noun · femininethird declension
immūtātiō
immūtātiō f (genitive immūtātiōnis)
Meaning
- change, alteration
- substitution, replacement
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | immūtātiō inmūtātiō | immūtātiōnēs inmūtātiōnēs |
| genitive | immūtātiōnis inmūtātiōnis | immūtātiōnum inmūtātiōnum |
| dative | immūtātiōnī inmūtātiōnī | immūtātiōnibus inmūtātiōnibus |
| accusative | immūtātiōnem inmūtātiōnem | immūtātiōnēs inmūtātiōnēs |
| ablative | immūtātiōne inmūtātiōne | immūtātiōnibus inmūtātiōnibus |
| vocative | immūtātiō inmūtātiō | immūtātiōnēs inmūtātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- verborum immutatio
- a trope; metonymy.
immūtātĭo (inm-), ōnis, f. immuto,
I. a change, exchanging, interchange, substitution of one thing for another in speech:
verborum, Cic. Ac. 2, 6, 16: ordinis, id. de Or. 3, 44, 176: si verborum immutationibus utantur, quos appellant τρόπους, id. Brut. 17, 69.—B. Esp., rhet. t. t., metonymy, the indirect naming of any thing = ἀλλοιωσις, μετωνυμία:
immutationes nusquam crebriores, i. e. metonymies, id. Or. 27, 94; id. de Or. 3, 54, 207; cf. Quint. 9, 1, 35: faciebat barbarismos immutatione, cum c pro g uteretur, id. 1, 5, 12; cf. ib. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immūtātiō (inm-) ōnis, f
immuto, an interchange, substitution: verborum: ordinis.—In rhet., a metonymy, transferred meaning.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin immūtātiō From immūtō + -tiō.