LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

immeritus

immeritus (feminine immerita, neuter immeritum)
Classical[ɪmˈmɛ.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[imˈmɛː.ri.tus]

Meaning

  1. adjectiveunmerited, unearned, undeserved

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmeritusimmeritaimmeritum
genitiveimmeritīimmeritaeimmeritī
dativeimmeritōimmeritaeimmeritō
accusativeimmeritumimmeritamimmeritum
ablativeimmeritōimmeritāimmeritō
vocativeimmeriteimmeritaimmeritum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmeritīimmeritaeimmerita
genitiveimmeritōrumimmeritārumimmeritōrum
dativeimmeritīsimmeritīsimmeritīs
accusativeimmeritōsimmeritāsimmerita
ablativeimmeritīsimmeritīsimmeritīs
vocativeimmeritīimmeritaeimmerita

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

neque immerito (iniuria)
and rightly too.
neque id immerito (iniuria)
and rightly too.

immĕrĭtus (inm-), a, um, adj. inmeritus,
I. undeserved (in the adj. mostly poet. and in post-Aug. prose).
I. Act., that has not deserved something, undeserving, guiltless, innocent: delicta majorum immeritus lues, Romane, Hor. C. 3, 6, 1; so of persons, id. ib. 1, 28, 30; Ov. Tr. 2, 274; Quint. 6 praef. § 4; cf. gens, Verg. A. 3, 2: urbes, Ov. M. 12, 550: agni, Hor. S. 2, 3, 211: locus, id. Ep. 1, 14, 12: paries, id. S. 2, 3, 7: vestis, id. C. 1, 17, 28: arbor, Prop. 4 (5), 3, 19. ungues, id. 2, 4, 3 (13).—With inf.: virtus recludens immeritis mori Caelum, Hor. C. 3, 2, 21.—Subst.: inmĕrĭ-tum, i, n., the absence of guilt or desert: cur tu, obsecro, immerito meo me morti dedere optas? for no fault of mine, Plaut. As. 3, 3, 18; id. Men. 2, 3, 25.—
II. Pass., that is not deserved, undeserved, unmerited (much less freq.): laudibus haud immeritis onerare aliquem, Liv. 4, 13 fin.: credulus immerita Phasida juvit ope, Ov. F. 2, 42: opes, Mart. 7, 32, 6: querelae, Val. Fl. 8, 158.—Hence, adv.: immĕrĭto (inm-), undeservedly, unjustly, without cause (esp. freq. with a negative): jam dudum te omnes nos accusare audio Immerito, et me omnium horunc immeritissimo, Ter. Phorm. 2, 1, 60: si praeter opinionem, si immerito, si misera, si ingrata, etc., * Cic. de Or. 2, 79, 322: haud equidem immerito Cumanae carmine vatis Cautum, Luc. 8, 824: ut eos non immerito probaverit sanctissimus censor, with perfect justice, justly, Quint. 4 praef. § 3; so, non immerito, id. 8, 6, 62; 9, 1, 12; 9, 4, 35; 10, 1, 116; Suet. Caes. 55; id. Calig. 10; 51; id. Ner. 13: neque immerito, Ter. Ad. 4, 4, 8; Quint. 7 praef. § 2; 7, 7, 1; 10, 1, 27; 11, 2, 1; 12, 10, 75: nec immerito, id. 2, 8, 1; Sen. Ep. 11 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmeritus

Proto-Indo-European *(s)mer- Proto-Indo-European *(s)mr̥-éh₁-yeti Proto-Italic *merējō Proto-Italic *merēō Latin mereō Latin meritus Latin immeritus From in- (“not”) + meritus (“merited, earned, deserved”).

Descendants
  • Spanishinmérito

Quick answers

What does immeritus mean in Latin?
immeritus, a adjective, means “unmerited, unearned, undeserved”.
How do you pronounce immeritus?
In classical Latin, [ɪmˈmɛ.rɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmɛː.ri.tus].
Where does immeritus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immeritus.