verbfirst conjugation
furiō
furiō (present infinitive furiāre, perfect active furiāvī, supine furiātum)
Classical[ˈfʊ.ri.oː]Ecclesiastical[ˈfuː.ri.o]
Meaning
- to drive mad, to madden, to enrage, to infuriate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | furiō | furiābam | furiābō | furiāvī | furiāveram | furiāverō |
| 2nd sg. | furiās | furiābās | furiābis | furiāvistī | furiāverās | furiāveris |
| 3rd sg. | furiat | furiābat | furiābit | furiāvit | furiāverat | furiāverit |
| 1st pl. | furiāmus | furiābāmus | furiābimus | furiāvimus | furiāverāmus | furiāverimus |
| 2nd pl. | furiātis | furiābātis | furiābitis | furiāvistis | furiāverātis | furiāveritis |
| 3rd pl. | furiant | furiābant | furiābunt | furiāvērunt furiāvēre | furiāverant | furiāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | furiem | furiārem | furiāverim | furiāvissem |
| 2nd sg. | furiēs | furiārēs | furiāverīs | furiāvissēs |
| 3rd sg. | furiet | furiāret | furiāverit | furiāvisset |
| 1st pl. | furiēmus | furiārēmus | furiāverīmus | furiāvissēmus |
| 2nd pl. | furiētis | furiārētis | furiāverītis | furiāvissētis |
| 3rd pl. | furient | furiārent | furiāverint | furiāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | furior | furiābar | furiābor |
| 2nd sg. | furiāris furiāre | furiābāris furiābāre | furiāberis furiābere |
| 3rd sg. | furiātur | furiābātur | furiābitur |
| 1st pl. | furiāmur | furiābāmur | furiābimur |
| 2nd pl. | furiāminī | furiābāminī | furiābiminī |
| 3rd pl. | furiantur | furiābantur | furiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | furier | furiārer |
| 2nd sg. | furiēris furiēre | furiārēris furiārēre |
| 3rd sg. | furiētur | furiārētur |
| 1st pl. | furiēmur | furiārēmur |
| 2nd pl. | furiēminī | furiārēminī |
| 3rd pl. | furientur | furiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | furiā | furiāre |
| pres. 2nd pl. | furiāte | furiāminī |
| fut. 2nd sg. | furiātō | furiātor |
| fut. 3rd sg. | furiātō | furiātor |
| fut. 2nd pl. | furiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | furiantō | furiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | furiāre | furiārī |
| perfect infinitive | furiāvisse | furiātum esse |
| future infinitive | furiātūrum esse | furiātum īrī |
| present participle | furiāns | — |
| perfect participle | — | furiātus |
| future participle | furiātūrus | furiandus |
gerundfuriandī, furiandō, furiandumsupinefuriātum, furiātū
fŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. a. furiae,
I. to drive mad, to madden, enrage, infuriate (poet.):
flagrans amor et libido, Quae solet matres furiare equorum, Hor. C. 1, 25, 14: pubem, Sil. 14, 280: matres armatas (i. e. Bacchantes), Stat. Th. 11, 488: mentes in iram, Sil. 17, 294.—Hence, P. a.: fŭrĭā-tus, a, um, enraged, maddened (syn. v. furialis): furiata mens, Verg. A. 2, 407; 588: mentes malis incursibus furiatae, Lact. 4, 27, 2: sacerdos, Stat. Th. 2, 21: furiata juventus, Sil. 7, 617: furiati ignes (amoris), i. e. fierce, wild, Ov. F. 2, 761 (al. furiales); cf. Sil. 13, 209.fŭrĭo, īre, v. n. id.,
I. to be mad, to rage (late Lat. for furere):
ut furiat, Sid. Carm. 22, 94.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
furiō —, ātus, āre
furia, to drive mad, madden, infuriate : matres equorum, H.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin furia Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin furiō From furia (“rage, fury”) + -ō.