LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

immiserābilis

immiserābilis (neuter immiserābile)
Classical[ɪm.mɪ.sɛˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[im.mi.s̬eˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationunpitied
  2. two terminationpitiless

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmiserābilisimmiserābilisimmiserābile
genitiveimmiserābilisimmiserābilisimmiserābilis
dativeimmiserābilīimmiserābilīimmiserābilī
accusativeimmiserābilemimmiserābilemimmiserābile
ablativeimmiserābilīimmiserābilīimmiserābilī
vocativeimmiserābilisimmiserābilisimmiserābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmiserābilēsimmiserābilēsimmiserābilia
genitiveimmiserābiliumimmiserābiliumimmiserābilium
dativeimmiserābilibusimmiserābilibusimmiserābilibus
accusativeimmiserābilīs
immiserābilēs
immiserābilīs
immiserābilēs
immiserābilia
ablativeimmiserābilibusimmiserābilibusimmiserābilibus
vocativeimmiserābilēsimmiserābilēsimmiserābilia

immĭsĕrābĭlis (inm-), e, adj. inmiserabilis,
I. unpitied: periret immiserabilis Captiva pubes, Hor. C. 3, 5, 17.—
II. Pitiless, Serv. Verg. A. 6, 315.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmiserābilis

Latin miserābilis Latin immiserābilis From in- (“un-”) + miserābilis (“pitiful, pitiable”).

Quick answers

What does immiserābilis mean in Latin?
immiserābilis, a adjective, means “unpitied; pitiless”.
How do you pronounce immiserābilis?
In classical Latin, [ɪm.mɪ.sɛˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.mi.s̬eˈraː.bi.lis].
Where does immiserābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immiserābilis.