LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Hērodotus

Hērodotus m sg (genitive Hērodotī)
Classical[heːˈrɔ.dɔ.tʊs]Ecclesiastical[eˈrɔː.do.tus]

Meaning

  1. Herodotus

Declension

declension
formsingularplural
nominativeHērodotus—
genitiveHērodotī—
dativeHērodotō—
accusativeHērodotum—
ablativeHērodotō—
vocativeHērodote—

Hērŏdŏtus, i, m., = Ἡρόδοτος,
I. celebrated as the earliest Greek historian, born at Halicarnassus, 484 B. C.: quamquam et apud Herodotum, patrem historiae et apud Theopompum sunt innumerabiles fabulae, Cic. Leg. 1, 1, 5; id. de Or. 2, 13, 55; cf. Quint. 10, 1, 73; 101; 9, 4, 16; 18.

Origins

From Ancient Greek Ἡρόδοτος (Hēródotos).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Hērodotus mean in Latin?
Hērodotus, a proper noun, means “Herodotus”.
What is the genitive of Hērodotus?
The genitive singular is Hērodotī. Hērodotus is masculine, second declension.
How do you pronounce Hērodotus?
In classical Latin, [heːˈrɔ.dɔ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈrɔː.do.tus].