noun · masculinesecond declension
grupus
grupus m (genitive grupī)
Ecclesiastical[ˈɡruː.pus]
Meaning
- New Latinmasculinegroup
Primus grupus post Alif in ipso instrumento est semythonum. Secundus grupus respondet ipsi Alif per thonum.
1400-1500, anonymous author, Arte de tocar el laúd, page 343:A careful study of the different grupus could make possible some other names like Rhinolopnus carpetanus, R.f.obscurus, Pipistrellus p[…]
1989, Carlos Ibáñez, Rodrigo Fernández, Catálogo de murciélagos de las colecciones del Museo Nacional de Ciencias (in English), page 1:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | grupus | grupī gruppī |
| genitive | grupī gruppī | grupōrum gruppōrum |
| dative | grupō gruppō | grupīs gruppīs |
| accusative | grupum gruppum | grupōs gruppōs |
| ablative | grupō gruppō | grupīs gruppīs |
| vocative | grupe gruppe | grupī gruppī |
Origins
From Italian gruppo, itself from Vulgar Latin *cruppus. Compare French groupe, Spanish grupo, English group.