noun · masculinethird declension
fornicātor
fornicātor m (genitive fornicātōris, feminine fornicātrīx)
Classical[fɔr.nɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[for.niˈkaː.tor]
Meaning
- fornicator (male)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fornicātor | fornicātōrēs |
| genitive | fornicātōris | fornicātōrum |
| dative | fornicātōrī | fornicātōribus |
| accusative | fornicātōrem | fornicātōrēs |
| ablative | fornicātōre | fornicātōribus |
| vocative | fornicātor | fornicātōrēs |
fornĭcātor, ōris, m. id.,
I. a fornicator (eccl. Lat.), Tert. Pudic. 1; 16; 22; Vulg. 1. Cor. 5, 11 al.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fornicor Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin fornicātor From fornicor (“to fornicate”) + -tor.
Descendants
- Frenchfornicateur
- Italianfornicatore
- Spanishfornicador