LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

furiō

furiō (present infinitive furiāre, perfect active furiāvī, supine furiātum)
Classical[ˈfʊ.ri.oː]Ecclesiastical[ˈfuː.ri.o]

Meaning

  1. to drive mad, to madden, to enrage, to infuriate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.furiōfuriābamfuriābōfuriāvīfuriāveramfuriāverō
2nd sg.furiāsfuriābāsfuriābisfuriāvistīfuriāverāsfuriāveris
3rd sg.furiatfuriābatfuriābitfuriāvitfuriāveratfuriāverit
1st pl.furiāmusfuriābāmusfuriābimusfuriāvimusfuriāverāmusfuriāverimus
2nd pl.furiātisfuriābātisfuriābitisfuriāvistisfuriāverātisfuriāveritis
3rd pl.furiantfuriābantfuriābuntfuriāvērunt
furiāvēre
furiāverantfuriāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.furiemfuriāremfuriāverimfuriāvissem
2nd sg.furiēsfuriārēsfuriāverīsfuriāvissēs
3rd sg.furietfuriāretfuriāveritfuriāvisset
1st pl.furiēmusfuriārēmusfuriāverīmusfuriāvissēmus
2nd pl.furiētisfuriārētisfuriāverītisfuriāvissētis
3rd pl.furientfuriārentfuriāverintfuriāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.furiorfuriābarfuriābor
2nd sg.furiāris
furiāre
furiābāris
furiābāre
furiāberis
furiābere
3rd sg.furiāturfuriābāturfuriābitur
1st pl.furiāmurfuriābāmurfuriābimur
2nd pl.furiāminīfuriābāminīfuriābiminī
3rd pl.furianturfuriābanturfuriābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.furierfuriārer
2nd sg.furiēris
furiēre
furiārēris
furiārēre
3rd sg.furiēturfuriārētur
1st pl.furiēmurfuriārēmur
2nd pl.furiēminīfuriārēminī
3rd pl.furienturfuriārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.furiāfuriāre
pres. 2nd pl.furiātefuriāminī
fut. 2nd sg.furiātōfuriātor
fut. 3rd sg.furiātōfuriātor
fut. 2nd pl.furiātōte—
fut. 3rd pl.furiantōfuriantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefuriārefuriārī
perfect infinitivefuriāvissefuriātum esse
future infinitivefuriātūrum essefuriātum īrī
present participlefuriāns—
perfect participle—furiātus
future participlefuriātūrusfuriandus
gerundfuriandī, furiandō, furiandumsupinefuriātum, furiātū

fŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. a. furiae,
I. to drive mad, to madden, enrage, infuriate (poet.): flagrans amor et libido, Quae solet matres furiare equorum, Hor. C. 1, 25, 14: pubem, Sil. 14, 280: matres armatas (i. e. Bacchantes), Stat. Th. 11, 488: mentes in iram, Sil. 17, 294.—Hence, P. a.: fŭrĭā-tus, a, um, enraged, maddened (syn. v. furialis): furiata mens, Verg. A. 2, 407; 588: mentes malis incursibus furiatae, Lact. 4, 27, 2: sacerdos, Stat. Th. 2, 21: furiata juventus, Sil. 7, 617: furiati ignes (amoris), i. e. fierce, wild, Ov. F. 2, 761 (al. furiales); cf. Sil. 13, 209.
fŭrĭo, īre, v. n. id.,
I. to be mad, to rage (late Lat. for furere): ut furiat, Sid. Carm. 22, 94.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin furia Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin furiō From furia (“rage, fury”) + -ō.

Quick answers

What does furiō mean in Latin?
furiō, a verb, means “to drive mad, to madden, to enrage, to infuriate”.
What are the principal parts of furiō?
furiō, furiāre, furiāvī, furiātum (first conjugation).
How do you pronounce furiō?
In classical Latin, [ˈfʊ.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.ri.o].