immānis
Meaning
- two terminationimmense, enormous, huge, vast
- two terminationbrutal, inhuman, frightful, savage
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ingēns et ferusvaldē magnus et ferusingēns et terribilisChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Magnus · Grandis · Amplus · Ingens · Immanis · Vastus
1. Magnus, grandis, and amplus, denote a becoming greatness; ingens, immanis, and vastus, an overwhelming greatness. Sen. Ir. i. 16. Nec enim magnitudo ista est, sed immanitas. Cic. Læl. 26. 2. Magnus (from μέγα, mactus,) denotes greatness without any accessory notion, in opp. to parvus, like μέγας; whereas grandis, with the accessory notion of intrinsic strength and grandeur, in opp. to exilis, Sen. Ep. 100; subtilis, Quintil. xii. 10, 58; tumidus, in the same book, § 80; minutus, Cels. ii. 18; exiguus, Quintil. xi. 3, 15; lastly, amplus (adj. from ambi) with the accessory notion of comeliness, and of an imposing impression. 3. Ingens (ἄγονος) denotes excessive greatness merely as extraordinary, like ἄπλετος; immanis (ἀμήχανος) as exciting fear, like πελώριος; vastus (from vagus?) as wanting regularity of form like ἀχανής. (iii. 228.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immānis | immānis | immāne inmāne |
| genitive | immānis | immānis | immānis |
| dative | immānī inmānī | immānī inmānī | immānī inmānī |
| accusative | immānem inmānem | immānem inmānem | immāne inmāne |
| ablative | immānī inmānī | immānī inmānī | immānī inmānī |
| vocative | immānis | immānis | immāne inmāne |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immānēs inmānēs | immānēs inmānēs | immānia inmānia |
| genitive | immānium inmānium | immānium inmānium | immānium inmānium |
| dative | immānibus inmānibus | immānibus inmānibus | immānibus inmānibus |
| accusative | immānīs immānēs, inmānēs | immānīs immānēs, inmānēs | immānia inmānia |
| ablative | immānibus inmānibus | immānibus inmānibus | immānibus inmānibus |
| vocative | immānēs inmānēs | immānēs inmānēs | immānia inmānia |
corporum magnitudo, Caes. B. G. 4, 1, 9; cf.: simulacra immani magnitudine, id. ib. 6, 16, 4: immani corpore serpens, Lucr. 5, 33; 3, 987: ingens immanisque praeda, Cic. Verr. 2, 3, 46, § 110: pecunia, id. Rosc. Com. 8, 23: pocula, id. Phil. 2, 25, 63: immania ponti Aequora, Lucr. 4, 410: templa caeli, id. 5, 521: antrum, Verg. A. 6, 11; cf.: spelunca vasto hiatu, id. ib. 6, 237: barathrum, id. ib. 8, 245: tegumen leonis, id. ib. 7, 666: telum, id. ib. 11, 552 al.: magna atque immanis, Lucr. 4, 1163: cete, Verg. A. 5, 822: numerus annorum, Varr. R. R. 3, 1, 3; cf.: exercitus, Vell. 2, 51, 1: frequentia amicorum, id. 2, 59 fin.: geminos immani pondere caestus, Verg. A. 5, 401: vox, Quint. 11, 3, 32: ambitus redit immanis: numquam fuit par, Cic. Q. Fr. 2, 15, b, 4: dissensio civitatis, Vell. 2, 2, 1: studium loquendi, Ov. M. 5, 678: avaritia, Sall. J. 31, 12: vitium, Hor. S. 2, 4, 76: soloecismus, Gell. 15, 9, 3: impulsae praeceps inmane ruinae, the vast crash, Juv. 10, 107.—Neutr. absol.: Immane quantum animi exarsere, Sall. H. Fragm. ap. Non. 127, 27 (2, 79 Dietsch); so, vino et lucernis Medus acinaces Immane quantum discrepat, how exceedingly, wonderfully, Hor. C. 1, 27, 6: civilis lapsu equi prostratus immane quantum suis pavoris et hostibus alacritatis indidit, Tac. H. 4, 34: quod matrimonium Aemiliano huic immane quanto fuit, App. Mag.; and in full: immane dictu est, quanti et quam multi ad Pompeium discesserint, Sall. Orat. ad Caes. 1.—opp. mansuetus, mitis): hostis in ceteris rebus nimis ferus et immanis, Cic. Verr. 2, 2, 21, § 51; cf.: nulla gens tam fera, nemo omnium tam immanis, cujus, etc., id. Tusc. 1, 13, 30: ex feris et immanibus mites reddidit et mansuetos, id. Inv. 1, 2, 2: ad humanitatem atque mansuetudinem revocavit animos hominum studiis bellandi jam immanes ac feros, id. Rep. 2, 14: belua (with fera), id. Ac. 2, 34, 108; id. N. D. 2, 64, 161; (with taetra), id. Tusc. 4, 20, 45; cf.: immanis et vasta belua, id. Rep. 2, 40: nihil ista immanius belua est, id. ib. 3, 33: janitor aulae, Cerberus, Hor. C. 3, 11, 15: ex hoc populo indomito, vel potius immani, etc., Cic. Rep. 1, 44: istius immanis atque importuna natura, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 8: immanis, intolerandus, vesanus, Plaut. Trin. 4, 1, 7: immanis ac barbara consuetudo hominum immolandorum, Cic. Font. 10, 21: tantum facinus, tam immane (patris occidendi), id. Rosc. Am. 24, 68: coeptis effera Dido, Verg. A. 4, 642: orae, id. ib. 1, 616: Raeti, Hor. C. 4, 14, 15: Agathyrsi, Juv. 15, 125: Pyrrhus, id. 14, 162.—Subst.: immānĭa, ium, n., frightful deeds or sayings: quamvis fabulosa et immania credebantur, stories however fabulous and frightful, Tac. A. 4, 11: dira atque inmania pati, Juv. 15, 104.—Comp.: scelere ante alios immanior omnes, Verg. A. 1, 347.—Sup.: voluptatem immanissimus quisque acerrime sequitur, Cic. Part. Or. 25, 90.—Hence, adv. in two forms, im-māne and immānĭter (not ante-Aug.). immaniter clamare, Gell. 1, 26, 8.—More freq., leo hians immane, Verg. A. 10, 726: sonat fluctus per saxa, id. G. 3, 239; cf.: fremant torrentes, Claud. Cons. Mall. Theod. 237: spirans rapta securi, Verg. A. 7, 510.—perdite et immaniter vivere, Aug. Conf. 10, 37.—immanius efferascunt, Amm. 18, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
in- (“un-”) + Old Latin mānis (“good”), related to māne (“early in the morning”) and mānēs (“benevolent spirits of the departed”), from Proto-Indo-European *meh₂- (“timely, opportune”).
- Italianimmane