noun · masculinefourth declension
illectus1
illectus m (genitive illectūs)
Meaning
- masculineseduction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | illectus | illectūs |
| genitive | illectūs | illectuum inlectuum |
| dative | illectuī inlectuī | illectibus inlectibus |
| accusative | illectum inlectum | illectūs |
| ablative | illectū inlectū | illectibus inlectibus |
| vocative | illectus | illectūs |
illectus (inl-), a, um, Part., from illicio.
illectus (inl-), a, um, adj. in-lectus, from 2. lego. *
I. Not collected, not gathered together:
stipula illecta sunt spicae in messe dejectae necdum lectae, Dig. 50, 16, 30, § 1.—II. Not read, unread (very rare):
si non accipiet scriptum illectumque remittet, Lecturam spera, Ov. A. A. 1, 469; App. Flor. 18.illectus (inl-), ūs, m. illicio,
I. an allurement, enticement, with a play upon the word lectus:
magis illectum tuum quam lectum metuo, Plaut. Bacch. 1, 1, 21.—Abl.: illectu, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 17 al.