LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

immānis

immānis (neuter immāne, comparative immānior, superlative immānissimus)
Classical[ɪmˈmaː.nɪs]Ecclesiastical[imˈmaː.nis]

Meaning

  1. two terminationimmense, enormous, huge, vast
  2. two terminationbrutal, inhuman, frightful, savage

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Magnus · Grandis · Amplus · Ingens · Immanis · Vastus

1. Magnus, grandis, and amplus, denote a becoming greatness; ingens, immanis, and vastus, an overwhelming greatness. Sen. Ir. i. 16. Nec enim magnitudo ista est, sed immanitas. Cic. Læl. 26. 2. Magnus (from μέγα, mactus,) denotes greatness without any accessory notion, in opp. to parvus, like μέγας; whereas grandis, with the accessory notion of intrinsic strength and grandeur, in opp. to exilis, Sen. Ep. 100; subtilis, Quintil. xii. 10, 58; tumidus, in the same book, § 80; minutus, Cels. ii. 18; exiguus, Quintil. xi. 3, 15; lastly, amplus (adj. from ambi) with the accessory notion of comeliness, and of an imposing impression. 3. Ingens (ἄγονος) denotes excessive greatness merely as extraordinary, like ἄπλετος; immanis (ἀμήχανος) as exciting fear, like πελώριος; vastus (from vagus?) as wanting regularity of form like ἀχανής. (iii. 228.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmānisimmānisimmāne
inmāne
genitiveimmānisimmānisimmānis
dativeimmānī
inmānī
immānī
inmānī
immānī
inmānī
accusativeimmānem
inmānem
immānem
inmānem
immāne
inmāne
ablativeimmānī
inmānī
immānī
inmānī
immānī
inmānī
vocativeimmānisimmānisimmāne
inmāne
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmānēs
inmānēs
immānēs
inmānēs
immānia
inmānia
genitiveimmānium
inmānium
immānium
inmānium
immānium
inmānium
dativeimmānibus
inmānibus
immānibus
inmānibus
immānibus
inmānibus
accusativeimmānīs
immānēs, inmānēs
immānīs
immānēs, inmānēs
immānia
inmānia
ablativeimmānibus
inmānibus
immānibus
inmānibus
immānibus
inmānibus
vocativeimmānēs
inmānēs
immānēs
inmānēs
immānia
inmānia

immānis (inm-), e, adj. i. e. in- and old Lat. mānus=bonus; kindr. with Sanscr. ma=metior, to measure; Lat. mānes, good spirits,
I. monstrous in size, enormous, immense, huge, vast (class.).
I. Lit. (usually of inanim. and abstr. things): corporum magnitudo, Caes. B. G. 4, 1, 9; cf.: simulacra immani magnitudine, id. ib. 6, 16, 4: immani corpore serpens, Lucr. 5, 33; 3, 987: ingens immanisque praeda, Cic. Verr. 2, 3, 46, § 110: pecunia, id. Rosc. Com. 8, 23: pocula, id. Phil. 2, 25, 63: immania ponti Aequora, Lucr. 4, 410: templa caeli, id. 5, 521: antrum, Verg. A. 6, 11; cf.: spelunca vasto hiatu, id. ib. 6, 237: barathrum, id. ib. 8, 245: tegumen leonis, id. ib. 7, 666: telum, id. ib. 11, 552 al.: magna atque immanis, Lucr. 4, 1163: cete, Verg. A. 5, 822: numerus annorum, Varr. R. R. 3, 1, 3; cf.: exercitus, Vell. 2, 51, 1: frequentia amicorum, id. 2, 59 fin.: geminos immani pondere caestus, Verg. A. 5, 401: vox, Quint. 11, 3, 32: ambitus redit immanis: numquam fuit par, Cic. Q. Fr. 2, 15, b, 4: dissensio civitatis, Vell. 2, 2, 1: studium loquendi, Ov. M. 5, 678: avaritia, Sall. J. 31, 12: vitium, Hor. S. 2, 4, 76: soloecismus, Gell. 15, 9, 3: impulsae praeceps inmane ruinae, the vast crash, Juv. 10, 107.—Neutr. absol.: Immane quantum animi exarsere, Sall. H. Fragm. ap. Non. 127, 27 (2, 79 Dietsch); so, vino et lucernis Medus acinaces Immane quantum discrepat, how exceedingly, wonderfully, Hor. C. 1, 27, 6: civilis lapsu equi prostratus immane quantum suis pavoris et hostibus alacritatis indidit, Tac. H. 4, 34: quod matrimonium Aemiliano huic immane quanto fuit, App. Mag.; and in full: immane dictu est, quanti et quam multi ad Pompeium discesserint, Sall. Orat. ad Caes. 1.—
II. Trop., monstrous in character, frightful, inhuman, fierce, savage, wild (class.; syn.: ferus, immitis, barbarus, durus, saevus; opp. mansuetus, mitis): hostis in ceteris rebus nimis ferus et immanis, Cic. Verr. 2, 2, 21, § 51; cf.: nulla gens tam fera, nemo omnium tam immanis, cujus, etc., id. Tusc. 1, 13, 30: ex feris et immanibus mites reddidit et mansuetos, id. Inv. 1, 2, 2: ad humanitatem atque mansuetudinem revocavit animos hominum studiis bellandi jam immanes ac feros, id. Rep. 2, 14: belua (with fera), id. Ac. 2, 34, 108; id. N. D. 2, 64, 161; (with taetra), id. Tusc. 4, 20, 45; cf.: immanis et vasta belua, id. Rep. 2, 40: nihil ista immanius belua est, id. ib. 3, 33: janitor aulae, Cerberus, Hor. C. 3, 11, 15: ex hoc populo indomito, vel potius immani, etc., Cic. Rep. 1, 44: istius immanis atque importuna natura, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 8: immanis, intolerandus, vesanus, Plaut. Trin. 4, 1, 7: immanis ac barbara consuetudo hominum immolandorum, Cic. Font. 10, 21: tantum facinus, tam immane (patris occidendi), id. Rosc. Am. 24, 68: coeptis effera Dido, Verg. A. 4, 642: orae, id. ib. 1, 616: Raeti, Hor. C. 4, 14, 15: Agathyrsi, Juv. 15, 125: Pyrrhus, id. 14, 162.—Subst.: immānĭa, ium, n., frightful deeds or sayings: quamvis fabulosa et immania credebantur, stories however fabulous and frightful, Tac. A. 4, 11: dira atque inmania pati, Juv. 15, 104.—Comp.: scelere ante alios immanior omnes, Verg. A. 1, 347.—Sup.: voluptatem immanissimus quisque acerrime sequitur, Cic. Part. Or. 25, 90.—Hence, adv. in two forms, im-māne and immānĭter (not ante-Aug.).
1. (Acc. to I.) Monstrously, immoderately, excessively: immaniter clamare, Gell. 1, 26, 8.—More freq.,
2. (Acc. to II.) Frightfully, dreadfully, fiercely, savagely, wildly.
(a). Form immane: leo hians immane, Verg. A. 10, 726: sonat fluctus per saxa, id. G. 3, 239; cf.: fremant torrentes, Claud. Cons. Mall. Theod. 237: spirans rapta securi, Verg. A. 7, 510.—
(b). Form immaniter: leones per ea loca saevientes immaniter, Amm. 18, 7: perdite et immaniter vivere, Aug. Conf. 10, 37.—
b. Comp.: immanius efferascunt, Amm. 18, 7.

Origins

in- (“un-”) + Old Latin mānis (“good”), related to māne (“early in the morning”) and mānēs (“benevolent spirits of the departed”), from Proto-Indo-European *meh₂- (“timely, opportune”).

Descendants
  • Italianimmane

Quick answers

What does immānis mean in Latin?
immānis, a adjective, means “immense, enormous, huge, vast; brutal, inhuman, frightful, savage”.
How do you pronounce immānis?
In classical Latin, [ɪmˈmaː.nɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmaː.nis].