LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

illectō

illectō (present infinitive illectāre, perfect active illectāvī, supine illectātum)
Classical[ɪlˈlɛk.toː]Ecclesiastical[ilˈlɛk.to]

Meaning

  1. to allure, to attract, to entice, to invite, to seduce
    L a c i t in fraudem inducit. Inde est allicere et lacessere; inde lactat, illectat, delectat, oblectat.1839 [8th century CE], Paulus Diaconus, edited by Karl Otfried Müller, Excerpta ex libris Pompeii Festi De significatione verborum, page 117, line 9:

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.illectōillectābamillectābōillectāvīillectāveramillectāverō
2nd sg.illectāsillectābāsillectābisillectāvistīillectāverāsillectāveris
3rd sg.illectatillectābatillectābitillectāvitillectāveratillectāverit
1st pl.illectāmusillectābāmusillectābimusillectāvimusillectāverāmusillectāverimus
2nd pl.illectātisillectābātisillectābitisillectāvistisillectāverātisillectāveritis
3rd pl.illectantillectābantillectābuntillectāvērunt
illectāvēre
illectāverantillectāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.illectemillectāremillectāverimillectāvissem
2nd sg.illectēsillectārēsillectāverīsillectāvissēs
3rd sg.illectetillectāretillectāveritillectāvisset
1st pl.illectēmusillectārēmusillectāverīmusillectāvissēmus
2nd pl.illectētisillectārētisillectāverītisillectāvissētis
3rd pl.illectentillectārentillectāverintillectāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.illectorillectābarillectābor
2nd sg.illectāris
illectāre
illectābāris
illectābāre
illectāberis
illectābere
3rd sg.illectāturillectābāturillectābitur
1st pl.illectāmurillectābāmurillectābimur
2nd pl.illectāminīillectābāminīillectābiminī
3rd pl.illectanturillectābanturillectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.illecterillectārer
2nd sg.illectēris
illectēre
illectārēris
illectārēre
3rd sg.illectēturillectārētur
1st pl.illectēmurillectārēmur
2nd pl.illectēminīillectārēminī
3rd pl.illectenturillectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.illectāillectāre
pres. 2nd pl.illectāteillectāminī
fut. 2nd sg.illectātōillectātor
fut. 3rd sg.illectātōillectātor
fut. 2nd pl.illectātōte—
fut. 3rd pl.illectantōillectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveillectāreillectārī
perfect infinitiveillectāvisseillectātum esse
future infinitiveillectātūrum esseillectātum īrī
present participleillectāns—
perfect participle—illectātus
future participleillectātūrusillectandus
gerundillectandī, illectandō, illectandumsupineillectātum, illectātū

illecto (inl-), āvi, ātum, 1, v. freq. a. id.,
I. to allure, attract, invite (eccl. Lat.): patres, Tert. Carm. adv. Marc. 2, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinillectō

Proto-Indo-European *deh₃-der.? Proto-Italic *lakjō Latin laciō Latin illiciō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin illectō From illiciō + -tō.

Quick answers

What does illectō mean in Latin?
illectō, a verb, means “to allure, to attract, to entice, to invite, to seduce”.
What are the principal parts of illectō?
illectō, illectāre, illectāvī, illectātum (first conjugation).
How do you pronounce illectō?
In classical Latin, [ɪlˈlɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ilˈlɛk.to].
Where does illectō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin illectō.