adjectivefirst/second-declension adjective
imperfectus
imperfectus (feminine imperfecta, neuter imperfectum, comparative imperfectior)
Classical[ɪm.pɛrˈfɛk.tʊs]Ecclesiastical[im.perˈfɛk.tus]
Meaning
- adjectiveunfinished, incomplete
- adjectiveimperfect
- adjectiveimperfect
Latīnē defined in Latin in our graded readers
nōn cōnfectusimperfectus -a -um — in Epistulae, ch. 20
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperfectus inperfectus | imperfecta inperfecta | imperfectum inperfectum |
| genitive | imperfectī inperfectī | imperfectae inperfectae | imperfectī inperfectī |
| dative | imperfectō inperfectō | imperfectae inperfectae | imperfectō inperfectō |
| accusative | imperfectum inperfectum | imperfectam inperfectam | imperfectum inperfectum |
| ablative | imperfectō inperfectō | imperfectā inperfectā | imperfectō inperfectō |
| vocative | imperfecte inperfecte | imperfecta inperfecta | imperfectum inperfectum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperfectī inperfectī | imperfectae inperfectae | imperfecta inperfecta |
| genitive | imperfectōrum inperfectōrum | imperfectārum inperfectārum | imperfectōrum inperfectōrum |
| dative | imperfectīs inperfectīs | imperfectīs inperfectīs | imperfectīs inperfectīs |
| accusative | imperfectōs inperfectōs | imperfectās inperfectās | imperfecta inperfecta |
| ablative | imperfectīs inperfectīs | imperfectīs inperfectīs | imperfectīs inperfectīs |
| vocative | imperfectī inperfectī | imperfectae inperfectae | imperfecta inperfecta |
imperfectus (inp-), a, um, adj. 2. inperfectus,
I. unfinished, incomplete, imperfect (not freq. till after the Aug. per.):
quidam homines in capite meo solum elaborarunt, reliquum corpus imperfectum ac rude reliquerunt, Cic. Fam. 1, 9, 15: quaedam (animalia), Ov. M. 1, 427; cf. infans, id. ib. 3, 310: pars manebat, Verg. A. 8, 428: pons, Caes. B. G. 6, 35, 6: cibus, i. e. undigested, Juv. 3, 233: imperfecto adhuc bello, Suet. Caes. 26: qui imperfectum librum supple verit, id. ib. 56; cf. Hirt. B. G. prooem. § 2: librum reliquerat, Suet. Gramm. 12: opera reliquit, id. Tib. 47: quae rudia atque imperfecta adhuc erant, Quint. 3, 1, 7: causae (opp. perfectae), id. 4, 2, 3: sermo, id. 9, 2, 57; 11, 3, 121: vita, Lucr. 3, 958.—Comp.: insuavius hoc imperfectiusque est, Gell. 1, 7, 20.—As subst.: imperfectum, i, n.: sunt omnia in quaedam genera partita aut incohata nulla ex parte perfecta; imperfecto autem nec absoluto simile pulchrum esse nihil potest, Cic. Univ. 4.—II. Esp., morally imperfect; plur. as subst. (opp. sapientes):
ad imperfectos et mediocres et male sanos hic meus sermo pertinet, Sen. Tranq. 11, 1.—Adv.: imperfectē, imperfectly, incompletely: imperfecte atque praepostere syllogismo uti, Gell. 2, 8, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperfectus (in-p-) adj.,
unfinished, incomplete, imperfect, immature: reliquum corpus imperfectum reliquerunt: inperfectā re redire, having failed, Cs.: infans adhuc, O.: pars manebat, V.: cibus, i. e. undigested, Iu.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimperfectus
Latin perfectus Latin imperfectus From im- + perfectus.
Descendants
- Catalanimperfecte
- Frenchimparfait
- Italianimperfetto
- Portugueseimperfeito
- Spanishimperfecto
- Galicianimperfecto
- Piedmonteseimperfet