noun · masculinefirst declension
haemachātēs
haemachātēs m (genitive haemachātae)
Classical[hae̯.maˈkʰaː.teːs]Ecclesiastical[e.maˈkaː.tes]
Meaning
- blood agate, hemachate (agate the colour of blood)
Sunt et qui usti redolent myrrhae odorem: haemachates sanguineis maculis inrubescit; sed qui maxime probantur uitream habent perspicuitatem, ut Cyprius: nam qui sunt facie cerea abundantes triuialiter negleguntur. Omnis ambitus huius insulae clauditur stadiorum tribus milibus.
c. 250 CE, Solinus, De mirabilibus mundi 5.27
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | haemachātēs | haemachātae |
| genitive | haemachātae | haemachātārum |
| dative | haemachātae | haemachātīs |
| accusative | haemachātēn | haemachātās |
| ablative | haemachātē | haemachātīs |
| vocative | haemachātē | haemachātae |
haemăchātes, ae, m., = αἱμαχάτης,
I. blood-colored agate, a precious stone, Plin. 37, 10, 54, § 139.
Origins
From Ancient Greek *αἱμᾰχᾱ́της m (*haimăkhā́tēs), from αἷμᾰ (haîmă, “blood”) + ᾰ̓χᾱ́της (ăkhā́tēs, “agate”).
Descendants
- Englishhemachate