adjectivefirst/second-declension adjective
imperditus
imperditus (feminine imperdita, neuter imperditum)
Classical[ɪmˈpɛr.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[imˈpɛr.di.tus]
Meaning
- adjectivenot destroyed, not slain
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperditus | imperdita | imperditum |
| genitive | imperditī | imperditae | imperditī |
| dative | imperditō | imperditae | imperditō |
| accusative | imperditum | imperditam | imperditum |
| ablative | imperditō | imperditā | imperditō |
| vocative | imperdite | imperdita | imperditum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperditī | imperditae | imperdita |
| genitive | imperditōrum | imperditārum | imperditōrum |
| dative | imperditīs | imperditīs | imperditīs |
| accusative | imperditōs | imperditās | imperdita |
| ablative | imperditīs | imperditīs | imperditīs |
| vocative | imperditī | imperditae | imperdita |
imperdĭtus (inp-), a, um, adj. 2. inperditus,
I. not destroyed, not slain (poet.):
et vos, o Graiis imperdita corpora, Teucri, Verg. A. 10, 430: pectora Tydeo, Stat. Th. 3, 84: ego Sidoniis, Sil. 9, 161.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperditus (in-p-) adj.,
not destroyed, not slain: corpora, V.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimperditus
Latin perditus Latin imperditus From in- (“un-”) + perditus (“destroyed”).