LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

gnārus

gnārus (feminine gnāra, neuter gnārum)
Classical[ˈnaː.rʊs]Ecclesiastical[ˈɲaː.rus]

Meaning

  1. adjectivehaving knowledge of a thing; acquainted with a thing., skillful, practiced

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativegnārusgnāragnārum
gnārure
genitivegnārīgnāraegnārī
dativegnārō
gnārurī
gnārae
gnārurī
gnārō
gnārurī
accusativegnārum
gnārurem
gnāram
gnārurem
gnārum
gnārure
ablativegnārō
gnārurī
gnārā
gnārurī
gnārō
gnārurī
vocativegnāregnāragnārum
gnārure
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativegnārī
gnārurēs
gnārae
gnārurēs
gnāra
gnāruria
genitivegnārōrum
gnārurium
gnārārum
gnārurium
gnārōrum
gnārurium
dativegnārīs
gnāruribus
gnārīs
gnāruribus
gnārīs
gnāruribus
accusativegnārōs
gnārurēs
gnārās
gnārurēs
gnāra
gnāruria
ablativegnārīs
gnāruribus
gnārīs
gnāruribus
gnārīs
gnāruribus
vocativegnārī
gnārurēs
gnārae
gnārurēs
gnāra
gnāruria

gnārus, a, um (also ante- and postclass. form gnārŭris, e, Plaut. Most. 1, 2, 17; id. Poen. prol. 47; Aus. Ep. 22, 19; Arn. 3, 113; and cf.: gnaruris γνώριμος, Gloss. Philox.—Another form is † nārus, like navus, notus, acc. to Cic. Or. 47, 158), adj. Sanscr. gna-, ganāmi, know; Gr. γιγνώσκω; Lat. gnosco, nosco, narrare, etc.,
I. knowing or acquainted with a thing; skilful, practised, expert (syn. doctus, eruditus, peritus).
I. Lit. (rare but class.); constr. with gen., or with a rel. or object-clause; ante- and post-class. with acc.
(a). With gen.: nec loci gnara sum, Plaut. Rud. 1, 3, 28: loci, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 700 P.; rei publicae, Cic. Brut. 64, 228: armorum et militiae, Col. 1 praef. § 4: artis, Just. 11, 7: temporis, Plin. 9, 8, 9, § 30; cf. Tac. Agr. 6: si modo vinitor gnarus est iis utendi, Col. 4, 25, 1: nostri tergi, Plaut. As. 3, 2, 6: venandi, Vulg. Gen. 25, 27.—
(b). With rel.clause: Periclem uberem et fecundum fuisse, gnarumque, quibus orationis modis, etc., Cic. Or. 4, 15: nemine gnaro aut opinante, quidnam coepturus esset, Suet. Calig. 46.—
(g). With object-clause: Hasdrubal satis gnarus, Hannibalem transitus quosdam pretio mercatum, Liv. 23, 29, 5; cf. id. 33, 5, 4; Tac. H. 2, 29; 65; 5, 19 al.: concha cum manum videt, comprimit sese operitque opes suas, gnara propter illas se peti, Plin. 9, 35, 55, § 110.—
(d). With acc.: simul gnarures vos volo esse hanc rem mecum, Plaut. Most. 1, 2, 17: ut mecum sitis gnarures, id. Poen. prol. 47.—
II. Transf., pass., known (for the usual notus; post-Aug.; very rare, except in Tac.): in paludem gnaram vincentibus, Tac. A. 1, 63: idque nulli magis gnarum quam Neroni, id. ib. 15, 61; cf.: gnarum id Caesari, id. ib. 1, 5 (opp. incognita), App. Mag. p. 281, 9.—Absol.: conspicui eoque gnari, Tac. A. 6, 35.—Comp. not in use.—Sup., Sol. 51 fin.

Origins

Ultimately from a Proto-Italic *gnāros, from the Proto-Indo-European root *ǵneh₃- (“to know”). Cognate with Attic Classical Greek root aorist of γιγνώσκω ("I get to know"), ἔγνων (egnōn, "I got to know") and its participle form γνούς, γνοῦσα, γνόν (gnous, gnousa, gnon, "Having got to know")

Quick answers

What does gnārus mean in Latin?
gnārus, a adjective, means “having knowledge of a thing; acquainted with a thing., skillful, practiced”.
How do you pronounce gnārus?
In classical Latin, [ˈnaː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɲaː.rus].