LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

imbuō

imbuō (present infinitive imbuere, perfect active imbuī, supine imbūtum)
Classical[ˈɪm.bu.oː]Ecclesiastical[ˈim.bu.o]

Meaning

  1. to wet, moisten, dip
    Amastri Pontica et Cytōre buxifer, tibi haec fuisse et esse cognitissima ait phasēlus; ultimā ex orīgine tuō stetisse dīcit in cacūmine, tuō imbuisse palmulās in aequore, et inde tot per impotentia freta erum tulisse, laeva sīve dextera vocāret aura, sīve utrumque Iuppiter simul secundus incidisset in pedem.to you to have been and to be most acquainted claims the phaselus; from the first origin to have stood on your mountaintop, in your water to have dipped the shears, and thence over so many powerless waves to have taken the master, whether a left- or right-hand breeze called, or whichever sheet Jupiter came astern at the same time on.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 4.13–21
    Prōtinus Eumenidēs lāvēre palūstribus undīs, quā cava dē Stygiīs flūxerat unda vadīs, pectoraque ūnxērunt Ērebeae felle colubrae terque cruentātās increpuēre manūs, gutturaque inbuērunt īnfantia lacte canīnō:Immediately the Furies washed him in the marshy waters, where the hollow wave flowed from the ford of the Styx and anointed his chest with the venom of a serpent from Erebus and thrice clapped their bloodied hands and moistened the infant throat with dog milk: this food came first into the child's mouth.9 CE, Ovidius, Ibis 223–228
  2. to fill, tinge, stain, taint, infect, imbue
    Inbuere cōnsuētūdō indūcere extimat, cum sit propriē maculāre vel polluere vel īnficere. Accius Armōrum Iūdiciō: 'Inter quōs saepe et multō imbūtōs sanguine'. Īdem Melanippō: 'Crēditĭs mē amīcī morte inbūtūrum manūs?'To imbue is usually taken to mean specifically to stain or soil or tinge. Accius in The Trial of Weapons: 'Amongst them oft too tainted with much blood'. The same in Melanippus: 'You think I'm going to stain my hands with the blood of a friend?'CE 4th C., Nonius Marcellus (author), W. M. Lindsay (editor), Dē compendiōsā doctrīnā (1903), page 838
  3. to accustom or impress early, inspire, imbue
    Aegyptiōrum mōrem quis ignōrat? quōrum inbūtae mentēs prāvitātis errōribus quamvīs carnificīnam prius subierint quam ībim aut aspidem aut faelem aut canem aut corcodillum violent, quōrum etiamsī inprūdentēs quippiam fēcerint, poenam nūllam recūsent.Who doesn't know the custom of the Egyptians? whose minds accustomed to delusions of wrongness would rather undergo as much torture as you want than desecrate the ibis or the asp or the cat or the crocodile, and to whom, even if one inadvertently did something to, he would not refuse any punishment.c. 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 5.78
  4. to do something for the first time, set the example
    Imbuis exemplum prīmae tū, Rōmule, palmae huius, et exuviō plēnus ab hoste redīs, tempore quō portās Caenīnum Acrōna petentemYou set the example, Romulus, of the first prize, and return loaded with spoils from the enemy, at the time when the Caenine Acron going for the gates you kill with a spear upon his fallen horse.30 BCE – 16 BCE, Propertius, Elegiae 4.10.5–8
  5. to instruct, initiate, train to a degree; familiarise
    Flōre, bonō clārōque fidēlis amīce Nerōnī, sī quis forte velit puerum tibi vēndere nātum Tībure vel Gabiīs, et tēcum sīc agat: 'Hīc et candidus et tālōs ā vertice pulcher ad īmōs fīet eritque tuus nummōrum mīlibus octō, verna ministeriīs ad nūtūs aptus erīlīs, litterulīs Graecīs imbutūs, idōneus artī cuilibet; argillā quidvīs imitāberis ūdā; quīn etiam canet indoctum sed dulce bibentī.[…]'Florus, faithful friend to the good and famous Tiberius Claudius Nero, if someone by chance wanted to sell you a slave born at Tibur or Gabii, and dealt with you thus: 'This one will become white and beautiful from top to the lowest ankles and will be yours for eight thousand sesterces, a home-born slave apt for tasks at the master's nod, somewhat initiated in Greek learning, fitting for any trade; you'll model whatever you will in wet clay; moreover, he'll also sing, artlessly but sweetly, to you when you drink. […]20 BCE – 14 BCE, Horatius, Epistulae 2.2.1–9
    […]vix in cortīnā quisquam adsistat quīn elementīs studiōrum, etsī nōn instrūctus, at certē imbūtus sit[…][…] hardly does anyone stand in the circle of hearers who isn't, if not instructed, but surely familiarised with the elements of study […]c. 102 CE, Tacitus, Dialogus de oratoribus 19.5

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Udus · Uvidus · Humidus · Aquosus · Madidus

1. Uvidum and udum (ὑάς, vadum, from ὕω, uveo) denote, like ὑγρόν, the wetness which consists entirely of water or other fluid particles, whether actually, apparently, or only by hyperbole, humore constans; whereas humidum and humectum (from χυμός) is the wetness which is caused by water soaking through, humore mixtum. Senec. N. Q. ii. 25. Dicis nubes attritas edere ignem cum sint humidæ, imo udæ. Hence is udus (in opp. to sudus and solidus) used by Tertullian as synonymous with aquanus; whereas humidus (in opp. to aridus) is synonymous with aquosus, only that by aquosus is meant a separation and juxta-position of wet and dry; by humidus, a mixture and association of wet and dry; hence pratum aquosum means a meadow with ponds and puddles; pratum humidum, a meadow soaked with water. 2. Udus is only a contracted form of uvidus; humectus is distinguished from humidus only as a sort of participle. Pacuv. ap. Varr. Terra exhalabat auroram humidam, humectam. 3. Humidus, humens, refer, like moist, to the inward quality of a body; whereas madidus, madens, like μυδαλέος and dripping, only to the exterior and surface of a body, in opp. to siccus. Cic. Phil. xiv. 3. Imbuti sanguine gladii legionum exercituumque nostrorum, vel madefacti potius duobus consulum, tertio Cæsaris prœlio; for imbuere, as the causative of imbibere, refers to a humectatio, a moisture of the inner part; madefieri, to a redundatio, the cause of which lies in this, that the inner part is so over-full, that nothing further can be forced into it. (ii. 12.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imbuōimbuēbamimbuamimbuīimbueramimbuerō
2nd sg.imbuisimbuēbāsimbuēsimbuistīimbuerāsimbueris
3rd sg.imbuitimbuēbatimbuetimbuitimbueratimbuerit
1st pl.imbuimusimbuēbāmusimbuēmusimbuimusimbuerāmusimbuerimus
2nd pl.imbuitisimbuēbātisimbuētisimbuistisimbuerātisimbueritis
3rd pl.imbuuntimbuēbantimbuentimbuērunt
imbuēre
imbuerantimbuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imbuamimbueremimbuerimimbuissem
2nd sg.imbuāsimbuerēsimbuerīsimbuissēs
3rd sg.imbuatimbueretimbueritimbuisset
1st pl.imbuāmusimbuerēmusimbuerīmusimbuissēmus
2nd pl.imbuātisimbuerētisimbuerītisimbuissētis
3rd pl.imbuantimbuerentimbuerintimbuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.imbuorimbuēbarimbuar
2nd sg.imbueris
imbuere
imbuēbāris
imbuēbāre
imbuēris
imbuēre
3rd sg.imbuiturimbuēbāturimbuētur
1st pl.imbuimurimbuēbāmurimbuēmur
2nd pl.imbuiminīimbuēbāminīimbuēminī
3rd pl.imbuunturimbuēbanturimbuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.imbuarimbuerer
2nd sg.imbuāris
imbuāre
imbuerēris
imbuerēre
3rd sg.imbuāturimbuerētur
1st pl.imbuāmurimbuerēmur
2nd pl.imbuāminīimbuerēminī
3rd pl.imbuanturimbuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imbueimbuere
pres. 2nd pl.imbuiteimbuiminī
fut. 2nd sg.imbuitōimbuitor
fut. 3rd sg.imbuitōimbuitor
fut. 2nd pl.imbuitōte—
fut. 3rd pl.imbuuntōimbuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimbuereimbuī
perfect infinitiveimbuisseimbūtum esse
future infinitiveimbūtūrum esseimbūtum īrī
present participleimbuēns—
perfect participle—imbūtus
imbūta, imbūtā, imbūtae, imbūtam, imbūtārum, imbūtās, imbūte, imbūtī, imbūtīs, imbūtō, imbūtōrum, imbūtōs
future participleimbūtūrus
imbūtūra, imbūtūrā, imbūtūrae, imbūtūram, imbūtūrārum, imbūtūrās, imbūtūre, imbūtūrī, imbūtūrīs, imbūtūrō, imbūtūrōrum, imbūtūrōs, imbūtūrum
imbuendus
imbuenda, imbuendā, imbuendae, imbuendam, imbuendārum, imbuendās, imbuende, imbuendīs, imbuendōrum, imbuendōs
gerundimbuendī, imbuendō, imbuendumsupineimbūtum, imbūtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

opinionibus falsis imbui
to be imbibing false opinions.
superstitione imbutum esse
to be tinged with superstition.
primis litterarum elementis imbui
to receive the first elements of a liberal education.
dialecticis ne imbutum quidem esse
to be ignorant of even the elements of logic.
litteris leviter imbutum or tinctum esse
to have received a superficial education.
imbuere (vid. sect. VII. 7, note imbuere...) pectora religione
to inspire with religious feeling, with the fear of God.
multarum rerum cognitione imbutum esse (opp. litterarum or eruditionis expertem esse or \[rerum\] rudem esse)
to be well-informed, erudite.

imbŭo (inb-), ŭi, ūtum, 3, v. a. in- and root biv-; cf. bibo, and Gr. πίνω,
I. to wet, moisten, dip, tinge, touch, etc. (class.; cf.: inficio, infusco).
I. Lit.: liquoribus lanam, Col. 9, 14, 15: tapetes, quos concha purpura imbuens venenavit, Cn. Matius ap. Gell. 20, 9, 3: cados amurca, Plin. 15, 8, 8, § 33: guttura lacte, Ov. Ib. 131: imbuti sanguine gladii legionum vel madefacti potius, wet, or rather dripping with blood, Cic. Phil. 14, 3, 6: sanguis novus imbuit arma, Verg. A. 7, 554: sanguine manus, Vell. 2, 20, 1: vestis imbuta sanguine, Ov. M. 9, 153: munus tabo imbutum, Hor. Epod. 5, 65: tela imbuta veneno, Ov. Tr. 4, 1, 77: oscula, quae Venus Quinta parte sui nectaris imbuit, Hor. C. 1, 13, 16: odore imbuta Testa, id. Ep. 1, 2, 69.—With Gr. acc.: alium quae sunt inbuta colorem, Lucr. 2, 734 Munro.—
II. Trop.
A. In gen., to fill, tinge, stain, taint, infect, imbue, imbrue with any thing (esp. freq. in part. perf.): morte manus, Att. ap. Non. 521, 8; cf.: gladium scelere, Cic. Phil. 5, 7, 20: talibus promissis aures militum, Curt. 4, 10, 17: militum sanguine manus, id. 3, 8, 5.—
(b). In part. perf.: aliqua humanitate imbuti, Varr. R. R. 1, 17, 4; cf.: religione imbuti, Cic. Div. 1, 42, 93: imbutus admiratione, Liv. 21, 39, 7: legiones favore Othonis, Tac. H. 2, 85: miles longo Caesarum sacramento, id. ib. 1, 5: imbuti et infecti Romanis delenimentis, Liv. 40, 11, 3: imbutus alicujus consiliis, id. 42, 26, 8: hac ille crudelitate imbutus, Cic. Phil. 3, 3, 4: superstitione, id. Fin. 1, 18, 60: sociale bellum macula sceleris imbutum, id. Font. 14, 31: colonorum caede imbutis armis, Liv. 4, 31, 7: imbutae caede manus, Ov. A. A. 2, 714: imbutae praeda manus, Tac. A. 1, 36.—
B. In partic.
1. To inspire or impress early, to accustom, inure, initiate, instruct, imbue: his ego de artibus gratiam facio, ne colas, ne inbuas eis tuom ingenium, Plaut. Trin. 2, 2, 17: quibus ille studiis ab ineunte aetate se imbuerat, Cic. Deiot. 10, 28; cf.: animum tenerum opinionibus, id. Att. 14, 13, B, 4: variis erroribus, id. Tusc. 3, 1, 2: adulescentuli castrensibus stipendiis imbuebantur, Plin. Ep. 8, 14, 5: liberaliter educatos servilibus vitiis imbuisse, Liv. 26, 2, 11: nemo est tam immanis, cujus mentem non imbuerit deorum opinio, Cic. Tusc. 1, 13, 30; cf.: ea pietate omnium pectora imbuerat, ut, etc., Liv. 1, 21, 1: inter novitatem successoris, quae noscendis prius quam agendis rebus inbuenda sit, id. 41, 15, 8: imbuendis sociis ad officia legum, Tac. A. 12, 32: nec quicquam prius imbuuntur quam contemnere deos, id. H. 5, 5: qui honestis sermonibus aures imperatoris imbuant, id. ib. 4, 7; id. Or. 29; 31: optume cum domito juvencus imbuitur, is trained to labor, Plin. 8, 45, 70, § 180.—
2. To do any thing for the first time, explore, essay, set the example (poet.): illa rudem cursu prima imbuit Amphitriten, was the first to navigate, Cat. 64, 11: terras vomere, to plough first, Ov. Tr. 3, 11, 52; Val. Fl. 1, 69: phialam nectare, to fill first, Mart. 8, 51, 17: bellum sanguine, to initiate, i. e. to begin, Verg. A. 7, 542; cf. ib. 554: juvenem primo Hymenaeo (conjux), Sil. 3, 65: imbuis exemplum primae tu, Romule, palmae, begin, set the example, Prop. 4 (5), 10, 5. opus, Ov. A. A. 1, 654.—
3. Esp. in part. perf., somewhat instructed, imbued, initiated, trained: nos ita a majoribus instituti atque imbuti sumus, ut. etc., Cic. Phil. 10, 10, 20; cf.: et doctrina liberaliter institutus et aliquo jam imbutus usu, id. de Or. 2, 39, 162: parentum praeceptis imbuti, id. Off. 1, 32, 118: imbutus rudimentis militiae, Vell. 2, 129, 2; cf.: imbutum jam a juventa certaminibus plebeiis, Liv. 5, 2, 13: cognitiones verborum, quibus imbuti sumus, Cic. Fin. 2, 5, 16: dialecticis imbutus, id. Tusc. 1, 7, 14; cf.: litteris saltem leviter imbutus, Quint. 1, 2, 16: quasi non perfectum litteris sed imbutum, Suet. Gramm. 4: (verna) Litterulis Graecis imbutus, Hor. Ep. 2, 2, 7: ad quam (legem) non docti, sed facti, non instituti, sed imbuti sumus, Cic. Mil. 4, 10; so opp. instructus: elementis studiorum etsi non instructus, at certe imbutus, Tac. Or. 19.—Poet.: aurea pavonum ridenti imbuta lepore saecla, endued, Lucr. 2, 502 Munro (dub.; v. Lachm. Lucr. 2, p. 102).

Origins

Back-formation from the past participle imbūtus, itself from Proto-Italic *enðūtos, from Proto-Indo-European *h₁en-dʰh₁-u-h₁-tós, an instrumental-based participial derivative of *h₁en (“in”) + *dʰeh₁- (“to do, place”) + *-us + *-tós.

Descendants
  • Catalanimbuir
  • Italianimbuire
  • Portugueseimbuir
  • Spanishimbuir
  • Englishimbue
  • Galicianimbuír

Quick answers

What does imbuō mean in Latin?
imbuō, a verb, means “to wet, moisten, dip; to fill, tinge, stain, taint, infect, imbue; to accustom or impress early, inspire, imbue”.
What are the principal parts of imbuō?
imbuō, imbuere, imbuī, imbūtum (third conjugation).
How do you pronounce imbuō?
In classical Latin, [ˈɪm.bu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.bu.o].