LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive

grunniō

grunniō (present infinitive grunnīre, perfect active grunnīvī or grunniī, supine grunnītum)
Classical[ˈɡrʊn.ni.oː]Ecclesiastical[ˈɡrun.ni.o]

Meaning

  1. to grunt (like a pig)
    Apion piscium maximum esse tradit porcum, quem Lacedaemoni orthagoriscum vocent; grunnire eum, cum capiatur.Apino tells us that the larges of the fishes is the pig-fish, which the Lacedaemonians call the orthagoriscum, because it grunts when it is caught77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 32.9

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.grunniōgrunniēbamgrunniamgrunnīvī
grunniī
grunnīveram
grunnieram
grunnīverō
grunnierō
2nd sg.grunnīsgrunniēbāsgrunniēsgrunnīvistī
grunniistī
grunnīverās
grunnierās
grunnīveris
grunnieris
3rd sg.grunnitgrunniēbatgrunnietgrunnīvit
grunniit
grunnīverat
grunnierat
grunnīverit
grunnierit
1st pl.grunnīmusgrunniēbāmusgrunniēmusgrunnīvimus
grunniimus
grunnīverāmus
grunnierāmus
grunnīverimus
grunnierimus
2nd pl.grunnītisgrunniēbātisgrunniētisgrunnīvistis
grunniistis
grunnīverātis
grunnierātis
grunnīveritis
grunnieritis
3rd pl.grunniuntgrunniēbantgrunnientgrunnīvērunt
grunnīvēre, grunniērunt, grunniēre
grunnīverant
grunnierant
grunnīverint
grunnierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.grunniamgrunnīremgrunnīverim
grunnierim
grunnīvissem
grunniissem
2nd sg.grunniāsgrunnīrēsgrunnīverīs
grunnierīs
grunnīvissēs
grunniissēs
3rd sg.grunniatgrunnīretgrunnīverit
grunnierit
grunnīvisset
grunniisset
1st pl.grunniāmusgrunnīrēmusgrunnīverīmus
grunnierīmus
grunnīvissēmus
grunniissēmus
2nd pl.grunniātisgrunnīrētisgrunnīverītis
grunnierītis
grunnīvissētis
grunniissētis
3rd pl.grunniantgrunnīrentgrunnīverint
grunnierint
grunnīvissent
grunniissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.grunnī—
pres. 2nd pl.grunnīte—
fut. 2nd sg.grunnītō—
fut. 3rd sg.grunnītō—
fut. 2nd pl.grunnītōte—
fut. 3rd pl.grunniuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegrunnīre—
perfect infinitivegrunnīvisse
grunniisse
—
future infinitivegrunnītūrum esse—
present participlegrunniēns—
perfect participle—grunnīta
grunnītā, grunnītae, grunnītam, grunnītārum, grunnītās, grunnītī, grunnītōrum, grunnītōs, grunnītus
future participlegrunnītūrus
grunnītūra, grunnītūrā, grunnītūrae, grunnītūram, grunnītūrārum, grunnītūrās, grunnītūre, grunnītūrī, grunnītūrīs, grunnītūrō, grunnītūrōrum, grunnītūrōs, grunnītūrum
—
gerundgrunniendī, grunniendō, grunniendumsupinegrunnītum, grunnītū

grunnĭo (also ante-class. grundio), īvi or ĭi, ītum, 4, v. n.,
I. to grunt.
I. Lit., said of swine: grunnit tepido lacte satur, Varr. ap. Non. 114, 27: grunnientem aspexi scrofam, Laber. ib. 30: Apion maximum piscium esse tradit porcum: grunnire eum, cum capiatur, Plin. 32, 2, 9, § 19; Juv. 15, 22: grundibat graviter pecus suillum, Quadrig. ap. Diom. p. 379 P.—
II. Transf., of other creatures: agni grundibant, Quadrig. ap. Non. 465, 1: cruento ita ore grundibat miser, Caecil. ib. (Com. Fragm. v. 103 Rib.).

Origins

From Proto-Indo-European *gru-, *gʰru-, an imitative root, similar to Ancient Greek γρῦ (grû, “grunt of swine”), English grunt, grudge.

Southern Gallo-Romance
  • Catalangrunyir
  • Occitanrondir
  • Catalanrondinarfrom Occitan rondir
  • Occitanrondinar
Northern Gallo-Romance
  • Frenchgrognerfrom Old French grognir
  • Frenchgronderfrom Old French grognir
  • Normangrounrefrom Old French grognir
  • Normangrognierfrom Old French grognir
Ibero-Romance
  • Portuguesegrunhirfrom Old Galician-Portuguese grunnir
  • Spanishgruñir
  • Galiciangruñirfrom Old Galician-Portuguese grunnir
Italo-Romance
  • Italiangrugnire
Balkano-Romance
  • Aromaniangurnjescu
  • Aromaniangurnjiri

Quick answers

What does grunniō mean in Latin?
grunniō, a verb, means “to grunt (like a pig)”.
What are the principal parts of grunniō?
grunniō, grunnīre, grunnīvī, grunnītum (fourth conjugation, no passive).
How do you pronounce grunniō?
In classical Latin, [ˈɡrʊn.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɡrun.ni.o].