proper noun · masculinefirst declension
Heldica
Heldica m sg (genitive Heldicae)
Meaning
- masculinesingulara male given name from Vandalic
Nam Heldicam quendam, quem pater eius praepositum fecerat regni, iam annosum atque veteranum, cum dedecore capite detruncavit: eiusque uxorem cum alia, nomine Teucharia, in medio civitatis incendit. […] Gamuth namque Heldicae fratrem, quia ad ecclesiam corum confugerat, occidere non potuit: quem tamen in loco latrinarum obsceno conclusit multoque cum ibi tempore degere statuit.
Petschenig, Michael, editor (1881), Victoris episcopi Vitensis historia persecutionis africanae provinciae, page 16, lines 22–28
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Heldica | — |
| genitive | Heldicae | — |
| dative | Heldicae | — |
| accusative | Heldicam | — |
| ablative | Heldicā | — |
| vocative | Heldica | — |
Origins
Borrowed from Vandalic *Hildica, ultimately from Proto-Germanic *hildiz (“battle”).