adjectivefirst/second-declension adjective
immeritus
immeritus (feminine immerita, neuter immeritum)
Classical[ɪmˈmɛ.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[imˈmɛː.ri.tus]
Meaning
- adjectiveunmerited, unearned, undeserved
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī nōn meruit, innocēnsinmeritus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 10
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immeritus | immerita | immeritum |
| genitive | immeritī | immeritae | immeritī |
| dative | immeritō | immeritae | immeritō |
| accusative | immeritum | immeritam | immeritum |
| ablative | immeritō | immeritā | immeritō |
| vocative | immerite | immerita | immeritum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immeritī | immeritae | immerita |
| genitive | immeritōrum | immeritārum | immeritōrum |
| dative | immeritīs | immeritīs | immeritīs |
| accusative | immeritōs | immeritās | immerita |
| ablative | immeritīs | immeritīs | immeritīs |
| vocative | immeritī | immeritae | immerita |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- neque immerito (iniuria)
- and rightly too.
- neque id immerito (iniuria)
- and rightly too.
immĕrĭtus (inm-), a, um, adj. inmeritus,
I. undeserved (in the adj. mostly poet. and in post-Aug. prose).
I. Act., that has not deserved something, undeserving, guiltless, innocent:
delicta majorum immeritus lues, Romane, Hor. C. 3, 6, 1; so of persons, id. ib. 1, 28, 30; Ov. Tr. 2, 274; Quint. 6 praef. § 4; cf. gens, Verg. A. 3, 2: urbes, Ov. M. 12, 550: agni, Hor. S. 2, 3, 211: locus, id. Ep. 1, 14, 12: paries, id. S. 2, 3, 7: vestis, id. C. 1, 17, 28: arbor, Prop. 4 (5), 3, 19. ungues, id. 2, 4, 3 (13).—With inf.: virtus recludens immeritis mori Caelum, Hor. C. 3, 2, 21.—Subst.: inmĕrĭ-tum, i, n., the absence of guilt or desert: cur tu, obsecro, immerito meo me morti dedere optas? for no fault of mine, Plaut. As. 3, 3, 18; id. Men. 2, 3, 25.—II. Pass., that is not deserved, undeserved, unmerited (much less freq.):
laudibus haud immeritis onerare aliquem, Liv. 4, 13 fin.: credulus immerita Phasida juvit ope, Ov. F. 2, 42: opes, Mart. 7, 32, 6: querelae, Val. Fl. 8, 158.—Hence, adv.: immĕrĭto (inm-), undeservedly, unjustly, without cause (esp. freq. with a negative): jam dudum te omnes nos accusare audio Immerito, et me omnium horunc immeritissimo, Ter. Phorm. 2, 1, 60: si praeter opinionem, si immerito, si misera, si ingrata, etc., * Cic. de Or. 2, 79, 322: haud equidem immerito Cumanae carmine vatis Cautum, Luc. 8, 824: ut eos non immerito probaverit sanctissimus censor, with perfect justice, justly, Quint. 4 praef. § 3; so, non immerito, id. 8, 6, 62; 9, 1, 12; 9, 4, 35; 10, 1, 116; Suet. Caes. 55; id. Calig. 10; 51; id. Ner. 13: neque immerito, Ter. Ad. 4, 4, 8; Quint. 7 praef. § 2; 7, 7, 1; 10, 1, 27; 11, 2, 1; 12, 10, 75: nec immerito, id. 2, 8, 1; Sen. Ep. 11 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immeritus (in-m-) adj.,
undeserving, guiltless, innocent, without fault: Delicta maiorum immeritus lues, H.: gens, V.: paries, H.: inmeriti ultor parentis, O.: immeriti mori, who deserve not to die, H.—Undeserved, unmerited: laudes, L.: immeritā ope, O.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimmeritus
Proto-Indo-European *(s)mer- Proto-Indo-European *(s)mr̥-éh₁-yeti Proto-Italic *merējō Proto-Italic *merēō Latin mereō Latin meritus Latin immeritus From in- (“not”) + meritus (“merited, earned, deserved”).
Descendants
- Spanishinmérito