LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no perfect or supine stems

glīscō

glīscō (present infinitive glīscere)

Meaning

  1. to swell, spread, blaze up
  2. to increase

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.glīscōglīscēbamglīscam———
2nd sg.glīscisglīscēbāsglīscēs———
3rd sg.glīscitglīscēbatglīscet———
1st pl.glīscimusglīscēbāmusglīscēmus———
2nd pl.glīscitisglīscēbātisglīscētis———
3rd pl.glīscuntglīscēbantglīscent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.glīscamglīscerem——
2nd sg.glīscāsglīscerēs——
3rd sg.glīscatglīsceret——
1st pl.glīscāmusglīscerēmus——
2nd pl.glīscātisglīscerētis——
3rd pl.glīscantglīscerent——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.glīsce—
pres. 2nd pl.glīscite—
fut. 2nd sg.glīscitō—
fut. 3rd sg.glīscitō—
fut. 2nd pl.glīscitōte—
fut. 3rd pl.glīscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveglīscere—
perfect infinitivegliscisse—
present participleglīscēns—
future participle—gliscenda
gliscendā, gliscendae, gliscendam, gliscendārum, gliscendās, gliscende, gliscendīs, gliscendōrum, gliscendōs, gliscendus
gerundglīscendī, glīscendō, glīscendum

glisco, ĕre, v. n. perh. kindred with cresco, Paul. ex Fest. s. h. v. p. 98 Müll.; cf. Doed. Syn. 1, p. 21,
I. to grow up, swell up, spread, blaze up, burst out (mostly poet. and in post-Aug. prose; cf. crebresco).
I. Lit.: ignis Alexandri Phrygio sub pectore gliscens, kindling, Lucr. 1, 474; so of fire, Sil. 14, 308; cf. Serv. Verg. A. 12, 9: gliscit, ut ignis oleo, Cic. Hortens. Fragm. ap. Non. 22, 21 (Cic. 10, p. 63 Kays.): suffusa veneno Tenditur, ac sanie gliscit cutis, swells, Stat. Th. 1, 107: asellus paleis gliscit, i. e. grows stout, fat, Col. 7, 1, 1: turtur difficulter, id. 8, 9, 1; cf. Fest. s. v. reglescit, p. 278 Müll.; Col. 2, 5, 1: immensum aucto mari et vento gliscente, Sall. H. 3, 31 Dietsch.—
II. Trop., to swell, grow, increase, augment, spread: spectat atrox hostile caput, gliscitque tepentis Lumina torva videns, Stat. Th. 8, 756: hos ubi velle acies et dulci gliscere ferro Dux videt, i. e. ardently long for, id. ib. 12, 639: cf. with inf. (like gestio): gliscis regnare superbus, id. ib. 3, 73: ad juvenilem libidinem copia voluptatum gliscit, ut ignis oleo, * Cic. Hortens. Fragm. ap. Non. 22, 22: gaudium, Pac. ib. 18; Lucr. 5, 1061: furor in dies, id. 4, 1069: clamor, singultus, jurgia, id. 3, 480: rabies, Plaut. Capt. 3, 4, 26: proelium, id. As. 5, 2, 62: seditio, Liv. 42, 2, 2: invidia, id. 2, 23, 2: ne glisceret primo neclegendo bellum, id. 29, 2, 2: saevitia, Tac. A. 6, 19: adulatio, id. ib. 1, 1: flagitia et infamia, id. ib. 14, 15: gloria et pericula, id. ib. 15, 23: multitudo gliscit immensum, grows, increases, id. ib. 4, 27; cf.: gliscerent numero et aliquando minuerentur, id. ib. 4, 5 fin.: postquam eo magnificentiae venerit (res publica), gliscere singulos, grow in wealth, id. ib. 2, 33: gliscentibus negotiis duo praetores additi, id. ib. 11, 22: fama gliscit gressu, Sil. 4, 6.!*? In pass.: ut major invidia Lepido glisceretur, may grow, increase, Sempron. Asellio ap. Non. 481, 5: cum te salvum video, gliscor gaudio, Turp. ap. Non. 22, 13 (Com. Fragm. v. 191 Rib.).

Origins

Uncertain; proposed derivations include: * From Proto-Indo-European *ǵʰelh₃- (“to shine”). Cognate with Latin gilvus, helvus and Ancient Greek χλιάω (khliáō, “to be warm”). * From Proto-Indo-European *gel- (“form into a ball; ball”). Cognates include Latin glaeba, glomus and English clump.

Quick answers

What does glīscō mean in Latin?
glīscō, a verb, means “to swell, spread, blaze up; to increase”.
What are the principal parts of glīscō?
glīscō, glīscere (third conjugation, no passive, no perfect or supine stems).