cf. infans, id. ib. 3, 310: pars manebat, Verg. A. 8, 428: pons, Caes. B. G. 6, 35, 6: cibus, i. e. undigested, Juv. 3, 233: imperfecto adhuc bello, Suet. Caes. 26: qui imperfectum librum supple verit, id. ib. 56; cf. Hirt. B. G. prooem. § 2: librum reliquerat, Suet. Gramm. 12: opera reliquit, id. Tib. 47: quae rudia atque imperfecta adhuc erant, Quint. 3, 1, 7: causae (opp. perfectae), id. 4, 2, 3: sermo, id. 9, 2, 57; 11, 3, 121: vita, Lucr. 3, 958.—Comp.: insuavius hoc imperfectiusque est, Gell. 1, 7, 20.—As subst.: imperfectum, i, n.: sunt omnia in quaedam genera partita aut incohata nulla ex parte perfecta; imperfecto autem nec absoluto simile pulchrum esse nihil potest, Cic. Univ. 4.—
II. Esp., morally imperfect; plur. as subst. (opp. sapientes): ad imperfectos et mediocres et male sanos hic meus sermo pertinet, Sen. Tranq. 11, 1.—Adv.: imperfectē, imperfectly, incompletely: imperfecte atque praepostere syllogismo uti, Gell. 2, 8, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimperfectus

Latin perfectus Latin imperfectus From im- + perfectus.

Descendants
  • Catalanimperfecte
  • Frenchimparfait
  • Italianimperfetto
  • Portugueseimperfeito
  • Spanishimperfecto
  • Galicianimperfecto
  • Piedmonteseimperfet

Quick answers

What does imperfectus mean in Latin?
imperfectus, a adjective, means “unfinished, incomplete; imperfect; imperfect”.
How do you pronounce imperfectus?
In classical Latin, [ɪm.pɛrˈfɛk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.perˈfɛk.tus].
Where does imperfectus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin imperfectus.