noun · femininethird declension
fūnctiō
fūnctiō f (genitive fūnctiōnis)
Classical[ˈfuːŋk.ti.oː]Ecclesiastical[ˈfuŋk.t͡si.o]
Meaning
- performance, execution (of a task)
- function
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fūnctiō | fūnctiōnēs |
| genitive | fūnctiōnis | fūnctiōnum |
| dative | fūnctiōnī | fūnctiōnibus |
| accusative | fūnctiōnem | fūnctiōnēs |
| ablative | fūnctiōne | fūnctiōnibus |
| vocative | fūnctiō | fūnctiōnēs |
functĭo, ōnis, f. fungor,
I. a performing, executing, discharging; a performance, execution.
I. In gen. (Ciceron., but very rare):
labor est functio quaedam vel animi vel corporis gravioris operis et muneris, Cic. Tusc. 2, 15, 35: ut iis jucundior esset muneris illius functio, Cic. Verr. 2, 3, 6, § 15.—* B. Transf., of things:
functionem recipere per solutionem, i. e. perform the part, supply the place of, Dig. 12, 1, 2, § 1.—II. In partic. (post-class.).
A. Payment of taxes, Cod. Just. 8, 54, 4; 10, 22, 3.—
B. An ending, end (of life), death:
inevitabilis, Arn. 2, 78: mortalium, id. 2, 104.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fūnctiō ōnis, f
fungor, a discharging, performance, execution : quaedam vel animi vel corporis: muneris illius.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin fūnctiō From fungor (“to perform, execute”) + -tiō.
Descendants
- Catalanfunció
- Englishfunction
- Frenchfonction
- GermanFunktion
- Italianfunzione
- Occitanfoncion
- Portuguesefunção
- Romanianfuncție
- Romanianfuncțiune
- Spanishfunción