noun · masculinethird declension
hymēn1
hymēn m (genitive hyminis or hymenis)
Classical[ˈhy.meːn]Ecclesiastical[ˈiː.men]
Meaning
- membrane
- the hymen
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | hymēn | hyminēs hymenēs |
| genitive | hyminis hymenis | hyminum hymenum |
| dative | hyminī hymenī | hyminibus hymenibus |
| accusative | hyminem hymenem | hyminēs hymenēs |
| ablative | hymine hymene | hyminibus hymenibus |
| vocative | hymēn | hyminēs hymenēs |
Hȳ^men, ĕnis, and Hўmĕnaeus or -os, i, m., = Ὑμήν, Ὑμέναιος,
I. the god of marriage, of weddings, Hymen.
I. Lit.:
dum illam educunt huc novam nuptam foras, suavi cantu concelebra omnem hanc plateam Hymenaeo! Io Hymen Hymenaee! Io Hymen! Plaut. Cas. 4, 3, 1 sqq.; 15 sq.: jam veniet virgo, jam dicetur Hymenaeus. Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee, Cat. 62, 5 (acc. to the Gr. Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιε); 62, 10 sq.; for which: io Hymen Hymenaee io, Io Hymen Hymenaee, id. 61, 124; 144 sq.: vulgus Hymen Hymenaee vocant, Ov. H. 14, 27; 12, 143: nec quid Hymen, quid Amor, quid sint conubia, curat, id. M. 1, 480: Hymen, id. H. 6, 44: taedas Hymenaeus Amorque Praecutiunt, id. M. 4, 758; so, Hymenaeus, id. ib. 6, 429; 9, 762 et saep.—B. Derivv.: Hўmĕnēĭus, a, um, adj., of or belonging to Hymen, Hymeneal:
lex, Mart. Cap. poët. 7, § 1: tripudia, id. 2, § 132 al.—II. Transf.
A. A nuptial song:
et subito nostras hymen cantatus ad aures Venit, Ov. H. 12, 137: hymenaeum qui cantent, Ter. Ad. 5, 7, 7; Ov. M. 12, 215; Stat. S. 2, 7, 87.—Hence, Hўmĕnāĭcus, a, um, adj., = ὑμεναϊκός, hymeneal, belonging to a nuptial song: metrum, Serv. de Cent. Metr. 3, 2.—B. Nuptials, a wedding:
hymen funestus illaetabilis, Sen. Troad. 861: conubio jungam stabili propriamque dicabo: Hic hymenaeus erit, Verg. A. 4, 127: (Helena) Pergama cum peteret inconcessosque hymenaeos, id. ib. 1, 651; so in plur., Lucr. 4, 1251; Verg. A. 3, 328; 4, 99; Stat. Th. 3, 283.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Hymēn
(Hȳmēn, O.), —, Ὑμήν, the god of marriage, god of weddings, Hymen (only nom sing.): Volgus ‘Hymen Hymenaee’ vocant, O., Ct.
Origins
Borrowed from Ancient Greek ῠ̔μήν (hŭmḗn, “thin skin; membrane”).