noun · masculinethird declension
glūtinātor
glūtinātor m (genitive glūtinātōris)
Classical[ɡɫuː.tɪˈnaː.tɔr]Ecclesiastical[ɡlu.tiˈnaː.tor]
Meaning
- gluer (of books), bookbinder
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | glūtinātor | glūtinātōrēs |
| genitive | glūtinātōris | glūtinātōrum |
| dative | glūtinātōrī | glūtinātōribus |
| accusative | glūtinātōrem | glūtinātōrēs |
| ablative | glūtinātōre | glūtinātōribus |
| vocative | glūtinātor | glūtinātōrēs |
glūtĭnātor, ōris, m. id.,
I. a gluer together of books, a bookbinder, Cic. Att. 4, 4, b, 1; Inscr. Orell. 2925 (cf. ib. 4198).
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
glūtinātor ōris, m
gluten, a bookbinder .
Origins
Derived from glūtinō (“to glue”) + -tor (“-er”).