LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

flāminius1

flāminius (feminine flāminia, neuter flāminium)
Classical[fɫaːˈmɪ.ni.ʊs]Ecclesiastical[flaˈmiː.ni.us]

Meaning

  1. adjectivepriestly, of or pertaining to a flamen

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeflāminiusflāminiaflāminium
genitiveflāminiīflāminiaeflāminiī
dativeflāminiōflāminiaeflāminiō
accusativeflāminiumflāminiamflāminium
ablativeflāminiōflāminiāflāminiō
vocativeflāminieflāminiaflāminium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeflāminiīflāminiaeflāminia
genitiveflāminiōrumflāminiārumflāminiōrum
dativeflāminiīsflāminiīsflāminiīs
accusativeflāminiōsflāminiāsflāminia
ablativeflāminiīsflāminiīsflāminiīs
vocativeflāminiīflāminiaeflāminia

flāmĭnĭus, a, um, adj. 1. flamen,
I. of or belonging to a flamen.
I. Adj.: flaminia aedes domus flaminis Dialis, Paul. ex Fest. p. 89, 10 Müll.; so, ex domo flaminia, id. s. v. ignem, p. 106, 4 Müll.; cf. in the foll.: flaminius camillus puer dicebatur ingenuus patrimes et matrimes, qui flamini Diali ad sacrificia praeministrabat, Paul. ex Fest. p. 93, 2 sq. Müll.: flaminius lictor est, qui flamini Diali sacrorum causa praesto est, id. ib.—
II. Subst.
A. flāmĭnĭa, ae, f.
1. the dwelling of the flamen Dialis: ignem e flaminia, id est flaminis Dialis domo, nisi sacrum efferri jus non est, Gell. 10, 15, 7.—
2. A young priestess who attended on the wife of the flamen Dialis: flaminia dicebatur sacerdotula, quae flaminicae Diali praeministrabat, Paul. ex Fest. p. 93, 6 Müll. (but perh., from the preceding words of Festus, we are to supply the word camilla, and to read flaminia camilla, like flaminius camillus; cf. Müll. ad loc.).—
B. flămĭnĭum, ii, n., the office or dignity of flamen, Cic. Phil. 13, 19, 41; Liv. 26, 23, 8; Tac. A. 4, 16; Massur. Sabin. ap. Gell. 10, 15, 22.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin flāminius From flāmen (“priest”) + -ius (adjective-forming suffix).

proper noun · masculinesecond declension
Flāminius2
Flāminius m sg (genitive Flāminiī or Flāminī)
Classical[fɫaːˈmɪ.ni.ʊs]Ecclesiastical[flaˈmiː.ni.us]

Meaning

  1. a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
  2. Gaius Flaminius Nepos, a Roman politician

Declension

declension
formsingularplural
nominativeFlāminius—
genitiveFlāminiī
Flāminī
—
dativeFlāminiō—
accusativeFlāminium—
ablativeFlāminiō—
vocativeFlāminī—

Flāmĭnĭus, a,
I. the name of a Roman gens. So C. Flaminius Nepos, who, when censor, A.U.C. 534, built a circus and constructed a road, and, when consul, was overcome and slain by Hannibal at the lake of Trasimenus, Liv. 22, 4 sq.; Cic. Inv. 2, 17, 52; id. Div. 1, 35, 77; id. N. D. 2, 3, 8; id. Brut. 14, 57; Nep. Hann. 4, 3.—
II. Derivv.
A. Flāmĭnĭus, a, um, adj., of or belonging to a Flaminius, Flaminian: ea omnia in pratis Flaminiis acta, quem nunc Circum Flaminium appellant, Liv. 3, 54, 15; cf. id. 3, 63, 7; Cic. Att. 1, 14, 1; id. Sest. 14, 33 al.; Mart. 12, 74, 2; cf. Becker's Antiq. 1, p. 604; 608 and 667 sq.; 2, 1, p. 361: via, leading from Rome to Ariminum, Cic. Phil. 12, 9, 22; id. Att. 1, 1, 2.—
B. As subst.: Flāmĭnĭa, ae, sc. via, Mart. 8, 75, 2; along it stood many tombs; hence: quorum Flaminia tegitur cinis atque Latina, Juv. 1, 171.—
C. Flāmĭnĭānus, a, um, adj., Flaminian: ostentu, Cic. Div. 2, 31, 67.

Origins

From flāmen.

In the Academy Smith's classical dictionaries

adjectivefirst/second-declension adjective
Flāminius3
Flāminius (feminine Flāminia, neuter Flāminium)
Classical[fɫaːˈmɪ.ni.ʊs]Ecclesiastical[flaˈmiː.ni.us]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to the gens Flaminia.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeFlāminiusFlāminiaFlāminium
genitiveFlāminiīFlāminiaeFlāminiī
dativeFlāminiōFlāminiaeFlāminiō
accusativeFlāminiumFlāminiamFlāminium
ablativeFlāminiōFlāminiāFlāminiō
vocativeFlāminieFlāminiaFlāminium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeFlāminiīFlāminiaeFlāminia
genitiveFlāminiōrumFlāminiārumFlāminiōrum
dativeFlāminiīsFlāminiīsFlāminiīs
accusativeFlāminiōsFlāminiāsFlāminia
ablativeFlāminiīsFlāminiīsFlāminiīs
vocativeFlāminiīFlāminiaeFlāminia

Origins

From flāmen.

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does flāminius mean in Latin?
flāminius, a adjective, means “priestly, of or pertaining to a flamen”.
How do you pronounce flāminius?
In classical Latin, [fɫaːˈmɪ.ni.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [flaˈmiː.ni.us].