noun · femininethird declension
hiātiō
hiātiō f (genitive hiātiōnis)
Classical[hiˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[iˈat.t͡si.o]
Meaning
- yawn (gaping opening)
.I. ante .a. aspiratur in his quæ a verbo hio, as sunt tracta, ut hiatus, hiatio. Cur autem aspiretur, hoc suo loco docebitur.
Lucius Caecilicus Minutianus Appuleius, De orthographia 22
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | hiātiō | hiātiōnēs |
| genitive | hiātiōnis | hiātiōnum |
| dative | hiātiōnī | hiātiōnibus |
| accusative | hiātiōnem | hiātiōnēs |
| ablative | hiātiōne | hiātiōnibus |
| vocative | hiātiō | hiātiōnēs |
Origins
From hiō + -tiō.