adjectivefirst/second-declension adjective
gnārus
gnārus (feminine gnāra, neuter gnārum)
Classical[ˈnaː.rʊs]Ecclesiastical[ˈɲaː.rus]
Meaning
- adjectivehaving knowledge of a thing; acquainted with a thing., skillful, practiced
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī rem bene scitgnārus -a -um (cum gen) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 18 and IVLIANVS II: Imperium, ch. 2
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gnārus | gnāra | gnārum gnārure |
| genitive | gnārī | gnārae | gnārī |
| dative | gnārō gnārurī | gnārae gnārurī | gnārō gnārurī |
| accusative | gnārum gnārurem | gnāram gnārurem | gnārum gnārure |
| ablative | gnārō gnārurī | gnārā gnārurī | gnārō gnārurī |
| vocative | gnāre | gnāra | gnārum gnārure |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gnārī gnārurēs | gnārae gnārurēs | gnāra gnāruria |
| genitive | gnārōrum gnārurium | gnārārum gnārurium | gnārōrum gnārurium |
| dative | gnārīs gnāruribus | gnārīs gnāruribus | gnārīs gnāruribus |
| accusative | gnārōs gnārurēs | gnārās gnārurēs | gnāra gnāruria |
| ablative | gnārīs gnāruribus | gnārīs gnāruribus | gnārīs gnāruribus |
| vocative | gnārī gnārurēs | gnārae gnārurēs | gnāra gnāruria |
gnārus, a, um (also ante- and postclass. form gnārŭris, e, Plaut. Most. 1, 2, 17; id. Poen. prol. 47; Aus. Ep. 22, 19; Arn. 3, 113; and cf.: gnaruris γνώριμος, Gloss. Philox.—Another form is † nārus, like navus, notus, acc. to Cic. Or. 47, 158), adj. Sanscr. gna-, ganāmi, know; Gr. γιγνώσκω; Lat. gnosco, nosco, narrare, etc.,
I. knowing or acquainted with a thing; skilful, practised, expert (syn. doctus, eruditus, peritus).
I. Lit. (rare but class.); constr. with gen., or with a rel. or object-clause; ante- and post-class. with acc.
(a). With gen.:
nec loci gnara sum, Plaut. Rud. 1, 3, 28: loci, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 700 P.; rei publicae, Cic. Brut. 64, 228: armorum et militiae, Col. 1 praef. § 4: artis, Just. 11, 7: temporis, Plin. 9, 8, 9, § 30; cf. Tac. Agr. 6: si modo vinitor gnarus est iis utendi, Col. 4, 25, 1: nostri tergi, Plaut. As. 3, 2, 6: venandi, Vulg. Gen. 25, 27.—(b). With rel.clause:
Periclem uberem et fecundum fuisse, gnarumque, quibus orationis modis, etc., Cic. Or. 4, 15: nemine gnaro aut opinante, quidnam coepturus esset, Suet. Calig. 46.—(g). With object-clause:
Hasdrubal satis gnarus, Hannibalem transitus quosdam pretio mercatum, Liv. 23, 29, 5; cf. id. 33, 5, 4; Tac. H. 2, 29; 65; 5, 19 al.: concha cum manum videt, comprimit sese operitque opes suas, gnara propter illas se peti, Plin. 9, 35, 55, § 110.—(d). With acc.:
simul gnarures vos volo esse hanc rem mecum, Plaut. Most. 1, 2, 17: ut mecum sitis gnarures, id. Poen. prol. 47.—II. Transf., pass., known (for the usual notus; post-Aug.;
very rare, except in Tac.): in paludem gnaram vincentibus, Tac. A. 1, 63: idque nulli magis gnarum quam Neroni, id. ib. 15, 61; cf.: gnarum id Caesari, id. ib. 1, 5 (opp. incognita), App. Mag. p. 281, 9.—Absol.: conspicui eoque gnari, Tac. A. 6, 35.—Comp. not in use.—Sup., Sol. 51 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
gnārus (nārus) adj.
GNA-, knowing, skilled, practised, expert, versed : rei p.: coniurationis, privy , Ta.: Latinae linguae, L.: gnarum, quibus modis, etc.: satis gnarus, Hannibalem transitūs mercatum, L.: custos, Ta.— Known : id Caesari, Ta.: conspicui eoque gnari, recognized , Ta.
Origins
Ultimately from a Proto-Italic *gnāros, from the Proto-Indo-European root *ǵneh₃- (“to know”). Cognate with Attic Classical Greek root aorist of γιγνώσκω ("I get to know"), ἔγνων (egnōn, "I got to know") and its participle form γνούς, γνοῦσα, γνόν (gnous, gnousa, gnon, "Having got to know")