LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

hostīlis

hostīlis (neuter hostīle, adverb hostīliter)
Classical[hɔsˈtiː.lɪs]Ecclesiastical[osˈtiː.lis]

Meaning

  1. two terminationhostile

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Adversarius · Hostis · Inimicus

1. Adversarius is the generic term for every opposer, in the field, in politics, in a court of judicature, like ἀντιστάτης. Hostis (from ἔχθω) is ‘the enemy’ in the field, and war, opp. to pacatus. Cic. Rep. ii. 3. Sen. Q. N. vi. 7. like πολέμιος; inimicus, ‘an enemy’ in heart, opp. to amicus, like ἐχθρός. Cic. Man. 10. Pompeius sæpius cum hoste conflixit, quam quisquam cum inimico concertavit. Phil. xi. 1. Verr. i. 15. Curt. vii. 10. Liv. xxii. 39. Nescio an infestior hic adversarius, quam ille hostis maneat. 2. Hostilis and inimicus denote states of hatred become habitual qualities; infestus and infensus only as temporary states; infestus (ἀνασπαστός?) applies to a quiescent state of aversion, like disaffected, unkind, and thus it is applied to inanimate things that threaten hostility; infensus (from πένθος) denotes a passionate state of mind, like enraged, and is therefore applicable to persons only. Tac. Ann. xv. 28. Non infensum, nedum hostili odio Corbulonis nomen habebatur. Cic. Verr. iii. 24. Sall. Cat. 19. Sen. N. Q. iii. pr. Animus luxuriæ non adversus tantum, sed et infestus. Liv. ii. 20. Tarquinium infesto spiculo petit; Tarquinius infenso cessit hosti. (iv. 393.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativehostīlishostīlishostīle
genitivehostīlishostīlishostīlis
dativehostīlīhostīlīhostīlī
accusativehostīlemhostīlemhostīle
ablativehostīlīhostīlīhostīlī
vocativehostīlishostīlishostīle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativehostīlēshostīlēshostīlia
genitivehostīliumhostīliumhostīlium
dativehostīlibushostīlibushostīlibus
accusativehostīlīs
hostīlēs
hostīlīs
hostīlēs
hostīlia
ablativehostīlibushostīlibushostīlibus
vocativehostīlēshostīlēshostīlia

hostīlis, e, adj. hostis.
I. Of or belonging to an enemy, hostile.
A. In gen. (class.): amator simili'st oppidi hostilis, Plaut. Truc. 1, 2, 68: terra, Cic. Inv. 1, 55, 108: manus, id. Tusc. 1, 35, 85: naves, Hor. Epod. 9, 19: domus, id. ib. 5, 53: aratrum, id. C. 1, 16, 21: manus, Plaut. Capt. 2, 2, 61: cadavera, Sall. C. 61, 8: vis, Plaut. Capt. 2, 2, 52: condictiones pactionesque (with bellicae), Cic. Off. 3, 29, 108: minae, Tac. A. 13, 57: metus, of the enemy, Sall. J. 41, 2: spolia, Liv. 29, 35, 5; Suet. Ner. 38: terra, Liv. 44, 3, 8: clamor, id. 1, 29, 2: turmae, id. 9, 22, 9: murmur, Tac. H. 2, 42: audacia, id. A. 14, 23: solum, id. ib. 11, 16; 11, 20: nationes, id. ib. 11, 23.—As subst.: hostīle, is, n., hostile country, the enemy's land or soil: prior Parthus apud Gaium in nostra ripa, posterior hic apud regem in hostili (sc. solo) epulatus est, Vell. 2, 101 fin.—
B. In partic., in divining: hostilis pars (opp. pars familiaris), the part of the entrails that related to the enemy, Luc. 1, 622.—
II. That is usual with an enemy, hostile (class.): hominis hostilem in modum seditiosi imago, Cic. Rab. Perd. 9, 24; cf.: hostilem in modum vexare, id. Prov. Cons. 3, 5: in hunc hostili odio est, id. Clu. 5, 12: spiritus, Tac. H. 4, 57: ne quid ab se hostile timeret, Sall. J. 88, 5: caedem, fugam aliaque hostilia portendant, id. ib. 3, 2: legati retulerunt, omnia hostilia esse, Liv. 21, 16, 1: multa hostilia audere, Tac. H. 4, 15: facere, Sall. J. 107, 2: loqui, Tac. H. 2, 66: invicem coeptare, id. ib. 3, 70: induere adversus aliquem, id. A. 12, 40: apibus inimica est nebula: aranei quoque vel maxime hostiles, Plin. 11, 19, 21, § 65.—Hence, adv.: hostī-lĭter, like an enemy, in a hostile manner, hostilely: quid ille fecit hostiliter, Cic. Phil. 5, 9, 25; Sall. J. 20, 4; Liv. 2, 14, 2; 9, 38, 1; Tac. H. 2, 85; Suet. Caes. 54; Ov. M. 11, 372; 14, 68.

Origins

Proto-Indo-European *-elis Proto-Italic *-elis Latin -ilis Latin -īlis Latin hostīlis From hostis (“enemy”) + -īlis.

Descendants
  • Catalanhostil
  • Englishhostile
  • Frenchhostile
  • Italianostile
  • Occitanostil
  • Portuguesehostil
  • Romanianostil
  • Spanishhostil
  • Friulianostîl
  • Galicianhostil

Quick answers

What does hostīlis mean in Latin?
hostīlis, a adjective, means “hostile”.
How do you pronounce hostīlis?
In classical Latin, [hɔsˈtiː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [osˈtiː.lis].